Hoe vaak op visite bij alleenstaande (schoon)ouder?
Hoe vaak gaan jullie op bezoek bij je alleenstaande (schoon)ouder?
Vraag komt uiteraard niet uit de lucht vakken. Wij krijgen het verwijt dat wij (en andere broers/zussen van man) niet vaak genoeg langs komen. Schoonouder zit momenteel in een revalidatietraject. Inmiddels op 40 minuten rijden afstand, na een langere ziekenhuisopname met bijna 1,5 uur reistijd.
Destijds gingen we elk weekend. Nu de spannendste tijd achter de rug is en er gerevalideerd wordt regelen we dat elke week man, of zijn broer of zus langsgaat. Soms pakt het uit dat er 2 x per week iemand uit hun oude kerngezin langsgaat. Er komen verder bijna dagelijks mensen bij schoonouder over de vloer en man regelt met werk dat hij op de meest onmogelijke momenten bij een overleg kan zijn met artsen/maatschappelijk werk etc.
Ik ken verder niemand met ouders in zo'n situatie en weet niet wat normaal is. Schoonouder vindt het te weinig, wil dat we komen eten, langer blijven. We zijn allemaal mensen met een baan die veel vraagt, kinderen, wedstrijden van kinderen in het weekend... Vriend heeft zelf ook eea te verwerken en weinig energie.
Ik ben benieuwd hoe anderen hier tegenaan kijken. Zijn wij heel egoistisch? Vraagt schoonouder teveel? Tips?
Frisdrank1972 schreef op 16-09-2026 om 21:14:
[..]
Ik dacht altijd dat de meeste oudjes ochtendmensen zijn. Tijdens corona gingen de supermarkten om 07:00 open zodat die oudjes rustig konden winkelen.
Nou echt niet. Voordat ik ziek werd werkte ik in de zorg en er was maar een enkeling waar je vroeg bij binnen kon komen om te helpen. Meesten wilden zo tussen kwart over 8 en 9 uur geholpen worden. Met uitschieters tot 11 uur zelfs!
Nou mijn schoonmoeder staat dan weer om 530 op en volgens mij moet schoonvader er ook verplicht vroeg uit. Heb geen idee waarom. Ze gaat ook altijd meteen om 8u naar de supermarkt. En ze verwacht dat zwager haar naar elke afspraak kan rijden tussen zijn werk door (wel zzp'er maar toch) en dan ook nog klagen dat die arme jongen zo hard moet werken als ie dan s avonds een keer nog wat werk moet afmaken.
Happyapple schreef op 17-09-2026 om 07:12:
Nou mijn schoonmoeder staat dan weer om 530 op en volgens mij moet schoonvader er ook verplicht vroeg uit. Heb geen idee waarom. Ze gaat ook altijd meteen om 8u naar de supermarkt. En ze verwacht dat zwager haar naar elke afspraak kan rijden tussen zijn werk door (wel zzp'er maar toch) en dan ook nog klagen dat die arme jongen zo hard moet werken als ie dan s avonds een keer nog wat werk moet afmaken.
Ga zelf ook wel eens om 8 uur naar de super. Het doet wel makkelijk boodschappen als je het vergelijkt met 12:00
Ja ik zit nog in de fase dat ik eerst nog kinderen naar school moet brengen voor 830.
En schoonmoeder gaat elke dag om 8u naar die supermarkt maar goed, dat moet ze natuurlijk zelf weten. Daar heb ik verder geen last van 
Mijn opa was ook altijd heel vroeg. Dat moest hij als kind al ivm het bedrijf, als volwassene ook ivm het bedrijf. Toen hij niet meer werkte was hij nog automatisch vroeg wakker. Wel altijd een middagdutje en toen hij echt oud was deed hij vaak dutjes op de bank.
Ouders blijven nu steeds langer op bed liggen. Prima natuurlijk alleen krijg ik nu commentaar dat ik altijd zo vroeg wakker ben. (dan reageer ik bijv om 7 uur op iets in de familie-app).
Mijn moeder is alleenstaand en 86. Ze woont zelfstandig en gaat 6 dagen per week lopend naar het bejaardenhuis om daar te eten, gezellig met een groep ouderen die ook zelfstandig wonen. Kost tussen de 10-15 euro per keer geloof ik. Daarnaast gaat ze naar 3-5 kaartclubjes per week, mensen uit het dorp halen haar op met de auto om er heen te gaan. Hierdoor zit ze niet de hele week te wachten of een van de kinderen komt, want ze heeft gewoon een druk sociaal leven! Ze rijdt geen auto meer, dus bij een verjaardag halen we haar op. Als ze naar het ziekenhuis moet of een nieuwe bril, rijdt mijn gepensioneerde zwager altijd. Ik mag dan weer problemen met de iPad oplossen. Ik knijp mijn handen dicht dat het zo gaat.
Dan de volgende situatie maar ook gewoon hier. SM kan niet in haar huidige woning blijven. Dit weten we al een behoorlijke tijd, maar nu komt er een deadline in zicht waarbij SM naar een veel kleinere woning gaat en een ruim (en vol) huis achterlaat. Het huis moet leeggeruimd, en er mag niks weg zonder dat het door SM haar handen is gegaan. Ik opperde de kledingbank waar mensen blij zijn met de kleding die niet meer gedragen wordt, maar het mag gewoon niet weg.
Hoe dan wel, daar zijn geen ideeen over. Het liefst zou ze zien dat we dozen meenemen zodat ze kan zien of iets weg kan of niet. Dit is praktisch niet haalbaar. Dat ziet ze gelukkig zelf ook. Ze heeft zo ontzettend veel spullen. Vanaf de jaren 70 is alles wel bewaard. Maar de gedachte dat wij zomaar dingen zouden weggooien vind ik ook schrijnend en niet passen. Bij de siblings een hoop verdriet en stress.
Er hebben vast eerder mensen met dit bijltje gehakt. Heeft iemand tips?
Frogger schreef op 17-09-2026 om 10:18:
Dan de volgende situatie maar ook gewoon hier. SM kan niet in haar huidige woning blijven. Dit weten we al een behoorlijke tijd, maar nu komt er een deadline in zicht waarbij SM naar een veel kleinere woning gaat en een ruim (en vol) huis achterlaat. Het huis moet leeggeruimd, en er mag niks weg zonder dat het door SM haar handen is gegaan. Ik opperde de kledingbank waar mensen blij zijn met de kleding die niet meer gedragen wordt, maar het mag gewoon niet weg.
Hoe dan wel, daar zijn geen ideeen over. Het liefst zou ze zien dat we dozen meenemen zodat ze kan zien of iets weg kan of niet. Dit is praktisch niet haalbaar. Dat ziet ze gelukkig zelf ook. Ze heeft zo ontzettend veel spullen. Vanaf de jaren 70 is alles wel bewaard. Maar de gedachte dat wij zomaar dingen zouden weggooien vind ik ook schrijnend en niet passen. Bij de siblings een hoop verdriet en stress.
Er hebben vast eerder mensen met dit bijltje gehakt. Heeft iemand tips?
Waarom dozen meenemen? Zit ze niet meer in de woning? Kan ze niet meer bij haar spullen?
Frogger schreef op 17-09-2026 om 10:18:
Dan de volgende situatie maar ook gewoon hier. SM kan niet in haar huidige woning blijven. Dit weten we al een behoorlijke tijd, maar nu komt er een deadline in zicht waarbij SM naar een veel kleinere woning gaat en een ruim (en vol) huis achterlaat.
Dit is wel heel erg off topic. Je kan deze vraag beter in een nieuw topic stellen, dan krijg je waarschijnlijk ook meer tips & reacties.
Ja, dat zijn lastige dingen Frogger.
Bij mijn ouder werd onder druk alles vloeibaar: oftewel, toen puntje bij paaltje kwam mocht er (veel) meer. Sibling en ik hadden er inhoudelijk gelukkig geen stress bij, wel van het 'gedoe'. We hebben toen zo plichtmatig als het kon de dingen weggedaan: kringloop, goede doelen etc. Hoeveel er in de container is gegaan (want veel echt niet meer bruikbaar), hebben we niet verteld.
In jouw geval mag er niets weg. Heeft schoonmoeder de financiën om een box te huren? Dan kan je het probleem daar (letterlijk) parkeren. Hoe oud is ze?
Frogger schreef op 17-09-2026 om 10:18:
Dan de volgende situatie maar ook gewoon hier. SM kan niet in haar huidige woning blijven. Dit weten we al een behoorlijke tijd, maar nu komt er een deadline in zicht waarbij SM naar een veel kleinere woning gaat en een ruim (en vol) huis achterlaat. Het huis moet leeggeruimd, en er mag niks weg zonder dat het door SM haar handen is gegaan. Ik opperde de kledingbank waar mensen blij zijn met de kleding die niet meer gedragen wordt, maar het mag gewoon niet weg.
Hoe dan wel, daar zijn geen ideeen over. Het liefst zou ze zien dat we dozen meenemen zodat ze kan zien of iets weg kan of niet. Dit is praktisch niet haalbaar. Dat ziet ze gelukkig zelf ook. Ze heeft zo ontzettend veel spullen. Vanaf de jaren 70 is alles wel bewaard. Maar de gedachte dat wij zomaar dingen zouden weggooien vind ik ook schrijnend en niet passen. Bij de siblings een hoop verdriet en stress.
Er hebben vast eerder mensen met dit bijltje gehakt. Heeft iemand tips?
Heb bij mijn grootouders toen Oma naar verpleeghuis ging alles in dozen en opslag gedaan wat ik vond dat daar niet paste, duidelijke labels op elke doos. Belofte gemaakt dat we altijd iets zouden halen als ze het vroeg. Bleek dat ik redelijk kon inschatten want ze heeft denk ik twee keer om iets gevraagd, na haar dood konden de meeste dozen dicht weg.
MelMel schreef op 17-09-2026 om 15:59:
[..]
Heb bij mijn grootouders toen Oma naar verpleeghuis ging alles in dozen en opslag gedaan wat ik vond dat daar niet paste, duidelijke labels op elke doos. Belofte gemaakt dat we altijd iets zouden halen als ze het vroeg. Bleek dat ik redelijk kon inschatten want ze heeft denk ik twee keer om iets gevraagd, na haar dood konden de meeste dozen dicht weg.
Ik zou idd ook beginnen met alles inpakken, op categorie. Grote kans dat ze niet niet meer vraagt naar een Libelle uit 1960 bijv dus dat kan over een tijdje wel weg.
Mijn opa van vaders kant ging na lang protesteren naar een tehuis en mijn oma van moeders kant ook, na jaren kont tegen de krib. Daarna bleven beiden bij elk bezoek vragen naar hun huisje. Het ging dan niet zozeer om de spullen maar ze konden het beiden niet verdragen dat er nieuwe vreemde mensen in hun huis kwamen.
Ik weet niet of er haast is met het huis leeg maken. Ik onderscheid maken tussen de spullen die ze misschien nog nodig heeft en de categorie 'het ligt al 20 jaar op zolder'. Sterkte met de situatie.
Tegen je zin je huis moeten verlaten, je levensdagen voortzetten op een bescheiden locatie waar al dat ‘leven’ dat je achterlaat geen ruimte meer vindt - het is hartstikke lastig. Dat is rouw. En natuurlijk, heel veel spullen heb je nooit meer nodig. Maar ze vertegenwoordigen een bestaan waarin je thuis was. Voor buitenstaanders ouwe zooi, voor degene die verhuist voorbije verhalen. Heb er geduld mee, het is niet anders. Het is een lastige opdracht.
En voor nu, voor jou zelf TO ruim tijdig op! Schift je spullen, maak de voorraad elk jaar kleiner. Zo voorkom je een deel van het gedoe, later.
Tjilp schreef op 18-09-2026 om 09:46:
Tegen je zin je huis moeten verlaten, je levensdagen voortzetten op een bescheiden locatie waar al dat ‘leven’ dat je achterlaat geen ruimte meer vindt - het is hartstikke lastig. Dat is rouw. En natuurlijk, heel veel spullen heb je nooit meer nodig. Maar ze vertegenwoordigen een bestaan waarin je thuis was. Voor buitenstaanders ouwe zooi, voor degene die verhuist voorbije verhalen. Heb er geduld mee, het is niet anders. Het is een lastige opdracht.
En voor nu, voor jou zelf TO ruim tijdig op! Schift je spullen, maak de voorraad elk jaar kleiner. Zo voorkom je een deel van het gedoe, later.
Ja, dat is zeker lastig.
geduld is een schone zaak, soms is die tijd er niet en moeten anderen beslissingen en keuzes maken. Het is niet naders.
Ja het is ontzettend moeilijk. Opa heeft het uitgesteld tot hij 96 (!) was maar is nog wel vrijwillig naar tehuis gegaan. Hij was in de nacht voor hij opgenomen werd nog gevallen en kon niet meer opstaan... hij heeft per brancard zijn huis verlaten. Gelukkig kreeg hij in het tehuis een kamer met zicht op de straat en kon hij heerlijk naar buiten kijken de hele dag. Dan belde hij op om te zeggen wat hij allemaal zag en zei hij daarna: Ik ga ophangen ik ga weer naar buiten kijken.
Oma kon al lang niet meer alleen thuis, zij wilde niet opgenomen worden en is uiteindelijk onder valse voorwendselen meegenomen naar verpleeghuis. Het verdiende geen schoonheidsprijs. Maar in huis zat op gegeven moment overal poep (sorry voor de details) dus dat was onhoudbaar geworden. Zij bleef altijd vragen naar haar huisje en of het de bedoeling was dat ze in het tehuis moest blijven. Heel zielig.
Over spullen heb ik zei beiden niet echt meer gehoord. Alleen over het huis en de plek.