Hoe vaak op visite bij alleenstaande (schoon)ouder?

Knutselkei schreef op 13-09-2026 om 08:52:

Ik maak er tegenwoordig ook een concrete vraag van en ook vaak meteen erachter aan wie dat op kan lossen.
Het lijkt wel bij mijn moeder of dat overzicht er dan niet is.
bv. dakpan ligt los. Of man t kan want dat had mijn broer geopperd. Ik geef aan dat man gaat rondvragen maar zelf t dak niet meer opgaat en of de jonge buurman waar veel contact mee is dat evt kan doen? Week erop was het geregeld.
Ik merk ook dat als ik duidelijk aangeef dat ik iets niet kan en daar extern hulp voor gevraagd moet worden ik daar echt stellig in moet zijn. Oude tuinman was met pensioen en kleinzoon van buren zou t overnemen. Belt ze steeds niet en klaagt over onkruid,grote struiken etc. Ik steeds de tuin doen, wel aangeven dat ze moet bellen naar hem. Jajajaja... tot ik de klimop aan t snoeien was en er klaar mee was. Gezegd dat ik deze grote klussen niet meer deed en desnoods zelf ging bellen.
Week erop was afspraak gemaakt.

Mijn moeder: 'Ik zou willen dat ik iemand wist die.............' 

Ik slingert Google aan, en app haar direct het telefoonnummer van iemand die dat prima zou kunnen. 

En het is echt niet zo dat wij niks willen doen. Het moet alleen wel uitkomen. Een lampje ophangen is zo gedaan, maar de buitenboel schilderen daat zullen ze echt iemand voor moeten vragen. Dat kunnen wij niet als kinderen even tussen de bedrijven door doen. 

Dank voor het meedenken. Herkenbaar hoor. 

Mijn moeder blijft dan hangen in dat ze wel/niet thuiszorg wil en dan vraagt ze het aan en dan draait ze de aanvraag weer terug en daar kan ik niet zo veel mee. Ze kan dan heel lang vertellen waarom ze het eerst wel wilde en nu niet meer maar het is echt niet concreet. 

De tuin is ook zoiets. Vaak zijn ouders het met elkaar niet eens wat ze willen en wat het mag kosten. Dan moet je dat eigenlijk eerst helder zien te krijgen en dan kun je beginnen met zelf aanpakken, rondvragen in de buurt of een professional. Zo lang moeder de perenboom wil houden en vader wil m omhakken is het voor mij ook lastig. 

Ik heb hier thuis ook genoeg te doen. In het verleden ging ik liever klussen bij anderen dan bij mezelf, maar nu moet ik eerst aan mijn eigen huis denken. 

Oh jee Lientje. Dat is nog best veel als je ook al boodschappen gedaan hebt. 

Overigens had ik voor de tuin ooit een oplossing die werkte: Ouders maakten een lijst van wat er moest gebeuren, ook de reparaties in huis. Dan kwamen we in het voorjaar één zaterdag met broers/zussen en soms aanhang. Eén dag hard werken, meteen een paar ritjes stort. Aan het einde van de dag keken we of er taken waren blijven liggen en die verdeelden we dan zodat we dat later nog konden doen. 

Dat is even goed gegaan. Maar toen ging broer ook zijn kinderen meenemen (want gezellig) en ouders vonden dat te druk maar durfden dat niet te zeggen. En toen wilden ze dat ook niet meer. 
Nu heb ik dus de vraag gekregen om een bevriende hovenier te benaderen. Ik heb gezegd dat ze dan wel moeten bedenken wat ze precies willen. Die vriend kan er niets mee als hij bij twee 70+ers komt die nog aan het kibbelen zijn. 

De tuin is één grote chaos. Was altijd mijn vaders paradepaardje. Maar mijn gestoorde broer van 47 die nog bij moeder thuis woont en niks inbrengt , zelfs geen kostgeld  , heeft alle bomen omgezaagd om te verkopen als brandhout zodat hij weer kon zuipen. En het gras en onkruid staat een meter hoog. Eerst deed ik alles nog netjes bijhouden na mijn vaders overlijden maar inmiddels zit het me wel goed.  Hij een luizeleven en ik me kapot werken en waardering nul. Want oh waag het eens wat negatiefs over haar lievelingetje te zeggen...
Als moeder overlijdt staat hij op straat. Hebben wij een hoop problemen.  Ik hoop nog steeds dat hij met zijn borderlinegedrag een keer tegen de verkeerde aanloopt of door  een andere reden eerder dan moeder overlijdt. Maar dat mag ik uiteraard alleen maar denken.😬

Wat heftig Lientje. Ik kan me voorstellen dat veel van je energie daarheen sijpelt, zelfs op de momenten dat je niet voor ze bezig bent. 

Dan mag ik me gelukkig prijzen met 3 siblings die absoluut doen wat ze kunnen. Eentje had goedbedoeld de tuin onderhoudsarm gemaakt (gras) maar ouders hebben er toch weer van alles in gezet wat ze leuk of mooi vinden of planten die te groot worden voor de kamer. 

lientje69 schreef op 15-09-2026 om 18:42:

Mijn moeder als ik net de weekboodschappen gedaan heb met haar en naar binnen getild: je hebt het druk zeker? Of: je wilt natuurlijk gelijk naar huis? ( tegenwoordig wel omdat boodschappen doen met haar zoveel energie kost en ik dat niet meer heb ) Dan weet ik al: ohoh...
Zeg of vraag nu maar gewoon wat ik voor je moet doen. En dan komt het: bloeddruk meten, wekkerradio goed zetten, een rekening betalen , een adres opzoeken, de tv doet het niet meer( jawel maar je hebt hem flink ontregeld door op de verkeerde knoppen van de afstandsbediening te drukken) enz. Tsja. Oud worden is leuk, oud zijn best moeilijk. En des te ouder ze worden des te meer hulp er nodig is.

Laat je moeder een lijstje maken vóórdat je komt voor de weekendboodschappen. Dan kun je kijken wat je meteen kunt doen en wat een andere keer. 

Oud zijn is lastig, alles wat ooit een fluitje van een cent was wordt een huizenhoog project. Het is niet voor te stellen als je nog fit bent hoe vervelend het is afhankelijk te worden en steeds om 'gunsten' te bedelen.

Damoontje schreef op 16-09-2026 om 11:07:

[..]

Klopt. En soms vergelijk ik het met mijn opa's en oma's maar dat was een andere tijd. Toen was het normaal dat alle ouderen hulp in de huishouding kregen en nu schijnt dat veel ingewikkelder te zijn.

En op een bepaalde leeftijd kon je als stel kiezen voor het bejaardentehuis, dat is ook veranderd.

Mijn ouders hebben de hele dag de tijd om met elkaar te discussiëren over wel of niet de perenboom omzagen bij wijze van spreken.

Jij leeft je in, leven zij zich ook in jou in? Jij hebt die tijd niet.

Euphoria schreef op 16-09-2026 om 12:10:

[..]

Jij leeft je in, leven zij zich ook in jou in? Jij hebt die tijd niet.

Ja dat wel. Ik ben door een heel moeilijke tijd gegaan en ze waren absoluut betrokken. 

Maar ik merk, zodra ik daar binnen stap, dat ze me overvallen met hun dingen. Ze willen alles delen, de buurman die ziek is, de overbuurvrouw die niet naar haar dagbesteding gegaan is (ja het is een seniorenbuurt), de kapper die duurder uitviel dan verwacht, elke scheet van de kinderen van mijn broer. 

En dan kan het zijn dat ik iets over mezelf vertel, dat ik zaterdag koffie heb gedronken met vriend J, dan laat ik toevallig vallen dat hij als stratenmaker werkt en dan is het: Oh wij zitten nog met die stapel stenen, daar kan die vriend vast over adviseren. 

En dan denk ik: Oja dat kan best een keer. Vervolgens blijkt dat ze zelf niet weten wat ze met die stenen willen, dat ze geen budget duidelijk hebben voor zichzelf en dat eigenlijk totaal onduidelijk is wat ze aan J willen vragen. 

Maar je hebt gelijk, het is niet goed als ik bezig ben met hun stapel stenen terwijl ik eigenlijk zelf hard moet werken aan mijn eigen herstel. 

Voor mij maakt het ook nog uit of iets echt noodzakelijk is. Stel dat mijn moeder niet mee kan naar een medische afspraak van vader, dan wil ik wel tijd maken om mee te gaan. (in het verleden kwam dat eens voor en toen heeft broer het opgepakt) Maar zo'n stapel stenen of die perenboom dat kan eigenlijk wel wachten.

Heel fijn dat er zoveel herkenning is in dit topic. 

Mijn moeder is nog best vitaal en die doet nog wel even snel de was, de boodschappen etc. Maar ze kan zich bijvoorbeeld wel druk maken als de korting niet is verrekend. 
Mijn vader is geestelijk nog heel scherp maar lichamelijk wil het allemaal niet meer zo. Hij kan bijvoorbeeld wel opmerken dat de perenboom te groot wordt maar hij kan niet meer een ladder pakken en een tak afzagen. 

Mijn moeder gaat steeds meer op mijn opa lijken al zal ze zelf vinden van niet. Praten praten praten zonder te bedenken of het voor de ander interessant is en of diegene nog wel luistert. Dat zal waarschijnlijk met de jaren sterker worden. 

God ja  dat druk zijn...
Dan moet ze voor een nieuwe bril  en dan zeg ik: zullen we morgen dan even gaan? En dan is het nee hoor, deze week is ook die al jarig en de boodschappen moeten nog gedaan worden , dat is me te veel. En die jarige belt ze dan alleen maar hè... 
Oh ik hoop toch zo dat ik niet zo word als ik oud ben.

lientje69 schreef op 16-09-2026 om 12:51:

God ja dat druk zijn...
Dan moet ze voor een nieuwe bril en dan zeg ik: zullen we morgen dan even gaan? En dan is het nee hoor, deze week is ook die al jarig en de boodschappen moeten nog gedaan worden , dat is me te veel. En die jarige belt ze dan alleen maar hè...
Oh ik hoop toch zo dat ik niet zo word als ik oud ben.

Haha soms kunnen we er maar beter om lachen hè. Niet naar de opticien kunnen omdat je iemand wilt bellen die jarig is. 

Damoontje schreef op 16-09-2026 om 12:51:

 Maar ze kan zich bijvoorbeeld wel druk maken als de korting niet is verrekend.

Daar maak ik mij ook druk over. Zeker als ik speciaal naar die winkel ga voor de kortingsactie. Nu gebruik de zelfscan zodat ik het zelf kan corrigeren als het fout gaat, maar als ik thuis kwam en dan pas op het bonnetje keek en de korting is er niet afgehaald, dan baal ik ook de hele dag.