Geen klik met vriendinnen van zoons

Tegen de aanhang van mijn kinderen zeg ik dat ik hoop dat ze zich altijd welkom voelen, maar nooit verplicht.

Het lastige van een schoonfamilie vond ik, ook al had ik het helemaal niet zo slecht getroffen, vond ik dat je wel de verplichtingen van een familie erbij krijgt, zonder de onvoorwaardelijke liefde. En dat je je in een familiecultuur moet voegen, die de jouwe niet is.
Mijn schoonmoeder was een hele extraverte,hartelijke, belangstellende vrouw.  Het was daar de zoete inval.  Zo steek ik niet in elkaar. Persoonlijk werd ik wel eens moe van de drukte van al die binnenvallende kennissen en de small talk als je daar was . En de Brabantse drieklappers die je van iedereen kreeg. Maar man en kinderen genoten, en dat is ook wat waard.

kenfan schreef op 27-08-2026 om 09:31:

Tegen de aanhang van mijn kinderen zeg ik dat ik hoop dat ze zich altijd welkom voelen, maar nooit verplicht.

Het lastige van een schoonfamilie vond ik, ook al had ik het helemaal niet zo slecht getroffen, vond ik dat je wel de verplichtingen van een familie erbij krijgt, zonder de onvoorwaardelijke liefde. En dat je je in een familiecultuur moet voegen, die de jouwe niet is.
Mijn schoonmoeder was een hele extraverte,hartelijke, belangstellende vrouw. Het was daar de zoete inval. Zo steek ik niet in elkaar. Persoonlijk werd ik wel eens moe van de drukte van al die binnenvallende kennissen en de small talk als je daar was . En de Brabantse drieklappers die je van iedereen kreeg. Maar man en kinderen genoten, en dat is ook wat waard.

Dit inderdaad, je komt in een gezin dat al jaren functioneert als gezin met eigen maniertjes en gewoontes om met bepaalde situaties om te gaan. Ik was 24 toen ik in de schoonfamilie kwam en had mijn eigen sociale en culturele bagage. Ik wist hoe ik mij beleefd moest gedragen in den vreemde maar had, gezien de verhalen die ik van mijn vriend hoorde over het gewone beroep van zijn vader, niet kunnen vermoeden in wat voor "opgeklopte" situatie ik terecht zou komen.

Volgens mijn eigen opvoeding had ik mij keurig gedragen bij de eerste ontmoeting, nette beleefde antwoorden gegeven en altijd minimaal 2 woorden gebruikt. Toch kreeg mijn partner later in de week te horen hoe onbeleefd en brutaal ik mij had gedragen. Ik had heel graag toen een soort korte samenvatting gekregen van wat er in dat gezin de norm was qua beleefd.

We zijn inmiddels 30 jaar samen en ik ben door schade en schande wijs geworden en nu schoonmoeder er niet meer is wordt het wel iets makkelijker om te passen in het stramien.

Ginevra schreef op 27-08-2026 om 11:46:

[..]

Met de kennis die je nu hebt, heb je nu enig idee wat je schoonmoeder dan destijds zo onbeleefd heeft gevonden?

Het is gewoon nieuwsgierigheid hoor. Maar ik merk inderdaad dat wat mensen onbeleefd vinden, vaak meer te maken heeft met moeilijker definieerbare normen. Met twee woorden spreken is makkelijk te begrijpen, maar sommige mensen vinden het bijvoorbeeld vrijpostig om complimenten over iemands interieur te geven en dat zijn subtielere regels.

Ja en nee. De ervaring heeft mij geleerd hoe ik bepaalde dingen moest formuleren om niet onbeleefd gevonden te worden. Dat had vooral te maken met een vorm van taalgebruik die zij zichzelf had aangeleerd om zich te ontworstelen aan haar eenvoudige komaf. Subtiele regels waar geen rode draad in te herkennen was en logisch was het ook allerminst.

Ik maar ook mijn familie kon zo een veeg uit de pan krijgen als we niet aan de ongeschreven standaard voldeden. Het is 28 jaar een zoektocht geweest naar wat wel en niet kon.

Op de verjaardag van mijn schoonmoeder is een goede vriendin van mijn moeder plotseling overleden. Ik ben toen bij mijn moeder geweest om haar te steunen. Toen ik dat later aan mijn schoonmoeder vertelde veinsde ze het woord overleden niet te begrijpen/boers te vinden ik had gestorven moeten zeggen, met een soort Gooische R. 

Zo waren er nog meer woorden/woordcombinaties die niet gebruikt mochten worden om te laten zien dat ze toch wel iets bereikt hadden in het leven. Je voerde daar geen gesprek maar een conversatie. Ook moesten antwoorden op bepaalde vragen heel strak en overdreven beleefd geformuleerd worden volgens een bepaald stramien. Op de vraag of ik een stukje appeltaart bliefde moest ik zeggen: Alstublieft mevrouw, dat lust ik heel graag! Ja mevrouw, dat vind ik lekker was dan uiterst onbeleefd.

OnherkenbaarAnoniem schreef op 27-08-2026 om 12:17:

[..]

Ja en nee. De ervaring heeft mij geleerd hoe ik bepaalde dingen moest formuleren om niet onbeleefd gevonden te worden. Dat had vooral te maken met een vorm van taalgebruik die zij zichzelf had aangeleerd om zich te ontworstelen aan haar eenvoudige komaf. Subtiele regels waar geen rode draad in te herkennen was en logisch was het ook allerminst.

Ik maar ook mijn familie kon zo een veeg uit de pan krijgen als we niet aan de ongeschreven standaard voldeden. Het is 28 jaar een zoektocht geweest naar wat wel en niet kon.

Op de verjaardag van mijn schoonmoeder is een goede vriendin van mijn moeder plotseling overleden. Ik ben toen bij mijn moeder geweest om haar te steunen. Toen ik dat later aan mijn schoonmoeder vertelde veinsde ze het woord overleden niet te begrijpen/boers te vinden ik had gestorven moeten zeggen, met een soort Gooische R.

Zo waren er nog meer woorden/woordcombinaties die niet gebruikt mochten worden om te laten zien dat ze toch wel iets bereikt hadden in het leven. Je voerde daar geen gesprek maar een conversatie. Ook moesten antwoorden op bepaalde vragen heel strak en overdreven beleefd geformuleerd worden volgens een bepaald stramien. Op de vraag of ik een stukje appeltaart bliefde moest ik zeggen: Alstublieft mevrouw, dat lust ik heel graag! Ja mevrouw, dat vind ik lekker was dan uiterst onbeleefd.

.....dat vind ik toch redelijk iets van middeleeuwse adel...

OnherkenbaarAnoniem schreef op 27-08-2026 om 12:17:

[..]

Ja en nee. *heel veel gekkigheid*

dit is bijna een televisieserie waard. jouw schoonmoeder was wel heeeeel bijzonder

Broadway schreef op 27-08-2026 om 12:42:

[..]

dit is bijna een televisieserie waard. jouw schoonmoeder was wel heeeeel bijzonder

Ik krijd visioenen van Hyacinth Bucket.

Blij dat mijn schoonmoeder gewoon normaal en aardig was. 

OnherkenbaarAnoniem schreef op 27-08-2026 om 13:02:

[..]

[..]

[..]

Een bijzonder type met een ideaalplaatje in haar hoofd zonder dat ik regels van het gesprek mee kreeg.

Nou Hyacinth Bucket ter sprake komt realiseer ik mij dat haar gedrag daar wel op leek. Ze had een reputatie hoog te houden. Die reputatie was nergens op gebaseerd trouwens.

Dat is vaak zo bij zulke mensen. De mensen die echt beschaafd zijn zullen zoiets nooit tentoonspreiden of kritiek leveren op anderen.

Herfstappeltaart schreef op 27-08-2026 om 13:09:

[..]

Dat is vaak zo bij zulke mensen. De mensen die echt beschaafd zijn zullen zoiets nooit tentoonspreiden of kritiek leveren op anderen.

Inderdaad. En hun taalgebruik is doorgaans ook heel anders...

ToetieToover schreef op 27-08-2026 om 13:58:

[..]

Mensen onwelkom laten voelen vind ik slechte manieren. Er was een filmscène die ik eens zag, waarin iemand drinkt uit het glas dat bedoeld is om je vingers in te wassen, en dat tafelgenoten een beetje besmuikt vermaakt kijken en de gastvrouw vervolgens ook haar glas pakt en demonstratief uit drinkt? Zo doe je dat

Ja precies (dat was een zg.vingerkommetje). Elegant opgelost.

OnherkenbaarAnoniem schreef op 27-08-2026 om 13:02:

Een bijzonder type met een ideaalplaatje in haar hoofd zonder dat ik regels van het gesprek mee kreeg.

Nou Hyacinth Bucket ter sprake komt realiseer ik mij dat haar gedrag daar wel op leek. Ze had een reputatie hoog te houden. Die reputatie was nergens op gebaseerd trouwens.

Wat bizar. Dat is inderdaad eerder gedrag van iemand die krampachtig probeert chic te lijken, dan dat ze daadwerkelijk chic is. 

Beetje zoals nouveau riche zich hult in kleding met veel logo's, terwijl oud geld een afgetrapte waxcoat die naar natte hond ruikt aantrekt. 

Tuinfluiter schreef op 27-08-2026 om 12:50:

[..]

Ik krijd visioenen van Hyacinth Bucket.

Blij dat mijn schoonmoeder gewoon normaal en aardig was.

Ik ook, moest gelijk aan Hyacinth denken.

Mijn schoonmoeder had ook gedragingen die Hyacinth had. Man en ik vergeleken haar daar geregeld mee, wat het allemaal wat luchtiger maakte.

Gaan diegenen met een soort Hyacinth als schoonmoeder mee in haar gedrag? Proberen jullie ook echt aan haar norm te voldoen als je bij haar op visite bent?