Vriendschap
Om met de deur in huis te vallen: ik vind de vrouw die ik al ruim 35 jaar als mijn beste vriendin beschouwde al een behoorlijke tijd niet meer zo'n leuk mens. Alsof de schellen van mijn ogen zijn gevallen.
Ik ken haar vanaf de kleuterschool, we zijn nu eind 30. Echt samen opgegroeid, samen naar de middelbare school, even iets minder toen ik ging studeren en later bij mijn vriend introk(en de drie kwartier reistijd naar die plekken was teveel gedoe, een terugkerend thema), contact weer hersteld toen ik weer dichterbij kwam wonen, we hebben in dezelfde periode kinderen gekregen en dan komen we bij nu aan. Er is altijd innig contact geweest.
Nu ik terugblik denk ik ja, de voor de tv en in het park hangende pubers konden het uiteraard goed met elkaar vinden. Als je zwanger bent en kleine kinderen hebt valt er ook veel te delen. Maar voor de rest stoor ik me steeds meer aan de passieve en negatieve levenshouding van vriendin. Ze is over veel ontevreden maar onderneemt geen stappen iets te veranderen. Heeft voortdurend commentaar op alles en iedereen. Een afspraak resulteert altijd in een klaagzang over haar leven, het zich niet gekend voelen, praten over anderen, over vroeger en ook heel veel vragen naar de mindere kanten in mijn leven.
Jarenlang heb ik altijd geluisterd, soms wat advies gegeven, maar dan heb ik makkelijk praten en stap ik weer in de rol van luisterend oor.
In de laatste 3 jaar is er in mijn leven veel gebeurd: ik draag ineens de zorg voor 2 kinderen alleen, in de familie spelen dingen, werk is bij vlagen zwaar. Het wakkert bij mij een vuur aan. Ik doe alles met een lach op mijn gezicht, zorg goed voor mezelf door bewust rust te nemen, en ik kan het me niet veroorloven bij de pakken neer te gaan zitten. Ik heb een gezin te dragen. En ik kan het ook dragen. In mijn vrije tijd heb ik dus behoefte aan licht en lucht. Zodat ik al die andere ballen hoog kan houden. Ik heb dit ook naar vriendin uitgesproken. Haar stuk heb ik gewoon aandacht voor. Maar eerlijk, ik zit nu wel meer in de adviesmodus. En dat levert weer een gepikeerde vriendin op. Over mijn stuk wil ik het niet hebben. Maar vriendin blijft alles in het negatieve trekken en poeren in drama. Een leuk uitje wordt niet naar gevraagd. Een positief iets over zoon, geen aandacht voor. Maar wel weer vragen naar X,Y oh en ze had gezien dat Z er zo slecht uitzag en had ook gehoord dat...
Ik heb nu meerdere keren aangegeven hoe ik er nu insta. En teruggekregen dat ze er voor me wil zijn, maar ook dat haar kijkwijze er niet mag zijn. Ze wordt verdrietig, voelt zich niet gekend, haar emoties doen er niet toe etc.
Ik kan uren dingen beschrijven, maar samengevat voel ik dat onze levens niet meer aansluiten en dat we allebei iets anders willen in vriendschap. Afspreken of appen voelt voor mij als een enorme energievreter. Ik doe het ook minder. En zie er tegenop als er wel een datum staat.
Hoe zouden jullie hiermee omgaan?
ToetieToover schreef op 19-04-2026 om 17:46:
Je hebt zelf kennelijk vanalles op je bordje en je kunt er niets meer bijhebben, zoals een vriendin die klaagt. Het wakkert een vuur aan zeg je. En je bent niet overspannen zeg je. En toch heet zoiets burn-out uiteindelijk, als je draaglast je draagkracht overstijgt. Anyway zorg goed voor jezelf. Maar niet alles hoeft altijd met een lach op je gezicht. Je ontkent een deel van de zwaarte, zo lijkt het. En je vriendin overdrijft. De waarheid ligt in het midden.
Ik voel me echt niet overspannen. Ik ben eerder trots op hoe ik het doe. Ik heb ook echt wel mensen bij wie ik wel benoem dat iets gewoon ff kut is. Een collega. Een andere vriendin. Maar dat is ff ventileren en weer door.
Frogger schreef op 19-04-2026 om 19:25:
[..]
Ik voel me echt niet overspannen. Ik ben eerder trots op hoe ik het doe. Ik heb ook echt wel mensen bij wie ik wel benoem dat iets gewoon ff kut is. Een collega. Een andere vriendin. Maar dat is ff ventileren en weer door.
Toch die kogel door de kerk schieten en zeggen dat je merkt dat jullie levens en verwachtingen van elkaar steeds verder uit elkaar zijn gaan liggen en dat de koek op is wat betreft een innige vriendschap?
Dat is natuurlijk lastig, maar het lijkt erop dat jullie in dezelfde kringen begeven, het is dan wel fijn dat jullie op, min of meer, goede voet blijven staan. Jij kan haar niet geven wat zij verlangt en zij geeft jou niet wat je nodig hebt.
Ik ben ervan overtuigd dat in verschillende fasen in je leven weer andere mensen beter bij je passen.
Een vriendschap moet een aanvulling zijn, mag best wel een beetje (positieve) energie kosten maar het moet geen energie-slurper zijn.
Een relatie, of dit nu een vriendschap of een liefdesrelatie is, moet een bepaald evenwicht hebben en je moet je er een bepaalde mate van comfort bij voelen.
En net als bij elke vorm van relatie is eerlijkheid belangrijk. Dus niet gaan gaslighten maar in een gesprek aangeven dat je jullie vriendschap op een lager pitje wil zetten om de door jou genoemde redenen.
Ik zou het ook op een lager pitje zetten.
Ik ben best positief ingesteld denk ik. Maar ik heb een vriendin waarmee ik echt een klaagrelatie heb. We zitten heerlijk urenlang te klagen. Misschien denkt ze wel dat ik écht heel negatief ben omdat ze vooral die kant van me ziet. En ik denk dat ik bij haar ook vooral die kant zie.
Maar het doet me altijd goed. Ik tank bij, dat heb ik bij de meeste mensen niet, de meeste contacten kosten me energie, hoe leuk ik ze soms ook vind.
Als het jou veel kost, moet je het vooral niet/ minder doen lijkt me.