Slaapgebrek. Hoe verlies je jezelf niet? Vraag aan meer ervaren moeders

Oh en het meest waardevolle: ik ben ALTIJD mijn hobby blijven doen. Ook al wist ik dat mijn man soms de hele avond rondjes moest lopen met een huilende, flesweigerende baby op de arm. Ik was twee avonden per week weg. Man heeft dat ook altijd gestimuleerd.

Bijkomend voordeel is dat man heel snel eigen maniertjes en rituelen had om de kinderen tot rust en in slaap te krijgen. Ik zie om me heen dat dat soms, zeker borstvoedingskinderen en flesweigeraars, heel scheef kan groeien. Je doet wat werkt, dat snap ik heel goed, maar het resultaat is soms dat moeder het overneemt en/of vader het snel uit handen geeft en dat is jammer op de lange termijn.

Wij hebben vooral met de oudste zeer zware slapeloze jaren gehad. Het is inmiddels jaren geleden, maar ik herinner me nog als de dag van gisteren hoe zwaar het was.

Accepteren is het enige wat je kunt doen. Er is veelal geen oplossing, niks wat je niet al bedacht en uitgeprobeerd hebt. Kiezen voor de makkelijkste weg wat het meeste slaap oplevert. In ons geval samen slapen, apart slapen met oordoppen (zodat je om de nacht soort van kon doorslapen) en zo min mogelijk verwachtingen hebben van de avond (we gingen 19 uur al naar bed).

Laat je niet gek maken dat je een kind van deze leeftijd kunt verpesten.

Slopend die tijd, ik weet het nog heel goed! Wij hebben zo'n zeven jaar niet doorgeslapen en wat hielp bij ons goed:

- acceptatie van de situatie, geen gedoe met trainingen of aanpakken. T was zo. Medische was uitgesloten en nu ze groter zijn zien we ook dat we gewoon gevoelige kinderen hebben.  Accepteren hield ook in: als de kleine overdag sliep ook jezelf toestaan om niets te doen. Dus we hadden regelmatig stapels was, een vol aanrecht enz. Ik kan je zeggen: je overleeft het wel die troep, slaapgebrek is erger. En elke slaap was heilig dus we hebben best wat jaren kinderen (en nu nog de jongste) in bed gehad in de loop van de nacht. Dat koste de minste slaap en energie.  Ik ging ook nog weleens om 20.00 al slapen als ik mezelf manisch begon te voelen. 

Ik heb mezelf elke nacht voorgehouden dat het over zou gaan. En dat is ook, soms voel ik er eentje over me heen klimmen en dan slaap ik nu weer verder. 
Koester het ergens ook, mijn oudste is 15 en de liefste puber die ik kan wensen en ik krijg zelfs nog regelmatig een knuffel maar zijn belangrijkste ga ik nooit meer zijn 💕

Maar echt hoor, ik word elke ochtend opnieuw innig dankbaar wakker bij een goede nacht. Ze komen weer die nachten, ook bij jullie! 

Hier was de basis slaap is heilig, de plek niet. Dus dat eindigde erin dat er de eerste jaren vaak 1, soms 2 kinderen in ons bed lagen. Nu is het nog zo dat we erbij zitten tot ze slapen. En dan nog kruipt er regelmatig iemand tussen ons in, maar daar word ik vaak niet meer wakker van.

En af en toe vrij nemen als de kinderen bij de opvang waren om uit te rustig

Sterkte to. Het lijkt soms uitzichtloos.  (Ik deel ook maar niet hoe lang het hier duurde, dat is misschien niet bemoedigend)

Toen zoon nog niet doorsliep, verdeelden man en ik de nachten. Ik als ochtendmens ging rond 1900, uiterlijk 2000 naar bed. Tot 0300 mocht ik slapen, daarna ging man naar bed en mocht hij tot 1100 slapen. Enige nadeel was dat ik elke 3 uur eruit moest om te kolven en intussen ook van een keizersnede moest herstellen (en kater ook een dubbele borstontsteking met alle ellende van dien). Dit is mede een reden om nu direct al met flesvoeding te starten, maar dat is een ander verhaal.

Op een zeker ogenblik een gesprek met man gehad omdat ik het idee had dat we elkaar kwijtraakten doordat we niet meer samen sliepen. Toen zijn we weer tegelijk naar bed gegaan en dat ging gelukkig goed. Ik weet niet meer rond welke leeftijd dat was. 

Wat ik wel nog heel goed weet: ik werd (en word nog steeds) van elk zuchtje wakker. Na de kraamweek is zoon dus meteen naar zijn eigen kamer verhuisd, dat hielp al een beetje. Maar oordoppen tijdens "mijn slaaptijd" heeft het meest geholpen. Want terwijl iedereen lag te slapen, lag ik naar het plafond te staren omdat er eentje lag te knorren of puffen. Gek werd ik ervan. Tot zoon 2,5 was, heb ik met oordoppen in geslapen. Daarna was ik weer zwanger en dusdanig vermoeid dat ik (eindelijk!) zelf weer doorsliep. Maar nu zoon verkouden is of als man verkouden is, pak ik die doppen er weer bij omdat ik anders alsnog wakker lig. Dat lichte slapen is zo'n fijn cadeautje van moeder natuur... 

Voor mijn vriendin paste ik regelmatig op haar nachtbrakende huilbaby. Dan had ik een nachtje weinig tot geen slaap en konden de ouders allebei bijkomen. Mijn eigen kinderen sliepen daar goed doorheen, dus een beetje huilherrie was geen probleem en vanwege het ‘vermaak’ van mijn tweeling had ik geen kind aan ‘m in de ochtend. Ook nam moeder een halve dag vrij als kind naar het kinderdagverblijf was, om zelf bij te slapen. 

" Stofzuigen is nodig vanaf dat het kind kan kruipen"

Eén woord: robotstofzuiger

Wij wisselden nachten elkaar af. Ene nacht mijn man. Andere was voor mij. De een deed dan ochtend sessie. En ... afwisselend overdag in weekend even helemaal niks hoeven. Het gaat voorbij ...

afrodite05 schreef op 02-02-2026 om 20:57:

.

Wat ik wel nog heel goed weet: ik werd (en word nog steeds) van elk zuchtje wakker. Na de kraamweek is zoon dus meteen naar zijn eigen kamer verhuisd, dat hielp al een beetje. Maar oordoppen tijdens "mijn slaaptijd" heeft het meest geholpen. Want terwijl iedereen lag te slapen, lag ik naar het plafond te staren omdat er eentje lag te knorren of puffen. Gek werd ik ervan. Tot zoon 2,5 was, heb ik met oordoppen in geslapen. Daarna was ik weer zwanger en dusdanig vermoeid dat ik (eindelijk!) zelf weer doorsliep. Maar nu zoon verkouden is of als man verkouden is, pak ik die doppen er weer bij omdat ik anders alsnog wakker lig. Dat lichte slapen is zo'n fijn cadeautje van moeder natuur...

Ik draag elke nacht ook oordoppen. En als er echt iets is, hoor ik het wel. Maar mijn man snurkt en anders slaap ik niet. 

Ik was alleen met kind. Mijn ervaring: slapen bij mij in bed. Ze zeiden toen al dat als ze 18 zijn echt niet meer bij jou in bed kruipen. En dat is ook echt zo, bleek wel, haha, veel eerder zelfs . En ze is zeker niet verwend.
Verder ging ik zelf slapen als kind ook sliep, juist overdag. Inbakeren was ook een goeie. Huishouden heb ik al vrij snel uitbesteed aan een hulp 1x per week.

Ik ken een gezin met drie kleintjes en veel slaapproblemen bij de ouders vooral. Zij hebben erg veel gehad aan begeleiding door een slaapcoach. Dat bestaat, speciaal voor mensen met kleine kinderen. 

Marli schreef op 03-02-2026 om 11:12:

[..]

Hoi Bailey,

Ons netwerk wat een dag per week kan helpen is zeg maar gerust, niet bestaand. Te oud, te ver weg. En slecht tegen weinig slaap kunnen... Tja, we slapen al maanden niet meer dan 2 uur aan een stuk. We zijn wel eens een nachtje weg geweest, maar dat lost het structurele slaapgebrek niet op. Ik denk dat ik mijn vraag niet helemaal goed gesteld heb aan de lieve reacties te lezen. Ik zoek iets wat helpt op de momenten dat je jezelf verliest, dat je midden in de nacht mee staat te huilen met je kind of je zoveel frustratie in je op voelt komen dat je eigenlijk even een rondje moet gaan lopen, maar je je huilende kind niet alleen wilt laten....

Herkenbaar, dat onbestaande netwerk. Even uit de situatie stappen kan heel behulpzaam zijn. Natuurlijk wel als je kindje veilig is, bijvoorbeeld veilig in het bedje ligt en er niet uit kan of zich anderszins kan bezeren. Even de deur dicht (van het kamertje, niet zelf het huis uit als er verder niemand is). Even tot jezelf komen. En op een moment dat het wél kan (als je partner de zorg een uurtje of wat op zich neemt) me-time: een warm bad, warme douche, powernap, met een boek, oordoppen en chocola op de bank, even naar de kapper/whatever. En het omgekeerde ook je partner gunnen. Het is zwaar, maar het gaat voorbij. Pieken en dalen. Hoe uitzichtloos het nu ook lijkt. 

Ik heb weleens iemand gelezen die met partner de afspraak "jouw kind, mijn kind" had. Dan zeiden ze "jouw kind" en was alles rondom kind even voor die ander, dus dan kon de ander even iets voor zichzelf doen zonder aan luiers, slaapjes en voedingen te hoeven denken. Even niet verantwoordelijk hoeven zijn. Ik denk dat dat mentaal ook scheelt, wie weet werkt zoiets voor jullie. 

In elk geval een dikke knuffel voor jou