Fietsen met kind achterop de fiets. Een leuke dag met een beetje schuldgevoel
Het plan was als volgt, ik ging lekker een stukje fietsen naar de Albert Heijn om een paar boodschappen te doen. Mijn zoontje wilde heel graag mee(zoals nu gebruikelijk is). Het was prachtig weer dus zonder jas naar buiten. Na een kwartiertje fietsen waren we er en we gingen naar binnen. Mandje pakken en ik deed rustig mijn rondje.
Bij de kassa aangekomen stopte ik alles in de kleine rugzak en die zat aardig vol maar het paste. Op naar de fiets. Hij was zo blij. Hij ging goed zitten tegen de rugleuning en ik liep met de fiets in mijn handen richting het fietspad. Ik vroeg nog, zit je goed? Ja. Oke mooi dan gaan we fietsen. Eenmaal op mijn zadel hoorde ik wel wat gegiechel achter me maar dat is prima, ik weet, hij vindt mijn rugzak leuk.
Een vriendin van mij stopte naast mij bij een verkeerslicht. Ze had ook haar kind achterop. We hadden een praatje toen het stoplicht op rood stond. Het stoplicht ging op groen en ik kwam rustig op mijn zadel om lekker te fietsen met haar. Ik was al bijna thuis. Toen zei ze: weet jij dat je zoontje krap zit? Ik zei ja hij vindt het leuk. Dat zie ik zei ze. Een grote glimlach alleen hij zit in zijn stoeltje gedrukt kijkend naar de zijkant en je rugzak bungelt precies met je voorvak langs zijn gezichtje. Ik realiseerde me hoe krap hij zit. Ik stapte af en deed de rugzak aan mijn stuur maar hij vroeg mama wat doe je? Ik doe de rugzak af. Waarom? Dan heb je meer ruimte. Denkend aan hoe ik een paar keer zo heb gefietst dacht ik: oke mama, je hebt het een beetje te positief ingeschat de ruimte achter je. Kan gebeuren. Maar hij kwam bij me op de bank zitten thuis en hij keek naar me alsof hij zich schuldig voelde iets te vertellen. Hij stotterde en zei: mama .. het fietsen.. ja lieverd? En de tas. Ja? Hij keek me een beetje bedroefd aan. Ik zei: vond je het fietsen niet leuk? Jawel...maar...ik dacht dit is gek. Hij heeft me nog niet eerder zoiets gevraagd. Toen begon ik te lachen en zei: wil je de volgende keer met de rugzak fietsen of zonder? ... naar beneden-kijkend: met..dus ik had mijn vriendin geappt raad eens wat hij zei tegen mij thuis. En zij moest ook zo hard lachen. Ja het is een beetje gek maar dat schuldgevoel van mij is nu wel een heel stuk minder.
Hebben jullie weleens momenten gehad dat je je schaamde voor iets en dat het helemaal niet erg bleek te zijn?
Ik heb de andere kant meegemaakt. Ik was een jaar of 8 en zat achterop bij mijn vader die mij naar school bracht. Wij praten nu over de jaren 70 en omdat ik al groot was mocht ik gewoon op de bagagedrager. Iets waar tegenwoordig de doodstraf op staat.
Maar goed, we reden door een straatje met nogal wat hobbels en kuilen en ik gilde af en toe wel als het echt heel hoog was. Op een gegeven moment viel het mijn vader dat hij niets meer hoorde. Dat kwam omdat ik inmiddels van de bagagedrager gevallen was en midden op straat lag te gillen en huilen. Er was al een vrouw komen kijken of ik in orde was en ik had ook al een snoepje van haar gekregen. Mijn vader wist niet hoe snel hij terug moest komen rijden en oh, oh, oh, wat schaamde hij zich en wat voelde hij zich rot over mijn valpartij.
Hierna reed hij door een andere straat met minder hobbels. Het mooie is dat ik mij niet kan herinneren mijn vader ooit iets kwalijk genomen te hebben. En ook jouw kind zal er achteraf alleen maar om kunnen lachen als je het hem later vertelt.
Renmuis schreef op 28-07-2026 om 13:53:
Dit leest als een of ander vreemd fetish verhaal. Alsjeblieft zeg. Hier kun je toch niet serieus op reageren?
Precies dát. Heel raar verhaal en ik dacht ook direct aan e.o.a. bijzondere fetish.
Dat dacht ik bij het 1e topic al. Steeds het benadrukken van dat het jochie zo dicht tegen de rugzak aan zit. Raar
Nee, niet meegemaakt. Ik zat vroeger wel regelmatig bij mijn moeder op de bagagedrager en dan kwam ik geregeld met mijn voet tussen de spaken. Ik huilen natuurlijk en paar dagen dikke enkel. Voelde ze zich overigens niet schuldig over. Kan gebeuren.
Lotus_ schreef op 28-07-2026 om 16:14:
Nee, niet meegemaakt. Ik zat vroeger wel regelmatig bij mijn moeder op de bagagedrager en dan kwam ik geregeld met mijn voet tussen de spaken. Ik huilen natuurlijk en paar dagen dikke enkel. Voelde ze zich overigens niet schuldig over. Kan gebeuren.
Kan gebeuren? Ik vind dat je je kinderen toch wel hoort te beschermen tegen zulke ongelukken.
Herfstappeltaart schreef op 28-07-2026 om 16:34:
[..]
Kan gebeuren? Ik vind dat je je kinderen toch wel hoort te beschermen tegen zulke ongelukken.
Daarom hadden mijn ouders voetsteuntjes voor ons. Dan kwamen we niet tussen de spaken.
Herfstappeltaart schreef op 28-07-2026 om 16:34:
[..]
Kan gebeuren? Ik vind dat je je kinderen toch wel hoort te beschermen tegen zulke ongelukken.
Zodra we niet meer in het kinderzitje pastten moesten we op onze eigen fiets. Natuurlijk niet raar als je meerdere kinderen hebt met leeftijden die nogal kort op elkaar zitten. In die tijd was het verkeer ook lang niet zo druk als dat het nu is dus waarschijnlijk wel verantwoord.
Hoe gaat het nu met je zoon, TO?