Vriendschap
Om met de deur in huis te vallen: ik vind de vrouw die ik al ruim 35 jaar als mijn beste vriendin beschouwde al een behoorlijke tijd niet meer zo'n leuk mens. Alsof de schellen van mijn ogen zijn gevallen.
Ik ken haar vanaf de kleuterschool, we zijn nu eind 30. Echt samen opgegroeid, samen naar de middelbare school, even iets minder toen ik ging studeren en later bij mijn vriend introk(en de drie kwartier reistijd naar die plekken was teveel gedoe, een terugkerend thema), contact weer hersteld toen ik weer dichterbij kwam wonen, we hebben in dezelfde periode kinderen gekregen en dan komen we bij nu aan. Er is altijd innig contact geweest.
Nu ik terugblik denk ik ja, de voor de tv en in het park hangende pubers konden het uiteraard goed met elkaar vinden. Als je zwanger bent en kleine kinderen hebt valt er ook veel te delen. Maar voor de rest stoor ik me steeds meer aan de passieve en negatieve levenshouding van vriendin. Ze is over veel ontevreden maar onderneemt geen stappen iets te veranderen. Heeft voortdurend commentaar op alles en iedereen. Een afspraak resulteert altijd in een klaagzang over haar leven, het zich niet gekend voelen, praten over anderen, over vroeger en ook heel veel vragen naar de mindere kanten in mijn leven.
Jarenlang heb ik altijd geluisterd, soms wat advies gegeven, maar dan heb ik makkelijk praten en stap ik weer in de rol van luisterend oor.
In de laatste 3 jaar is er in mijn leven veel gebeurd: ik draag ineens de zorg voor 2 kinderen alleen, in de familie spelen dingen, werk is bij vlagen zwaar. Het wakkert bij mij een vuur aan. Ik doe alles met een lach op mijn gezicht, zorg goed voor mezelf door bewust rust te nemen, en ik kan het me niet veroorloven bij de pakken neer te gaan zitten. Ik heb een gezin te dragen. En ik kan het ook dragen. In mijn vrije tijd heb ik dus behoefte aan licht en lucht. Zodat ik al die andere ballen hoog kan houden. Ik heb dit ook naar vriendin uitgesproken. Haar stuk heb ik gewoon aandacht voor. Maar eerlijk, ik zit nu wel meer in de adviesmodus. En dat levert weer een gepikeerde vriendin op. Over mijn stuk wil ik het niet hebben. Maar vriendin blijft alles in het negatieve trekken en poeren in drama. Een leuk uitje wordt niet naar gevraagd. Een positief iets over zoon, geen aandacht voor. Maar wel weer vragen naar X,Y oh en ze had gezien dat Z er zo slecht uitzag en had ook gehoord dat...
Ik heb nu meerdere keren aangegeven hoe ik er nu insta. En teruggekregen dat ze er voor me wil zijn, maar ook dat haar kijkwijze er niet mag zijn. Ze wordt verdrietig, voelt zich niet gekend, haar emoties doen er niet toe etc.
Ik kan uren dingen beschrijven, maar samengevat voel ik dat onze levens niet meer aansluiten en dat we allebei iets anders willen in vriendschap. Afspreken of appen voelt voor mij als een enorme energievreter. Ik doe het ook minder. En zie er tegenop als er wel een datum staat.
Hoe zouden jullie hiermee omgaan?
Het zit er even niet in bij haar. Misschien een tijdje afstand nemen?
Wat staat je in de weg om het gewoon dood te laten bloeden?
Klinkt een beetje als de vriendin als ramptoerist. Ze wil graag zien dat het bij anderen (ook) allemaal niet zo goed loopt.
Bij zo’n lange vriendschap zou ik nog overwegen om er meer een leuke-dingen-doen vriendschap van proberen te maken. Dus samen een activiteit zoeken.
En anders maar even op een laag pitje?
Het kan zijn dat jullie in een andere levensfase elkaar weer wat meer te bieden hebben. Dus vriendschap zomaar verbreken zou ik niet zomaar doen.
Wie neemt het initiatief als jullie mekaar wel weer eens zien? Wie belt wie op?
Als jij daarop 'ik' moet antwoorden, dan hou je de vriendschap-die-niet-meer-bij-jou-past, zelf in stand.
Oprechte vraag: ben je overspannen omdat je 'de laatste jaren een ander leven hebt gekregen' en 'omdat het ook de laatste jaren is dat 'je niet meer tegen haar manier van omgaan met jou kan'?
Ik zou wat afstand nemen. Je hebt al genoeg op je bordje zonder haar negatieve energie. Ze geeft aan, dat zij er voor je wil zijn, maar hoe ziet dat eruit? ‘Moet’ je je narigheid met haar delen, terwijl je daar niet op zit te wachten? En wordt ze verdrietig, als je daar geen behoefte aan hebt?
Picunia schreef op 19-04-2026 om 12:33:
Ik zou wat afstand nemen. Je hebt al genoeg op je bordje zonder haar negatieve energie. Ze geeft aan, dat zij er voor je wil zijn, maar hoe ziet dat eruit? ‘Moet’ je je narigheid met haar delen, terwijl je daar niet op zit te wachten? En wordt ze verdrietig, als je daar geen behoefte aan hebt?
Dit exact. Ze voelt zich buitengesloten. Vroeger vertelden we elkaar alles.
letterkoekje schreef op 19-04-2026 om 12:27:
Wie neemt het initiatief als jullie mekaar wel weer eens zien? Wie belt wie op?
Als jij daarop 'ik' moet antwoorden, dan hou je de vriendschap-die-niet-meer-bij-jou-past, zelf in stand.
Oprechte vraag: ben je overspannen omdat je 'de laatste jaren een ander leven hebt gekregen' en 'omdat het ook de laatste jaren is dat 'je niet meer tegen haar manier van omgaan met jou kan'?
Ik houd het zelf in stand door te appen. Wel minder, initiatief komt meestal van haar. Bellen doe ik niet. Afspreken is al een tijdje geleden en dat zijn verjaardagen waar we elkaar zien (kennen elkaars familie ook goed), maar met zn twee hou ik al een tijdje af.
Ik ben trouwens niet overspannen. De irritatie was er daarvoor ook al wel. Maar ik ben heel erg leven en laten leven, iedereen heeft mindere kanten. Dus die irritatie waaide dan snel over.
Activiteiten zoeken is idd wel de manier waarop ik het al een tijdje doe. Vaak met de kinderen erbij. Zodat je weinig tijd hebt voor "een goed gesprek".
Misschien echt ff niet meer beginnen met appen en kijken wat er dan gebeurt.
Frogger schreef op 19-04-2026 om 12:39:
[..]
Dit exact. Ze voelt zich buitengesloten. Vroeger vertelden we elkaar alles.
Maar klopt het ook dat zij ineens een verandering in jullie contact merkt, vooral op emotioneel vlak? Want dat kan natuurlijk ook naar voelen voor haar.
Aan de andere kant, moet zij jou wel in je waarde laten, als je aangeeft dat je deze manier nu niet goed trekt en geen meerwaarde heeft voor jou. Dat jij je op het positieve moet richten, om zo zelf overeind te blijven en alle ballen in de lucht te kunnen houden....maar begrijpt zij dat wel? Dat het dus niet zozeer een afwijzing is, maar een soort 'overlevingsstrategie' die je nu nodig hebt?
wat een giga lang verhaal .
het is over
Klaar
Punt
Je hebt zelf kennelijk vanalles op je bordje en je kunt er niets meer bijhebben, zoals een vriendin die klaagt. Het wakkert een vuur aan zeg je. En je bent niet overspannen zeg je. En toch heet zoiets burn-out uiteindelijk, als je draaglast je draagkracht overstijgt. Anyway zorg goed voor jezelf. Maar niet alles hoeft altijd met een lach op je gezicht. Je ontkent een deel van de zwaarte, zo lijkt het. En je vriendin overdrijft. De waarheid ligt in het midden.
ToetieToover schreef op 19-04-2026 om 17:46:
Je hebt zelf kennelijk vanalles op je bordje en je kunt er niets meer bijhebben, zoals een vriendin die klaagt. Het wakkert een vuur aan zeg je. En je bent niet overspannen zeg je. En toch heet zoiets burn-out uiteindelijk, als je draaglast je draagkracht overstijgt. Anyway zorg goed voor jezelf. Maar niet alles hoeft altijd met een lach op je gezicht. Je ontkent een deel van de zwaarte, zo lijkt het. En je vriendin overdrijft. De waarheid ligt in het
Ik lees het niet zo. Ik denk dat TO nu juist omdat het leven even zwaar is mensen nodig heeft met een positieve mindset. "Het is zwaar maar we redden het wel💪". Ipv alleen maar poeren in de drama zoals TO het noemt. Het voelt ook niet als empathisch maar gewoon als iemand naar beneden slepen.
Frogger schreef op 19-04-2026 om 12:51:
Activiteiten zoeken is idd wel de manier waarop ik het al een tijdje doe. Vaak met de kinderen erbij. Zodat je weinig tijd hebt voor "een goed gesprek".
Misschien echt ff niet meer beginnen met appen en kijken wat er dan gebeurt.
Dat lijkt mij een goed begin.
BritgetJones007 schreef op 19-04-2026 om 14:41:
[..]
Maar klopt het ook dat zij ineens een verandering in jullie contact merkt, vooral op emotioneel vlak? Want dat kan natuurlijk ook naar voelen voor haar.
Aan de andere kant, moet zij jou wel in je waarde laten, als je aangeeft dat je deze manier nu niet goed trekt en geen meerwaarde heeft voor jou. Dat jij je op het positieve moet richten, om zo zelf overeind te blijven en alle ballen in de lucht te kunnen houden....maar begrijpt zij dat wel? Dat het dus niet zozeer een afwijzing is, maar een soort 'overlevingsstrategie' die je nu nodig hebt?
We hebben het hier meerdere malen over gehad. En niet alleen in deze context hoor. En ook voor ik er alleen voor stond. Vriendin heeft graag controle en vindt dat dingen op een bepaalde manier horen. En ik hoor dingen te delen.
Zo horen kinderen op een verjaardag de kring rond te gaan en handjes te geven. Ik had een heel verlegen peuter/kleuter. Ik weet dat zij erg hecht aan dergelijke omgangsvormen en heb in eerste instantie tegen beter weten in geprobeerd kind handjes te laten schudden. Tot ik dacht, dit voelt voor mij en kind niet ok, ik leef voor hoe het hoort en uiteindelijk neemt kind het wel over. En idd, ik heb nu een heel beleefde 11-jarige.
Toen ik dit voorbeeld noemde in een gesprek werd vriendin enorm emotioneel want ik weet hoe belangrijk zij dat vindt, en dat zij zich liep op te vreten en moest uitleggen aan haar kinderen dat dit niet ok was, dat was dus een bewuste keuze geweest van mij?
Dergelijke dingen dus. Vind ik achteraf niet normaal. Terwijl ik destijds, ook in het gesprek, me afvroeg of ik idd dingen verkeerd deed.
En zo heb ik heel veel voorbeelden die niet gerelateerd zijn aan mijn situatie nu.
Aviendha schreef op 19-04-2026 om 18:44:
[..]
Ik lees het niet zo. Ik denk dat TO nu juist omdat het leven even zwaar is mensen nodig heeft met een positieve mindset. "Het is zwaar maar we redden het wel💪". Ipv alleen maar poeren in de drama zoals TO het noemt. Het voelt ook niet als empathisch maar gewoon als iemand naar beneden slepen.
Ik voel het exact zo. En dit is ook wat ik heb uitgesproken.