Hoe vaak op visite bij alleenstaande (schoon)ouder?
Hoe vaak gaan jullie op bezoek bij je alleenstaande (schoon)ouder?
Vraag komt uiteraard niet uit de lucht vakken. Wij krijgen het verwijt dat wij (en andere broers/zussen van man) niet vaak genoeg langs komen. Schoonouder zit momenteel in een revalidatietraject. Inmiddels op 40 minuten rijden afstand, na een langere ziekenhuisopname met bijna 1,5 uur reistijd.
Destijds gingen we elk weekend. Nu de spannendste tijd achter de rug is en er gerevalideerd wordt regelen we dat elke week man, of zijn broer of zus langsgaat. Soms pakt het uit dat er 2 x per week iemand uit hun oude kerngezin langsgaat. Er komen verder bijna dagelijks mensen bij schoonouder over de vloer en man regelt met werk dat hij op de meest onmogelijke momenten bij een overleg kan zijn met artsen/maatschappelijk werk etc.
Ik ken verder niemand met ouders in zo'n situatie en weet niet wat normaal is. Schoonouder vindt het te weinig, wil dat we komen eten, langer blijven. We zijn allemaal mensen met een baan die veel vraagt, kinderen, wedstrijden van kinderen in het weekend... Vriend heeft zelf ook eea te verwerken en weinig energie.
Ik ben benieuwd hoe anderen hier tegenaan kijken. Zijn wij heel egoistisch? Vraagt schoonouder teveel? Tips?
Damoontje schreef op 18-09-2026 om 09:55:
Ja het is ontzettend moeilijk. Opa heeft het uitgesteld tot hij 96 (!) was maar is nog wel vrijwillig naar tehuis gegaan. Hij was in de nacht voor hij opgenomen werd nog gevallen en kon niet meer opstaan... hij heeft per brancard zijn huis verlaten. Gelukkig kreeg hij in het tehuis een kamer met zicht op de straat en kon hij heerlijk naar buiten kijken de hele dag. Dan belde hij op om te zeggen wat hij allemaal zag en zei hij daarna: Ik ga ophangen ik ga weer naar buiten kijken.
Oma kon al lang niet meer alleen thuis, zij wilde niet opgenomen worden en is uiteindelijk onder valse voorwendselen meegenomen naar verpleeghuis. Het verdiende geen schoonheidsprijs. Maar in huis zat op gegeven moment overal poep (sorry voor de details) dus dat was onhoudbaar geworden. Zij bleef altijd vragen naar haar huisje en of het de bedoeling was dat ze in het tehuis moest blijven. Heel zielig.
Over spullen heb ik zei beiden niet echt meer gehoord. Alleen over het huis en de plek.
Ik ben fan van opa. 😁
Netherfield schreef op 17-09-2026 om 09:55:
Mijn moeder is alleenstaand en 86. Ze woont zelfstandig en gaat 6 dagen per week lopend naar het bejaardenhuis om daar te eten, gezellig met een groep ouderen die ook zelfstandig wonen. Kost tussen de 10-15 euro per keer geloof ik. Daarnaast gaat ze naar 3-5 kaartclubjes per week, mensen uit het dorp halen haar op met de auto om er heen te gaan. Hierdoor zit ze niet de hele week te wachten of een van de kinderen komt, want ze heeft gewoon een druk sociaal leven! Ze rijdt geen auto meer, dus bij een verjaardag halen we haar op. Als ze naar het ziekenhuis moet of een nieuwe bril, rijdt mijn gepensioneerde zwager altijd. Ik mag dan weer problemen met de iPad oplossen. Ik knijp mijn handen dicht dat het zo gaat.
Hier ook zo'n buurvrouw met een enorm sociaal netwerk. Elke dag komen er wel meerdere mensen over de vloer. En toen ze jarige was stonden er wel iets van 30 fietsen in de voortuin. Ze is wel in de 70, dus dat is een tikkie jonger. Maar dat is een leuke manier van oud worden ja. Of te druk voor sommige mensen.
Hahaha ja het was echt mooi. Moet er ook niet aan denken dat hij een kamer aan de achterkant gekregen zou hebben want daar gebeurde echt helemaal niks. Volgens mij zat je daar tegen een rij coniferen aan te kijken.
Na ongeveer een maand durfde opa van zijn kamer af en toen verdwaalde hij in de gang en toen bracht 'vrouw Meijer' hem terug en daar ontstond een vriendschap. Hij heeft in het tehuis nog 2 jaar genoten van de aandacht van de verpleging en het uit het raam kijken.
Nog een detail: Op een zondag ging het heel slecht. Ik kon aan zijn ademhaling horen dat het einde naderde. s Nachts heeft oom Henk bij hem gewaakt en s ochtends loste mijn vader hem af.
Maar opa ging gewoon uit bed en ging pap eten. Tegen mijn vader zei hij: Moet je niet naar je werk?
Die avond is hij overleden maar hij heeft tot het einde discipline gehad.
(sorry erg offtopic maar bij deze opa ging ik altijd wel graag op bezoek)
Damoontje schreef op 18-09-2026 om 10:03:
Hahaha ja het was echt mooi. Moet er ook niet aan denken dat hij een kamer aan de achterkant gekregen zou hebben want daar gebeurde echt helemaal niks. Volgens mij zat je daar tegen een rij coniferen aan te kijken.
Na ongeveer een maand durfde opa van zijn kamer af en toen verdwaalde hij in de gang en toen bracht 'vrouw Meijer' hem terug en daar ontstond een vriendschap. Hij heeft in het tehuis nog 2 jaar genoten van de aandacht van de verpleging en het uit het raam kijken.
Nog een detail: Op een zondag ging het heel slecht. Ik kon aan zijn ademhaling horen dat het einde naderde. s Nachts heeft oom Henk bij hem gewaakt en s ochtends loste mijn vader hem af.
Maar opa ging gewoon uit bed en ging pap eten. Tegen mijn vader zei hij: Moet je niet naar je werk?
Die avond is hij overleden maar hij heeft tot het einde discipline gehad.
(sorry erg offtopic maar bij deze opa ging ik altijd wel graag op bezoek)
Ik had ook een opa van Goud. We waren 4 handen op 1 buik. Opa was mijn grote lieverd. Ik voel je dus.
Het stond me vroeger wel tegen dat het zo'n verplichting was, elke zondag naar die opa. Dan zat het vol ooms en tantes en ging het over de kerkdienst van die ochtend, hoe iedereen dat ervaren had.
Dat was niet altijd leuk. Maar opa zelf was een bijzondere man haha. Tegelijk is je opa gewoon je opa en ga je er bijna vanuit dat alle kinderen zo'n opa hebben.
Damoontje schreef op 18-09-2026 om 10:07:
Het stond me vroeger wel tegen dat het zo'n verplichting was, elke zondag naar die opa. Dan zat het vol ooms en tantes en ging het over de kerkdienst van die ochtend, hoe iedereen dat ervaren had.
Dat was niet altijd leuk. Maar opa zelf was een bijzondere man haha. Tegelijk is je opa gewoon je opa en ga je er bijna vanuit dat alle kinderen zo'n opa hebben.
Dat is niet het geval. Ik zou zowel mijn vader als schoonvader niet als gezellige opa's categoriseren. Beide erg nukkig en knorrig en vonden de kinderen toen ze klein waren vooral een last.
in mijn geval was opa mijn beste vriend. Ik ben mijn eerste levensjaren opgegroeid bij opa en oma. Ik mag me gelukkig prijzen daarmee.
niet iedereen heeft fijne ouders of een fijne oma/opa/familie.
Euphoria schreef op 18-09-2026 om 10:36:
in mijn geval was opa mijn beste vriend. Ik ben mijn eerste levensjaren opgegroeid bij opa en oma. Ik mag me gelukkig prijzen daarmee.
niet iedereen heeft fijne ouders of een fijne oma/opa/familie.
Wat mooi. Mijn opa's en oma's waren al oud toen ik kwam. Mijn oudste nicht is wel een tijdje door oma opgevangen, ik weet eigenlijk niet hoe lang. Ik schat enkele maanden.
Ja ik vond het 'gewoon' als kind. Stond er helemaal niet bij stil dat ik bij vriendinnetje 1 nooit een opa en oma gezien heb en dat vriendinnetje 2 een opa en oma hadden die op stand woonden maar ook best kil waren.
Pas toen ik vriend leerde kennen drong het echt door hoe anders het kan zijn.
Dat mijn ouders nu een beetje moeilijk doen over een perenboom en een stapel stenen... daar moet ik even een weg in vinden. En niet denken: Ik ga maar niet langs.
Ik had mijn ouders twee weken geleden gevraagd om hun wensen voor de tuin op papier te zetten en uiterlijk vandaag aan te leveren.
Als het voor mij teveel is, kan ik het doorsturen naar mijn siblings. Zo voorkom ik ook dat ik bij elk bezoekje weer de discussie over de perenboom moet aanhoren. Ben oprecht benieuwd waar ze mee komen.
je kan ook kiezen om niet altijd met man te gaan.
Bijvoorbeeld zo.
1 week jij.
1 week hij.
1 week jullie samen
1 week niet.
Enzovoort
Dan heeft zij wel 3 momentjes met iemand, maar hoef je maar 2 keer per 4 weken te gaan.
Ik heb veel aan de opmerkingen dat het voor oude mensen zelf ook heel moeilijk en frustrerend is dat ze dingen niet meer kunnen.
Ik merk voor mezelf dat er verschil is tussen de dingen die ik vanaf de bank kan regelen en dingen waarvoor ik daar naartoe moet en weer bedolven word onder de verhalen over zieke buren. Ik vind het niet zo erg om vanuit huis wat dingen te regelen.
Mijn eigen opa's en oma zaten op die leeftijd in principe in de stoel 'oud te zijn'. Hun hele leven op het land gewerkt en letterlijk versleten. Soms vergeet ik dat mijn ouders nu precies zo oud zijn als mijn opa en oma destijds.
Damoontje schreef op 19-09-2026 om 08:09:
Ik heb veel aan de opmerkingen dat het voor oude mensen zelf ook heel moeilijk en frustrerend is dat ze dingen niet meer kunnen.
Ik merk voor mezelf dat er verschil is tussen de dingen die ik vanaf de bank kan regelen en dingen waarvoor ik daar naartoe moet en weer bedolven word onder de verhalen over zieke buren. Ik vind het niet zo erg om vanuit huis wat dingen te regelen.
Mijn eigen opa's en oma zaten op die leeftijd in principe in de stoel 'oud te zijn'. Hun hele leven op het land gewerkt en letterlijk versleten. Soms vergeet ik dat mijn ouders nu precies zo oud zijn als mijn opa en oma destijds.
Ik hoop dat ik later die frustratie kan afbakenen. Dat ik die frustratie heb betekent niet dat ik ongelimiteerd gefrustreerd kan zijn als jij het niet voor mij wilt/kunt doen. Ik mag mijn frustratie dan niet botvieren op jou.
Zo zou ik het niet zeggen. Ik lijk qua karakter veel op mijn vader en ik voel bijna de pijn als ik zie hoe dat nu gaat. Tegelijk doet hij alles om wat hij nog wel kan, allemaal goed te doen.
Overigens als ik niks voor ze doe dan voel ik ook wel die pijn. Hij heeft Parkinson en dat is gewoon een rotziekte. Mensen om me heen zijn verbaasd dat hij al zo lang de ziekte heeft en er nog relatief goed bij zit.
Die verhalen van die buren... tja... mijn broers zeggen dan moet je gewoon niet te lang heen gaan. Die kunnen dat kennelijk ook niet stoppen. Het is ook alleen als ik daar zit, ze bellen niet speciaal op om over buurvrouw de Vries te vertellen (gelukkig).
https://www.viafora.nl/forum/relaties/als-je-ouders-ouder-worden#2
Ik heb even een topic geopend om het er verder over te hebben. Dan kan het hier weer gaan over het bezoeken an sich, niet over de bijkomende hulpvragen.