Fietsen met kind achterop de fiets. Een leuke dag met een beetje schuldgevoel
Het plan was als volgt, ik ging lekker een stukje fietsen naar de Albert Heijn om een paar boodschappen te doen. Mijn zoontje wilde heel graag mee(zoals nu gebruikelijk is). Het was prachtig weer dus zonder jas naar buiten. Na een kwartiertje fietsen waren we er en we gingen naar binnen. Mandje pakken en ik deed rustig mijn rondje.
Bij de kassa aangekomen stopte ik alles in de kleine rugzak en die zat aardig vol maar het paste. Op naar de fiets. Hij was zo blij. Hij ging goed zitten tegen de rugleuning en ik liep met de fiets in mijn handen richting het fietspad. Ik vroeg nog, zit je goed? Ja. Oke mooi dan gaan we fietsen. Eenmaal op mijn zadel hoorde ik wel wat gegiechel achter me maar dat is prima, ik weet, hij vindt mijn rugzak leuk.
Een vriendin van mij stopte naast mij bij een verkeerslicht. Ze had ook haar kind achterop. We hadden een praatje toen het stoplicht op rood stond. Het stoplicht ging op groen en ik kwam rustig op mijn zadel om lekker te fietsen met haar. Ik was al bijna thuis. Toen zei ze: weet jij dat je zoontje krap zit? Ik zei ja hij vindt het leuk. Dat zie ik zei ze. Een grote glimlach alleen hij zit in zijn stoeltje gedrukt kijkend naar de zijkant en je rugzak bungelt precies met je voorvak langs zijn gezichtje. Ik realiseerde me hoe krap hij zit. Ik stapte af en deed de rugzak aan mijn stuur maar hij vroeg mama wat doe je? Ik doe de rugzak af. Waarom? Dan heb je meer ruimte. Denkend aan hoe ik een paar keer zo heb gefietst dacht ik: oke mama, je hebt het een beetje te positief ingeschat de ruimte achter je. Kan gebeuren. Maar hij kwam bij me op de bank zitten thuis en hij keek naar me alsof hij zich schuldig voelde iets te vertellen. Hij stotterde en zei: mama .. het fietsen.. ja lieverd? En de tas. Ja? Hij keek me een beetje bedroefd aan. Ik zei: vond je het fietsen niet leuk? Jawel...maar...ik dacht dit is gek. Hij heeft me nog niet eerder zoiets gevraagd. Toen begon ik te lachen en zei: wil je de volgende keer met de rugzak fietsen of zonder? ... naar beneden-kijkend: met..dus ik had mijn vriendin geappt raad eens wat hij zei tegen mij thuis. En zij moest ook zo hard lachen. Ja het is een beetje gek maar dat schuldgevoel van mij is nu wel een heel stuk minder.
Hebben jullie weleens momenten gehad dat je je schaamde voor iets en dat het helemaal niet erg bleek te zijn?
Happyapple schreef op 29-07-2026 om 07:26:
[..]
Kan gebeuren? En meerdere keren? En niet schuldig voelen? Kan me er niks bij voorstellen eerlijk gezegd. Ik zou me bij 1x al enorm schuldig voelen
Vond ik ook, ik zou me na de eerste keer rotschrikken. Ik heb ook weleens achterop gezeten maar dat was vanaf mijn 4e echt een uitzondering zeg maar omdat ik groot genoeg was voor de eigen fiets, maar als er een schoolreisje was of iets anders waarvoor het niet zo goed uitkwam als je heen of terug op de fiets was dan gebeurde het weleens, maar dan moesten die voeten in de fietstas, ook niet handig overigens want als ma een rare beweging maakte had je geen mogelijkheid jezelf op te vangen.
Sinds ik een keer van een collega heb meegemaakt (ik had toen nog geen kinderen) dat haar zoon achterop met zijn voet tussen de spaken was gebroken (ik geloof dat hij slippers aan had) en de boel flink kapot was, ben ik zeer attent op dit gevaar!
Ik heb me een beetje laten gaan met mijn gevoel. Het is inderdaad niet iets waar ik me voor moet schamen. Het is maar een tas en er zitten geen stenen in. Het is wel interessant maar dat is omdat ik pas net een paar jaar hier woon. Het is een heel leuke website dit. Heel leuk om verhalen te lezen.
Jesse_1 schreef op 30-07-2026 om 18:02:
Sinds ik een keer van een collega heb meegemaakt (ik had toen nog geen kinderen) dat haar zoon achterop met zijn voet tussen de spaken was gebroken (ik geloof dat hij slippers aan had) en de boel flink kapot was, ben ik zeer attent op dit gevaar!
Wow wat erg.