Fietsen met kind achterop de fiets. Een leuke dag met een beetje schuldgevoel
Het plan was als volgt, ik ging lekker een stukje fietsen naar de Albert Heijn om een paar boodschappen te doen. Mijn zoontje wilde heel graag mee(zoals nu gebruikelijk is). Het was prachtig weer dus zonder jas naar buiten. Na een kwartiertje fietsen waren we er en we gingen naar binnen. Mandje pakken en ik deed rustig mijn rondje.
Bij de kassa aangekomen stopte ik alles in de kleine rugzak en die zat aardig vol maar het paste. Op naar de fiets. Hij was zo blij. Hij ging goed zitten tegen de rugleuning en ik liep met de fiets in mijn handen richting het fietspad. Ik vroeg nog, zit je goed? Ja. Oke mooi dan gaan we fietsen. Eenmaal op mijn zadel hoorde ik wel wat gegiechel achter me maar dat is prima, ik weet, hij vindt mijn rugzak leuk.
Een vriendin van mij stopte naast mij bij een verkeerslicht. Ze had ook haar kind achterop. We hadden een praatje toen het stoplicht op rood stond. Het stoplicht ging op groen en ik kwam rustig op mijn zadel om lekker te fietsen met haar. Ik was al bijna thuis. Toen zei ze: weet jij dat je zoontje krap zit? Ik zei ja hij vindt het leuk. Dat zie ik zei ze. Een grote glimlach alleen hij zit in zijn stoeltje gedrukt kijkend naar de zijkant en je rugzak bungelt precies met je voorvak langs zijn gezichtje. Ik realiseerde me hoe krap hij zit. Ik stapte af en deed de rugzak aan mijn stuur maar hij vroeg mama wat doe je? Ik doe de rugzak af. Waarom? Dan heb je meer ruimte. Denkend aan hoe ik een paar keer zo heb gefietst dacht ik: oke mama, je hebt het een beetje te positief ingeschat de ruimte achter je. Kan gebeuren. Maar hij kwam bij me op de bank zitten thuis en hij keek naar me alsof hij zich schuldig voelde iets te vertellen. Hij stotterde en zei: mama .. het fietsen.. ja lieverd? En de tas. Ja? Hij keek me een beetje bedroefd aan. Ik zei: vond je het fietsen niet leuk? Jawel...maar...ik dacht dit is gek. Hij heeft me nog niet eerder zoiets gevraagd. Toen begon ik te lachen en zei: wil je de volgende keer met de rugzak fietsen of zonder? ... naar beneden-kijkend: met..dus ik had mijn vriendin geappt raad eens wat hij zei tegen mij thuis. En zij moest ook zo hard lachen. Ja het is een beetje gek maar dat schuldgevoel van mij is nu wel een heel stuk minder.
Hebben jullie weleens momenten gehad dat je je schaamde voor iets en dat het helemaal niet erg bleek te zijn?
En dit kon niet in je andere topic over fietsen met een kind?
Je hoeft je hier niet schuldig over te voelen hoor. Ik begrijp je wel. Zolang je niet echt zit te duwen , is er niks aan de hand. Voor lange fietstochten zou ik het niet doen want als je krap zit, zit je niet comfortabel en ontspan je je niet. Vraag hem af en toe of het goed gaat en kinderen vertellen het echt wel als er iets is wat ze niet willen.
Lijkt me gevaarlijk hoor dat wel, als je een vreemde beweging moet maken en je schiet naar achter dan is er echt geen ruimte voor hem.
Stikte hij of zo? Zo niet, dan is er toch niets aan de hand. Ik vind dit trouwens niet echt topic-waardig.
Als je hier op het forum actief bent, zou je dan zo fatsoenlijk willen zijn om topics niet af te kraken? Dit gaat niet over het fietsen, maar over schuldgevoel!
Ik heb me wel eens schuldig gevoeld omdat mijn dochter mee mocht met een uitje georganiseerd door het jeugdhuis in de buurt, naar de Efteling. Er gingen ook een paar juffen van school mee, dus het leek me een leuk uitje als je in groep 7 zit. Maar een paar ouders waren woedend op de ouders die hun kinderen toestemming hadden gegeven voor zo'n gevaarlijk uitje waarbij zulke jonge kinderen zelfstandig door de Efteling lopen, zo'n groot pretpark! Ondanks dat ik bleef bij mijn beslissing dat dochter mee mocht, had ik wel een knoop in mijn maag totdat ze weer terug was. Ze bleek een heerlijke dag gehad te hebben.
Ik kan er weinig van maken. Maar, de rugzak was dicht bij zjjn gezicht en hij vond dat fijn. Tja, dat kan. Super interessant. En het stoplicht sprong op rood en later weer op groen. Wat is dit voor verhaal? En wat heeft het te maken met schuldgevoel?
Decembermamma schreef op 28-07-2026 om 11:02:
Lijkt me gevaarlijk hoor dat wel, als je een vreemde beweging moet maken en je schiet naar achter dan is er echt geen ruimte voor hem.
Het is gevaarlijk tenzij je graag wheelies maakt.
Meesje schreef op 28-07-2026 om 12:36:
Ik kan er weinig van maken. Maar, de rugzak was dicht bij zjjn gezicht en hij vond dat fijn. Tja, dat kan. Super interessant. En het stoplicht sprong op rood en later weer op groen. Wat is dit voor verhaal? En wat heeft het te maken met schuldgevoel?
Gelukkig dat jij het ook niet snapte. Dacht dat mijn leesvaardigheid achteruit ging.
Meesje schreef op 28-07-2026 om 12:36:
Ik kan er weinig van maken. Maar, de rugzak was dicht bij zjjn gezicht en hij vond dat fijn. Tja, dat kan. Super interessant. En het stoplicht sprong op rood en later weer op groen. Wat is dit voor verhaal? En wat heeft het te maken met schuldgevoel?
Dat iemand je er wijst dat iets heel onprettig is voor je kind terwijl het reuze mee blijkt te vallen. Nooit meegemaakt?
Auwereel schreef op 28-07-2026 om 13:33:
[..]
Dat iemand je er wijst dat iets heel onprettig is voor je kind terwijl het reuze mee blijkt te vallen. Nooit meegemaakt?
Jawel, mensen hebben wel eens vaker ongevraagd advies. Vanaf de 1e zwangerschap is me wel opgevallen dat mensen zich voortdurend denken te moeten bemoeien. Maar gaat het daar over dan? Want TO vraagt naar schuldgevoelens, niet naar bemoeizuchtige buitenstaanders.
Maar ik lees dit verhaal kennelijk met een andere bril. Ik lees een verhaal over een fietstocht naar de supermarkt. Er staan heel veel details in het verhaal. En dan komen ze thuis en moeten ze heel erg lachen om iets dat het kind zei. En dan komt de vraag van TO; of wij ons wel eens schuldig voelen. Maar die vraag komt voor mij volkomen uit de lucht vallen. Het hele verhaal gaat immers niet over schuldgevoelens maar over een fietstochtje waar verder niks mis ging?
Meesje schreef op 28-07-2026 om 13:48:
[..]
Jawel, mensen hebben wel eens vaker ongevraagd advies. Vanaf de 1e zwangerschap is me wel opgevallen dat mensen zich voortdurend denken te moeten bemoeien. Maar gaat het daar over dan? Want TO vraagt naar schuldgevoelens, niet naar bemoeizuchtige buitenstaanders.
Maar ik lees dit verhaal kennelijk met een andere bril. Ik lees een verhaal over een fietstocht naar de supermarkt. Er staan heel veel details in het verhaal. En dan komen ze thuis en moeten ze heel erg lachen om iets dat het kind zei. En dan komt de vraag van TO; of wij ons wel eens schuldig voelen. Maar die vraag komt voor mij volkomen uit de lucht vallen. Het hele verhaal gaat immers niet over schuldgevoelens maar over een fietstochtje waar verder niks mis ging?
Moraal van het verhaal is volgens mij dat TO zich schuldig voelde omdat haar zoontje zo weinig ruimte achterop had door de rugtas.
Dit leest als een of ander vreemd fetish verhaal. Alsjeblieft zeg. Hier kun je toch niet serieus op reageren?
Ellori schreef op 28-07-2026 om 13:52:
[..]
Moraal van het verhaal is volgens mij dat TO zich schuldig voelde omdat haar zoontje zo weinig ruimte achterop had door de rugtas.
Ja dit. En dat het schuldgevoel dus onnodig bleek te zijn.
Misschien is TO aan het oefenen op een column..
Dit lijkt wel geschreven door AI zeg, wat een vreemd verhaal.