Ontmoeting met mijn dochter.
Beste,
Ik heb een vraag, ik heb een dochter in de leeftijd van 12 jaar, helaas heeft de moeder mij altijd op afstand gehouden (al in de zwangerschap)
Ik heb dan ook geen erkenning aangevochten omdat ik geen aantoonbaar
“ famillie life” had.
Ik heb meermaals getracht om info, dan wel in contact te komen met mijn dochter via haar moeder,dit wordt tegen gehouden.
(hier is geen goede reden voor).
Ik krijg het bericht terug, we vertellen het als we vinden dat zij de leeftijd heeft.
ik vind dit nogal lastig aangezien dit kan zijn wanneer ze getrouwd is of ect ect..
Liefst wil ik zelf de mogelijkheid krijgen om een band met haar op te bouwen.
Ik zie het dan ook niet zitten om te wachten totdat ze zelf komt, maar heb het idee om haar zelf op te zoeken en te benaderen.
nou ben ik wel is benieuwd naar jullie mening?
Hebben jullie evt ervaring en/of tips voor zo een eerste ontmoeting?
groeten…
tsjor schreef op 13-01-2026 om 11:10:
Het recht om te weten van wie je afstamt zou eigenlijk gevolgen moeten hebben voor de aangifte van een geboorte. Het is wat meer werk, maar op de aangifte zouden beiden vermeld moeten worden, ook of men het kind erkent en ouderlijk gezag accepteert, ieder ondertekent apart. Dat levert een hoop nare toestanden op in het begin, maar het kan ook een hoop nare toestanden later voorkomen.
Toen ik 20 was, was ik superprogressief, alles moest kunnen. Samengesteld, adoptie, alleenstaand, met 10 ouders tegelijk een kind opvoeden, draagmoeders, you name it en ik vond dat de overheid het mogelijk moest maken met wetgeving en dat niemand er iets van mocht vinden, want als er maar van een kind gehouden werd zou dat genoeg zijn.
Nu ben ik vele jaren ouder en ik zie wat een puinhopen mensen ervan maken. Geknutsel met afstamming, geknutsel met donoren, losse verhoudingen waar kinderen uit geboren worden waar dan de rest van kinds leven gedoe over is, tweede, derde en vierde huwelijken met halfsiblings waarbij eindeloos vergeleken wordt of iedereen wel exact eerlijk evenveel aandacht, tijd en geld krijgt. Scheidingen en ouders die hun leven besteden aan de strijd met de andere ouder over wie er welke rechten heeft op het kind.
Dat is allemaal voor de overheid niet op te lossen. Voor elke regeling die de overheid optuigt (en waarvoor ook een apparaat moet komen om het in goede banen te leiden) vinden mensen wel weer andere problemen uit.
Behalve de SGP wil ook niemand terug naar de tijd dat mensen alleen kinderen mochten verwekken in een wettig huwelijk dat niet ontbonden kon worden, en dat alleenstaande moeders in "tehuizen" werden opgesloten. Maar de andere kant is wel dit. Je hoeft niks te kunnen, niks af te spreken, niks te beloven en niks na te komen om een kind te verwekken. Dat is niet op te lossen behalve door de mensen zelf.
Rik2026 schreef op 13-01-2026 om 13:08:
ik heb voor elke verjaardag een kaart gestuurd.. en het opzoeken als ze jonger was was zowiezo geen optie.. dan had/heeft ze niet of nauwelijks besef..
Nu zal ze weten dat er indd een vader/vewekker moet zijn en anders maken haar klasgenootjes haar daar wel bewust van,niets mooier dat ik in dit moment instap en laat zien dat ik er ben..
binnenkort zal ze ook een eigen sociaal media krijgen en mogelijk zelf opzoek gaan.
dit wil ik voor zijn.
Als haar moeder nu een nieuwe vriend/partner leert kennen komt er ook een ander mans persoon in haar leven.
Het is ook niet dat ik verwacht dat ik ineens omgang heb,maar wel lichte druk naar de moeder toe zodat ze mogelijk is afstapt van de gedachte, ik houdt je buiten schot.
Ik hoop dat het iets moois in gang zet
Ik heb mijn antwoorden en wil een ieder bedanken. 👍
Okee geen diagnose maar ik lees nog steeds niks over de gevolgen voor dit meisje over het idee wat je hebt.
Je wilt nu iets forceren wat eigenlijk tussen jou en de moeder gaat over de rug van dit meisje en je vult van alles zelf in waarom het voor jou nu een goed moment is en voor haar een goed moment. Je vraagt je niet af of dit wel een goed moment ( en de manier waarop je dit wil doen) voor dit meisje is.
Je lijkt geen flauw benul te hebben hoe kwetsbaar de leeftijd van 12 is met zoveel lichamelijke,mentale en sociale veranderingen die plaats vinden en plaats gaan vinden de komende tijd. Zij zoekt haar weg met leeftijdsgenootjes die ook allemaal zoekende zijn.
Zij zou centraal moeten staan bij jou, niet jouw wens om nu maar even meer druk te gaan zetten en je dochter overvallen met "hier ben ik" want ik vind het nu wel tijd.
Rik2026 schreef op 13-01-2026 om 14:35:
Als ik vraag naar de reden, krijg ik als reden dat het haar beter lijkt, als ik doorvraag word hier geen antwoord op gegeven.
Je moet hier zelf toch wel iets op kunnen bedenken? Hadden jullie een relatie? Zijn jullie vervelend uit elkaar gegaan? Waren er aanwijzingen tijdens de relatie? was de zwangerschap een ongelukje?
Verwijdert.
Het gaat erom dat ik al die jaren op afstand ben gehouden, en al heel veel heb moeten missen, ik nieuwsgierig ben en blijf en ik denk een toevoeging te zullen zijn in haar leven.
tuurlijk vraag ik me ook af waar ik goed aan doe, anders had ik dit forum niet geraadpleegd naast alle kennissen vrienden en familie, waar een ieder voor en tegens ziet in dit verhaal. Het idee komt niet zomaar uit de lucht vallen.
Betreffende, waarom die band zo is met de moeder, dat heeft er mee te maken dat wij geen relatie hadden, niet samen woonde en de moeder niet wist of ik wel de vader was. verder als dit kan ik ook niet vrij geven. Laten we het zo zeggen ik heb geen aanleiding gegeven om het contact te verbreken.
feitelijk
Als je alles dus leest, was het mij persoonlijk niet waard om mezelf in de schulden te steken zonder garantie van enige positieve uitkomst.
alle normale vormen van contact geprobeerd, en tot de conclusie gekomen dat ik niks juridisch ga redden. En dat het me ook niet door de moeder. gegund word.
kan je 2 dingen doen of zelf iets ondernemen of het laten rusten en afwachten tot het ooit wel of niet komt.
Dat laatste is niet mijn keus.
Maar nog veel belangrijker is zij zelf, ik wil haar niet beschadigen.
maar ik stel mezelf wel is de vraag wanneer is dan een goed moment? is die er wel of is er zoals in elk leven op elke leeftijd altijd wel wat,wat maakt dat het niet past of uitkomt.
ik denk dat het goede moment voor actie vanuit jou al geweest is en niet meer komt.
Rik2026 schreef op 13-01-2026 om 16:33:
Het gaat erom dat ik al die jaren op afstand ben gehouden, en al heel veel heb moeten missen, ik nieuwsgierig ben en blijf en ik denk een toevoeging te zullen zijn in haar leven.
tuurlijk vraag ik me ook af waar ik goed aan doe, anders had ik dit forum niet geraadpleegd naast alle kennissen vrienden en familie, waar een ieder voor en tegens ziet in dit verhaal. Het idee komt niet zomaar uit de lucht vallen.
kan je 2 dingen doen of zelf iets ondernemen of het laten rusten en afwachten tot het ooit wel of niet komt.
Dat laatste is niet mijn keus.
Maar nog veel belangrijker is zij zelf, ik wil haar niet beschadigen.
maar ik stel mezelf wel is de vraag wanneer is dan een goed moment? is die er wel of is er zoals in elk leven op elke leeftijd altijd wel wat,wat maakt dat het niet past of uitkomt.
Jouw gevoel hierin is legitiem alleen de manier hoe je het nu wil aanpakken niet.
Je denkt er veel te licht over welke impact dit op je dochter heeft.
Er zijn niet 2 dingen die je kan doen. Dat maak jij ervan, er zijn veel meer dingen die je kan doen en als eerste ga je eens verdiepen in de materie van contact met een kind wat zijn ouder niet kent.
Zoek proffesionals op, huisarts,jeugdzorg,centrum voor jeugd en gezin om maar wat te noemen. En leg daar jouw wens voor en hoe zoiets verder gaat.
Het kan best zijn dat jouw dochter daar ook in begeleid moet worden en daar heeft zij nu juist ook haar moeder voor nodig. Je kan niet om moeder heen want dat is voor je dochter haar houvast, haar rots in de branding, haar veilige haven.
Vergeet zinnen als "ik denk een toevoeging te zullen zijn in haar leven".......op dat punt ben jij niet en jullie als vader en dochter ook nog lang niet. Het zal aan je dochter zijn om dat te bepalen, niet aan jou ( en dat is niet lullig bedoeld), zij leeft al 12 jaar zonder jou en zij bepaald of jij die toevoeging zal zijn of niet.
Ga met beide benen op de grond staan en verplaats je in haar belevingswereld met hulp van proffesionals.
Ginevra, ik deel je onthutste constateringen.
Rik2026 schreef op 13-01-2026 om 16:33:
Het gaat erom dat ik al die jaren op afstand ben gehouden, en al heel veel heb moeten missen, ik nieuwsgierig ben en blijf en ik denk een toevoeging te zullen zijn in haar leven.
tuurlijk vraag ik me ook af waar ik goed aan doe, anders had ik dit forum niet geraadpleegd naast alle kennissen vrienden en familie, waar een ieder voor en tegens ziet in dit verhaal. Het idee komt niet zomaar uit de lucht vallen.
Betreffende, waarom die band zo is met de moeder, dat heeft er mee te maken dat wij geen relatie hadden, niet samen woonde en de moeder niet wist of ik wel de vader was. verder als dit kan ik ook niet vrij geven. Laten we het zo zeggen ik heb geen aanleiding gegeven om het contact te verbreken.
feitelijk
Als je alles dus leest, was het mij persoonlijk niet waard om mezelf in de schulden te steken zonder garantie van enige positieve uitkomst.
alle normale vormen van contact geprobeerd, en tot de conclusie gekomen dat ik niks juridisch ga redden. En dat het me ook niet door de moeder. gegund word.
kan je 2 dingen doen of zelf iets ondernemen of het laten rusten en afwachten tot het ooit wel of niet komt.
Dat laatste is niet mijn keus.
Maar nog veel belangrijker is zij zelf, ik wil haar niet beschadigen.
maar ik stel mezelf wel is de vraag wanneer is dan een goed moment? is die er wel of is er zoals in elk leven op elke leeftijd altijd wel wat,wat maakt dat het niet past of uitkomt.
Als jij meteen je kind erkend had 12 jaar geleden (toen bestonden er ook al dna testen) had al die onzin die je opschrijft waar juridisch geen bal van klopt ook niet aan de orde geweest. Je hebt kind niet erkend en dat is de eerste stap. Welke financiele gevolgen dit ook voor je heeft/gehad zou hebben zonder erkenning ben je niets van kind. En 12 jaar is echt ontzettend (te) laat
linn19 schreef op 13-01-2026 om 17:16:
[..]
Jouw gevoel hierin is legitiem alleen de manier hoe je het nu wil aanpakken niet.
Je denkt er veel te licht over welke impact dit op je dochter heeft.
Er zijn niet 2 dingen die je kan doen. Dat maak jij ervan, er zijn veel meer dingen die je kan doen en als eerste ga je eens verdiepen in de materie van contact met een kind wat zijn ouder niet kent.
Zoek proffesionals op, huisarts,jeugdzorg,centrum voor jeugd en gezin om maar wat te noemen. En leg daar jouw wens voor en hoe zoiets verder gaat.
Het kan best zijn dat jouw dochter daar ook in begeleid moet worden en daar heeft zij nu juist ook haar moeder voor nodig. Je kan niet om moeder heen want dat is voor je dochter haar houvast, haar rots in de branding, haar veilige haven.
Vergeet zinnen als "ik denk een toevoeging te zullen zijn in haar leven".......op dat punt ben jij niet en jullie als vader en dochter ook nog lang niet. Het zal aan je dochter zijn om dat te bepalen, niet aan jou ( en dat is niet lullig bedoeld), zij leeft al 12 jaar zonder jou en zij bepaald of jij die toevoeging zal zijn of niet.
Ga met beide benen op de grond staan en verplaats je in haar belevingswereld met hulp van proffesionals.
De moeder is niet alleen rots in de branding, maar ook het obstakel.
Het IVRK heeft het niet over een leeftijdsgrens. Het heeft het over een algemeen recht van kinderen.
De pijn dat je geen actieve ouder kunt zijn van je eigen kind is een diepe pijn. Ook ouders van kinderen die uithuisgeplaatst zijn kennen die pijn. Soms moet je het accepteren, omdat de situatie niet anders is, fact of life. Ik zou me voorbereiden op de dag dat je wel contact krijgt of kunt krijgen. Eén van de vragen die je vaak terug ziet komen is: heb je al die tijd wel aan mij gedacht? Daar kun je je op voorbereiden. Bijvoorbeeld door een spaarrekening, een brievenboek, een schilderij, een fotoboek, nou ja, wat bij je past.
Hoe wil jij nu een goede vader zijn in je kinds leven? Wat heb jij te bieden?
linn19 schreef op 13-01-2026 om 17:56:
[..]
Zou even een rondje gaan hardlopen ofzo voor je iets typt, zo'n opmerking is onnodig.
Wat voor meerwaarde heeft hij nu in zijn dochters leven?
tsjor schreef op 13-01-2026 om 17:31:
[..]
De moeder is niet alleen rots in de branding, maar ook het obstakel.
Het IVRK heeft het niet over een leeftijdsgrens. Het heeft het over een algemeen recht van kinderen.
De pijn dat je geen actieve ouder kunt zijn van je eigen kind is een diepe pijn. Ook ouders van kinderen die uithuisgeplaatst zijn kennen die pijn. Soms moet je het accepteren, omdat de situatie niet anders is, fact of life. Ik zou me voorbereiden op de dag dat je wel contact krijgt of kunt krijgen. Eén van de vragen die je vaak terug ziet komen is: heb je al die tijd wel aan mij gedacht? Daar kun je je op voorbereiden. Bijvoorbeeld door een spaarrekening, een brievenboek, een schilderij, een fotoboek, nou ja, wat bij je past.
To heeft zelf niet bepaald voor zijn kind gevochten toen het er op aankwam en de argumenten die hij daarvoor aandraagt getuigen op zijn minst van tunnelvisie.
Het lijkt me afgrijselijk voor TO, absoluut, maar de moeder tot de boeman maken lijkt me niet perse nodig op basis van wat hier staat.
Vind de tip wel heel goed, want reken maar dat een puber je ook tegen het licht houdt, en terecht.
Zeg ju nu dat het niet zeker is dat jij de vader bent ????