Vakantie zonder pubers
In een ander topic gaat het over op vakantie gaan met opstandige pubers. Er worden mooie situatieschetsen gemaakt: In hun nest liggen stinken, een beetje rondhangen, overmatig telefoongebruik, ouders gebruiken als pinpas, niet mee willen op uitstapjes... Het is niet eenvoudig om het (voor iedereen?) leuk te maken.
Dus vroeg ik me af: Zijn jullie altijd met de pubers op vakantie gegaan? Zijn ze pas thuis gebleven toen ze zelf op vakantie gingen? Of heb je er op gestuurd dat het 'zo' van jou niet meer hoeft en ben je toen lekker vakantie gaan vieren met je partner?
Hier is puber liever thuis dan dat hij mee gaat. Geen gezeik van ouders. En wij als ouders ook blij, even geen gezeik en ergen aan gedrag van puber. Oke, hij is bijna 20 dus wel redelijk puber af qua leeftijd maar niet qua gedrag.
Hij blij, kan lekker zn ding doen, krijgt een budgetje voor boodschappen (en meestal ook nog een gevulde vriezer en koelkast) en wij blij, oppas voor de katten.
Wij gaan ook meestal wel naar plekken waar niets te beleven is, dit jaar wordt het een of ander adult only all-inclusive resort op een lekker warme plek.
Het is overigens niet zo dat hij niet mee mag normaal gesproken. Dit jaar hebben we er heel bewust voor gekozen om met z'n 2en te gaan. Maar als we in september nog een weekje weg willen mag hij gewoon mee. Regelen we iemand anders voor de katten. Maar ik voorzie zomaar dat hij dan ook lekker thuis wil blijven.
We hebben altijd leuke gezinsvakantie`s gehad…. Maar ik vind het heerlijk zonder kinderen…..
We hebben nooit vervelende pubers gehad. Soms ging er een vriend/vriendin mee.. Maar rond hun 19e 20ste was het wel een beetje klaar.
En nu komt er af en toe een Kind Met Partner voorbij op doorreis. Of gaan we in de Winter skieen, en gaat er een Kind met aanhang mee…
Ted68 schreef op 01-04-2026 om 17:08:
We hebben altijd leuke gezinsvakantie`s gehad…. Maar ik vind het heerlijk zonder kinderen…..
We hebben nooit vervelende pubers gehad. Soms ging er een vriend/vriendin mee.. Maar rond hun 19e 20ste was het wel een beetje klaar.
En nu komt er af en toe een Kind Met Partner voorbij op doorreis. Of gaan we in de Winter skieen, en gaat er een Kind met aanhang mee…
Wij vonden de eerste keer zonder kinderen ook echt heerlijk. Weinig overleg nodig. Over een half uur een uitstapje doen werd ook echt over een half uur vertrekken. Met pubers moest er altijd nog wel één iets. Nog even douchen, haren föhnen, andere kleren aan, tandenpoetsen, kakken. En tja al die dingen gebeuren niet in de tent, dus het schoot zelden op. Had je er eindelijk twee bijna in de auto, was de derde weer spoorloos.
Eén keer echt een soort van paniek, die ene die de hele tijd er al klaar voor was, was ineens kwijt. Broer en zus eindelijk klaar voor vertrek. Derde kind spoorloos. Die was van verveling even weer terug op bed gaan liggen en in slaap gevallen. Overal gezocht, geroepen etc. Maar natuurlijk nooit in de tent gekeken. Hoe raak je een dertienjarige kwijt op een kleine camping? Nou zo dus!
Hier ging oudste tot zijn veertiende mee op vakantie. De laatste keer was geen succes. We hadden de vakantie teruggebracht tot veertien dagen, omdat hij er op voorhand al geen zin in had. Dat werd dus veertien dagen mokken. Daarna bleef hij thuis. Vrienden van ons en de buren hielden een oogje in het zeil.
Jongste ging mee tot zijn achttiende, was altijd gezellig. Inmiddels gaan we af en toe een week of een weekend weg met zijn allen. Volgende week een lang weekend naar een Waddeneiland en dan gaan de vriendinnen ook mee. Zin in!
Mijn vriend en ik hebben al ruim tien jaar een LAT-relatie en gaan minimaal twee keer per jaar samen weg. Een week in de zomer en dan nog 1 a 2 keer een paar dagen in een hotel. Dit kan omdat we beide gescheiden zijn dus we doen dat als de kinderen bij de andere ouder zijn. Toen wij bij elkaar kwamen was de oudste 15 en de jongste drie.
Tot en met hun 15e moeten ze mee, daarna mogen ze zelf kiezen. Destijds de oudste is nog twee keer mee geweest, die twee daaronder tm hun 18e. Kind daaronder wilde met 15 eigenlijk al niet meer maar van alle kinderen is zij diegene met het verantwoordelijkheidsgevoel van een knoop, dus die moest echt mee. Jaar daarop is ze wel thuisgebleven en dat ging redelijk. Dit jaar zijn er twee zestien geworden en ze geven aan nog wel mee te willen als we wat verder weggaan en dan hebben we nog twee veertienjarigen over.
Denk ook dat je er zelf ontspannen mee om moet gaan. Tijdens de laatste vakanties zeiden wij bijvoorbeeld: we gaan naar het strand, wie gaat er mee? Wilde iemand niet mee? Dan niet, zelf weten 
. Denk dat we toen 50/50 de uitstapjes met ons tweeën gedaan hebben en dat van de meeste uitstapjes de meeste kinderen wel meegaan.
Ze vinden hun weg wel. Als wij dan naar een ‘suf’ stadje gingen dan gingen ze zwemmen, of een beetje rondhangen op het vakantiepark. We kiezen met de kinderen dus wel altijd een vakantiepark waar ze zich ook zonder ons kunnen vermaken. Mijn kids gaan met hun vader vaak naar een huisje waar verder niks is en dat vinden ze minder interessant.