Slaapgebrek. Hoe verlies je jezelf niet? Vraag aan meer ervaren moeders

Is dit iets waar je zelf tegenaan loopt? Of een onderzoek voor een nieuw product ofzo?

De nachten splitsen werkte goed voor ons. Manlief is een avondmens en tot een uur of drie ' snachts een paar keer zijn bed uit, was voor hem geen ramp, als hij dan vijf uur aaneengesloten tot acht uur maakte. Ik sliep dan vanaf de laatste voeding rond 22.00 ook vijf uur aaneengesloten tot 3.00 en deed dan het vroege gespook. Het is natuurlijk niet zo dat je dan allebei maar vijf uur slaapt, maar die uren heb je dan in elk geval. En als je kindjes overdag slapen, en je bent thuis, voel je echt niet schuldig dat je dan ook gaat slapen. 

Mijn eerste vraag zou ook zijn wat jouw partner doet, als die in beeld is.

Wat ik eerder had willen weten, je verpest een kind niet als je het lekker bij jou laat slapen. Nou heb ik nooit een huilbaby gehad, maar beide kinderen werden wel 's nachts wakker en daar ging ik dan mee in discussie . Beter is zorgen dat iedereen aan zijn slaap toekomt. En als dat betekent dat één ouder op de bank ligt en kind op de plek van die ouder, dan is dat maar zo. Gaat vanzelf over

Soms is er geen oplossing en je daarbij neerleggen hielp mij het beste.
Kleine kinderen slapen niet door' dat is vervelend maar gaat meestal vanzelf over.
En koffie ' liters koffie (niet de baby) 

Wat mij helpt: ik heb een dag in de week waarop ik niet werk en de kinderen wel op de opvang zijn. Dan ga ik het huishouden doen en 's middags meestal slapen. De kids zijn inmiddels 2 en 4, en heb dit pas toen de jongste al ruim een jaar was, en ik een nieuwe baan kreeg met een dag minder. Achteraf gezien had ik het eerder moeten doen maarja, dat verdomde schuldgevoel he (en misgunnende mensen helaas ook).

helaas kwam het bij ons uiteindelijk neer op doorbuffelen. Mijn man was wel bereid de baby naar bed te brengen enzovoorts, maar wanneer hij dat deed sliep de baby al helemaal niet. 
Wij waren kapot aan het einde van de eerste 6 maanden. Daarna ging het gelukkig beter. Maar ik ben er nog zeker een jaar van getraumatiseerd geweest. En de energie terugkrijgen duurde nog veel langer. 

Slaap wanneer mogelijk. Eet gezond, blijf weg van extra suiker, caffeine en alcohol.

Oppas regelen voor een nachtje had als gevolg dat de nacht erna zwaarder viel. Want dan was je lichaam even verwend geweest met slaap.

Sterkte!

Bij mij in bed laten slapen hielp (en helpt nog steeds) hier prima (of zelfs op mij), dan kregen we allemaal het meeste slaap. Met dank aan borstvoeding ('s nachts tot 2j) sliep ik eigenijk altijd vrijwel direct weer in. De nachten deed ik, de ochtend mijn man (en dan sliep ik nog even verder). En zelf vroeg naar bed - de eerste uren van de nacht sliep mijn zoontje vaak het beste (dus ik ook). Af en toe op werk ook wat later begonnen / paar uurtjes vrij genomen. Acceptatie helpt ook. Druk maken over wanneer er weer wordt geslapen of wanneer hij weer wakker zou worden helpt niks. Op de klok kijken en uitrekenen hoeveel uur je nog maar kunt slapen ook niet.

Sterkte!

Accepteren, zoveel mogelijk zelf slapen als de kleine ook slaapt (dus op mijn parttime dag ging ik smiddags ook naar bed) en doet wat werkt. Hier was dat samen slapen.

Wat hebben jullie zelf al geprobeerd?
En hebben jullie een huilbaby, een baby die veel huilt of kunnen jullie slecht tegen weinig slaap? Hoe is jullie netwerk? Kan kind ergens anders een nachtje slapen of is er iemand die bij jullie in huis de nacht een keer kan doen?

Ik lees hier boven al veel wat voor ons ook werkte. Mijn credo bij de derde moeilijke (in)slaper: "wij doen het zo, dat de meeste mensen het meeste slaap krijgen". In ons geval betekende dat, dat wij jarenlang naast in slaap vallende kinderen hebben gezeten en dat we uiteindelijk een bed van 2.00x2.20 hebben gekocht omdat er regelmatig een kind bij ons in bed lag. 

Bij de oudste heb ik nog wel gepoogd haar te 'trainen', maar zij brulde eens zo hard en zo lang tot ze moest overgeven. Dat was echt voor niemand fijn. Dus zijn we daar mee gestopt, hebben we de angst dat we haar 'verkeerde gewoontes' aan zouden leren overboord gegooid en hebben we ingestoken op rust, nabijheid en prikkelverwerking. Inmiddels zijn ze 9, 6 & 3, hebben we onze nachtrust en zelfs grotendeels onze avonden terug.

Mijn man kon bijkomen op kantoor (zo voelde dat voor hem) maar ik kon dat niet. Ik werk met kinderen, dus moet de hele dag aan staan. Ik heb een tijdje één dag in de week ouderschapsverlof opgenomen terwijl de kids naar de opvang en school gingen. Mijn man bracht ze dan weg en ik sliep klokje rond en deed daarna ook vrij weinig (serie kijken, wasje vouwen, afspreken met een vriendin, e.d.). Dat hielp écht. Ook in het weekend een ochtend uitslapen zolang als ik wil/nodig heb (vaak pas om 11.00u beneden) is heel fijn. Succes TO, slaapgebrek is vreselijk!