Geen klik met vriendinnen van zoons
Mijn man en zoons wilde graag een weekendje weg in een huisje en ik wil graag mee omdat ik mijn jongens niet meer zo vaak zie nu ze uit huis zijn. Ze hebben al iets leuks gevonden, maar ze willen hun vriendinnen ook mee. Ze hebben beide al een aantal jaar verkering, maar ik heb ondanks alles geen klik met de meiden. Tijdens kerst en verjaardagen ben ik te druk met hosten om mij er druk over te maken, maar een heel weekend lang met z'n alle op elkaars lip in een huisje is een ander verhaal. Mijn man en zoons voetballen veel, iets wat mij totaal niet ligt dus ik zou wel het hele weekend met die 2 meiden opgescheept zitten. Ik zie er erg tegenop.
De vriendin van de oudste is erg stil. Ze geeft vaak ook maar korte antwoorden en een gesprek met haar houden voelt als aan een dood paard trekken. Tijdens verjaardagen gaat ze ook na een uurtje naar buiten om door de wijk te lopen omdat het haar te druk wordt. Ze is erg op zichzelf. De vriendin van jongste klaagt aan een stuk door. Niks is er goed en ze heeft overal commentaar op. We gingen een keer met zoon uiteten en ze had 3 restaurants afgekeurd voordat we ergens konden eten. Bij de vierde waar ze wel naar toe wilde vond ze het eten matig.
Ik heb het al met mijn zoons erover gehad en die hebben het met hun vriendinnen besproken, maar beide kenden zich niet in het gedrag wat ik schetste. Dus nu lijkt het net of ik de onmogelijke schoonmoeder ben. Mijn man spendeert te weinig tijd met de meiden om er een mening over te hebben. Hoe pak ik dit aan? Terwijl ik dit typ voel ik mijn hartslag al stijgen.
Mijn zoon en dochter liggen elkaar niet zo lekker. Dan hebben ze beide nog partners die zich dan ermee gaan bemoeien en mijn man en ik moeten ze alle vier dan in goede banen leiden. Dat vind ik vaak best moeilijk. Het gaat al stukken beter als het gewoon 1 kind met partner is.
Frisdrank1972 schreef op 31-08-2026 om 21:02:
Mijn zoon en dochter liggen elkaar niet zo lekker. Dan hebben ze beide nog partners die zich dan ermee gaan bemoeien en mijn man en ik moeten ze alle vier dan in goede banen leiden. Dat vind ik vaak best moeilijk. Het gaat al stukken beter als het gewoon 1 kind met partner is.
Aha, jullie zoon en dochter kunnen (altijd al?) niet zo goed met elkaar opschieten. En nu er partners bij komen, wordt het nog ingewikkelder. Dat is jammer, en zo wordt wel duidelijker waarom je je zo nadrukkelijk uitspreekt. Je had je dit allemaal anders voorgesteld, vast gehoopt dat het zou bijtrekken met het verstrijken van de tijd. Maar nee.
Als ze geen van twee de wens hebben elkaar beter te begrijpen en het contact in positieve zin te veranderen, kun je als ouders inderdaad maar het beste beide om beurten ontvangen. En je inzetten om de andere twee níet negatief neer te zetten maar je te beperken tot wie er bij je in huis zijn.
Zou als ouders met Kerst samen op vakantie gaan!
--- we zijn nu wel heel ver van het verhaal van TO verwijderd geraakt -
Ik wil alleen maar zeggen dat je er niet vanuit moet gaan om ooit vrienden te worden met je (schoon)kinderen. Persoonlijkheden liggen te ver uit elkaar. En mensen die zeggen dat ze wel vrienden zijn met hun kroost zijn (naar mijn mening) in de minderheid.
Frisdrank1972 schreef op 01-09-2026 om 21:03:
Ik wil alleen maar zeggen dat je er niet vanuit moet gaan om ooit vrienden te worden met je (schoon)kinderen. Persoonlijkheden liggen te ver uit elkaar. En mensen die zeggen dat ze wel vrienden zijn met hun kroost zijn (naar mijn mening) in de minderheid.
Het is inderdaad geen vanzelfsprekendheid.
Ik vind dat ik een goede relatie heb met schoonouders, maar noem ons geen vrienden. Het heeft ook even geduurd voordat due relatie de huidige vorm had. het overlijden van mijn moeder en krijgen van kinderen heeft daar positief aan bij gedragen. Daarnaast wordt ik beter in de verwachtingen begrijpt en en mijn verwachtingen uitspreken. Kortom ik leerde omgaan met de gezinsdynamiek.
Frisdrank1972 schreef op 01-09-2026 om 21:03:
Ik wil alleen maar zeggen dat je er niet vanuit moet gaan om ooit vrienden te worden met je (schoon)kinderen. Persoonlijkheden liggen te ver uit elkaar. En mensen die zeggen dat ze wel vrienden zijn met hun kroost zijn (naar mijn mening) in de minderheid.
Daar geloof ik.dan weer niets van dat dat de minderheid is, dat is niet wat ik om me heen zie
Miepjecody schreef op 01-09-2026 om 23:27:
[..]
Daar geloof ik.dan weer niets van dat dat de minderheid is, dat is niet wat ik om me heen zie
Is dat misschien ook een verschil in de invulling van het woord vriend? Wij kunnen goed overweg met onze jongvolwassen kinderen. Maar ik zou ze niet mijn vrienden noemen. En ik denk wel dat dat voor heel veel mensen geldt.
Schemerlampje schreef op 02-09-2026 om 07:48:
[..]
Is dat misschien ook een verschil in de invulling van het woord vriend? Wij kunnen goed overweg met onze jongvolwassen kinderen. Maar ik zou ze niet mijn vrienden noemen. En ik denk wel dat dat voor heel veel mensen geldt.
Idem. Ik kan het goed met mijn ouders vinden en dat geldt voor de meeste van mijn vrienden met hun ouders. Maar ik hoor niemand zeggen dat het hun vrienden zijn.
Ik hoor inderdaad nooit iemand zeggen dat hun (schoon)ouders of kinderen hun vrienden zijn. Maar wel dat je graag tijd met elkaar doorbrengt, hoewel dat niet vanzelfsprekend is, komt het in mijn kring zeker (gelukkig) veel voor dat volwassenen een goede band hebben met hun (schoon/stief)ouder(s).
OnherkenbaarAnoniem schreef op 27-08-2026 om 12:17:
[..]
Ja en nee. De ervaring heeft mij geleerd hoe ik bepaalde dingen moest formuleren om niet onbeleefd gevonden te worden. Dat had vooral te maken met een vorm van taalgebruik die zij zichzelf had aangeleerd om zich te ontworstelen aan haar eenvoudige komaf. Subtiele regels waar geen rode draad in te herkennen was en logisch was het ook allerminst.
Ik maar ook mijn familie kon zo een veeg uit de pan krijgen als we niet aan de ongeschreven standaard voldeden. Het is 28 jaar een zoektocht geweest naar wat wel en niet kon.
Op de verjaardag van mijn schoonmoeder is een goede vriendin van mijn moeder plotseling overleden. Ik ben toen bij mijn moeder geweest om haar te steunen. Toen ik dat later aan mijn schoonmoeder vertelde veinsde ze het woord overleden niet te begrijpen/boers te vinden ik had gestorven moeten zeggen, met een soort Gooische R.
Zo waren er nog meer woorden/woordcombinaties die niet gebruikt mochten worden om te laten zien dat ze toch wel iets bereikt hadden in het leven. Je voerde daar geen gesprek maar een conversatie. Ook moesten antwoorden op bepaalde vragen heel strak en overdreven beleefd geformuleerd worden volgens een bepaald stramien. Op de vraag of ik een stukje appeltaart bliefde moest ik zeggen: Alstublieft mevrouw, dat lust ik heel graag! Ja mevrouw, dat vind ik lekker was dan uiterst onbeleefd.
O help. Dat zou ik niet lang uithouden.
Zeespiegel schreef op 04-09-2026 om 23:27:
[..]
O help. Dat zou ik niet lang uithouden.
Het is compleet gestoord. Wie is er hier dan onaangepast vraag ik me af.
Herfstappeltaart schreef op 05-09-2026 om 08:18:
[..]
Het is compleet gestoord. Wie is er hier dan onaangepast vraag ik me af.
Maar je laat je toch niet als volwassen vrouw zo de les voor schrijven.