Geen klik met vriendinnen van zoons
Mijn man en zoons wilde graag een weekendje weg in een huisje en ik wil graag mee omdat ik mijn jongens niet meer zo vaak zie nu ze uit huis zijn. Ze hebben al iets leuks gevonden, maar ze willen hun vriendinnen ook mee. Ze hebben beide al een aantal jaar verkering, maar ik heb ondanks alles geen klik met de meiden. Tijdens kerst en verjaardagen ben ik te druk met hosten om mij er druk over te maken, maar een heel weekend lang met z'n alle op elkaars lip in een huisje is een ander verhaal. Mijn man en zoons voetballen veel, iets wat mij totaal niet ligt dus ik zou wel het hele weekend met die 2 meiden opgescheept zitten. Ik zie er erg tegenop.
De vriendin van de oudste is erg stil. Ze geeft vaak ook maar korte antwoorden en een gesprek met haar houden voelt als aan een dood paard trekken. Tijdens verjaardagen gaat ze ook na een uurtje naar buiten om door de wijk te lopen omdat het haar te druk wordt. Ze is erg op zichzelf. De vriendin van jongste klaagt aan een stuk door. Niks is er goed en ze heeft overal commentaar op. We gingen een keer met zoon uiteten en ze had 3 restaurants afgekeurd voordat we ergens konden eten. Bij de vierde waar ze wel naar toe wilde vond ze het eten matig.
Ik heb het al met mijn zoons erover gehad en die hebben het met hun vriendinnen besproken, maar beide kenden zich niet in het gedrag wat ik schetste. Dus nu lijkt het net of ik de onmogelijke schoonmoeder ben. Mijn man spendeert te weinig tijd met de meiden om er een mening over te hebben. Hoe pak ik dit aan? Terwijl ik dit typ voel ik mijn hartslag al stijgen.
kenfan schreef op 22-08-2026 om 12:26:
[..]
Nou ja, ik ben in die zin blij dat genderstereotypen niet bepalen welke ouder met welk kind iets samen doet. Al dan niet volwassen trouwens. Zojuist belt van uitwonende zoon van 27 net met de vraag of hij langs kan komen om zelf pasta te komen draaien met mijn keukenmachine om voor ons allemaal te koken. En waar hij dan het beste zalm kan gaan kopen. Mijn dochter interesseert koken dan weer geen ene fluit.
Maar wie zegt er nou dat genderstereotypen dat bepalen. Hier in huis bepaalt de voorkeur voor dingen dat. Van wie dan ook, of er nu wel of niet een piemel aan zit.
Herfstappeltaart schreef op 22-08-2026 om 14:42:
[..]
Maar wie zegt er nou dat genderstereotypen dat bepalen. Hier in huis bepaalt de voorkeur voor dingen dat. Van wie dan ook, of er nu wel of niet een piemel aan zit.
Ja precies. Gewoon wat een ieder leuk vindt of interesse in heeft.Dus als een meisje graag met poppen speelt, ook helemaal prima. Zolang dat meisje maar weet dat het net zo prima is om met auto’tjes te spelen. En als ze daar niks aan vindt, ook helemaal prima.
TwoThirds schreef op 22-08-2026 om 14:35:
[..]
Ik vind dit heel beklemmend klinken. En vraag me daardoor af of je wel een 'leven' buiten je gezin hebt?
Eens, zo voelde het voor mij ook, erg beklemmend. Alsof je, voor jouw gevoel (TO), steeds maar wil ‘bewijzen’ hoeveel liefde je wel niet te geven hebt en zij dat niet (kunnen/willen) inzien. Alleen, hier gaat het helemaal niet om….
Lijkt alsof je (voor jezelf?) iets moet bewijzen of goedmaken ofzo?
Kersje schreef op 22-08-2026 om 16:48:
[..]
Eens, zo voelde het voor mij ook, erg beklemmend. Alsof je, voor jouw gevoel (TO), steeds maar wil ‘bewijzen’ hoeveel liefde je wel niet te geven hebt en zij dat niet (kunnen/willen) inzien. Alleen, hier gaat het helemaal niet om….
Lijkt alsof je (voor jezelf?) iets moet bewijzen of goedmaken ofzo?
Bij mij ook. Beklemmend maar ook nogal dramatisch. Je moet er maar op zitten te wachten als schoondochter zijnde. Een aardige en gezellige schoonmoeder hebben is fijn maar heel veel liefde aan je schoondochters willen geven dat hoeft toch niet zo dwingend.
Kun je niet iets gaan doen met die meiden als zij gaan voetballen? Ik hoef niet zo nodig een afspraak met mijn moeder of schoonmoeder waarbij het alleen kletsen is. Maar als we samen iets doen zoals mozaïeken of bijvoorbeeld porselein schilderen vind ik het al leuker.
Als ik met mijn vader iets ga doen, is het ook altijd iets actiefs.
Ik heb ook wel vriendinnen maar ik vind dat het gezinsleven wel op de eerste plaats staat. En ik vind het niet erg gezond om al mijn behoefte voor sociale interactie bij mijn vriendinnen te vervullen.
Dat voetballen is wel altijd een dingetje geweest en ik weet niet of mijn man daar invloed op heeft gehad of dat het uit mijn zonen zelf komt. Mijn man nam al die taken rondom het voetbal opzich. Dat vond ik toen wel prettig. Had ik eindelijk wat rust. Maar nu merk ik gewoon dat de band met mijn kinderen minder intens is dan de band die mijn man met hen heeft. Ik heb ook het gevoel dat ze meer van hem houden dan van mij. Of dat ze het erger zullen vinden als hij er niet meer is. En als ze dan samen weekendjes weggaan dan breekt dat mij op.
Het gebrek aan een klik met mijn schoondochters is misschien dan de druppel die de emmer doet overlopen. Zelfs als we met zijn alle een weekendje samen zij voel ik mij zo alleen. Mijn mannen met mijn zoons en mijn schoondochters die of zich afzonderen of op alles wat ik voorstel kritiek hebben.
Regenbui67 schreef op 24-08-2026 om 14:49:
Ik heb ook wel vriendinnen maar ik vind dat het gezinsleven wel op de eerste plaats staat. En ik vind het niet erg gezond om al mijn behoefte voor sociale interactie bij mijn vriendinnen te vervullen.
Dat voetballen is wel altijd een dingetje geweest en ik weet niet of mijn man daar invloed op heeft gehad of dat het uit mijn zonen zelf komt. Mijn man nam al die taken rondom het voetbal opzich. Dat vond ik toen wel prettig. Had ik eindelijk wat rust. Maar nu merk ik gewoon dat de band met mijn kinderen minder intens is dan de band die mijn man met hen heeft. Ik heb ook het gevoel dat ze meer van hem houden dan van mij. Of dat ze het erger zullen vinden als hij er niet meer is. En als ze dan samen weekendjes weggaan dan breekt dat mij op.
Het gebrek aan een klik met mijn schoondochters is misschien dan de druppel die de emmer doet overlopen. Zelfs als we met zijn alle een weekendje samen zij voel ik mij zo alleen. Mijn mannen met mijn zoons en mijn schoondochters die of zich afzonderen of op alles wat ik voorstel kritiek hebben.
Ik denk dat jouw uitstraling richting je zoons op dit vlak niet meehelpt. Wees gewoon een vrolijke moeder die haar zoons een leuk voetbaluitstapje gunt. Ga een andere keer met z'n vieren een culturele stedentrip doen ofzo, met lekker lunchen ergens. Dat is toch wel te doen?
Ik vind het wel echt verdrietig om te lezen. En ja, ik denk dat kinderen met één ouder een betere klik kunnen hebben. Net als ouders dat ook met een kind kunnen hebben. Een gedeelde hobby kan daar een reden voor zijn. Jij hebt de pech dat beide zoons goed met je man overweg kunnen. Mogelijk kan je man meedenken met iets gezamenlijks, maar ja, dan denk ik wel: jij mee? Dan de vriendinnen ook.
Je zegt dat je gezinsleven voor je vriendinnen gaat. Maar... mijn kinderen zijn alle 4 het huis uit. Ik zie hier geen 'gezinsleven' meer. Zij vormen hun eigen huishoudens.
Verder zou ik weinig voorstellen aan de meiden. Hoewel je anders had gewild, zou ik redelijk mijn eigen plan trekken tijdenshet weekend. Wandelen, lezen, iets lekkers bakken. Beter fijn zelfstandig, ook al wil je dat niet, dan geforceerd aansluiting zoeken. Mogelijk ontstaat er mogelijkheid voor contact als je het meer loslaat.
Herfstappeltaart schreef op 24-08-2026 om 15:20:
[..]
Ik denk dat jouw uitstraling richting je zoons op dit vlak niet meehelpt. Wees gewoon een vrolijke moeder die haar zoons een leuk voetbaluitstapje gunt. Ga een andere keer met z'n vieren een culturele stedentrip doen ofzo, met lekker lunchen ergens. Dat is toch wel te doen?
Ik denk dat eerlijk gezegd ook. Heb er ook best moeite mee als ouders dingen roepen als 'kind houdt vast meer van de ander'. Dat komt mij heel kinderlijk over. Liefde / houden van is niet iets in graniet gegoten. Houden van doe je normaliter van je ouders. Je geeft om ze. Dat neemt niet weg dat je met beiden een totaal andere band kunt hebben. Dat heeft niet alleen met toevallig dezelfde hobbies of interesses hebben te maken. Het kan ook dat de 1 introvert en de ander extravert is. De 1 van diepgaande gesprekken houdt en de ander daar geen behoefte aan heeft enz enz enz.
bieb1963 schreef op 24-08-2026 om 15:54:
[..]
[..]
Ik denk dat eerlijk gezegd ook. Heb er ook best moeite mee als ouders dingen roepen als 'kind houdt vast meer van de ander'. Dat komt mij heel kinderlijk over. Liefde / houden van is niet iets in graniet gegoten. Houden van doe je normaliter van je ouders. Je geeft om ze. Dat neemt niet weg dat je met beiden een totaal andere band kunt hebben. Dat heeft niet alleen met toevallig dezelfde hobbies of interesses hebben te maken. Het kan ook dat de 1 introvert en de ander extravert is. De 1 van diepgaande gesprekken houdt en de ander daar geen behoefte aan heeft enz enz enz.
Juist, dat bedoel ik. En er verongelijkt of treurig over doen wekt weerstand op, geen sympathie.
Regenbui67 schreef op 24-08-2026 om 14:49:
Ik heb ook wel vriendinnen maar ik vind dat het gezinsleven wel op de eerste plaats staat. En ik vind het niet erg gezond om al mijn behoefte voor sociale interactie bij mijn vriendinnen te vervullen.
Dat voetballen is wel altijd een dingetje geweest en ik weet niet of mijn man daar invloed op heeft gehad of dat het uit mijn zonen zelf komt. Mijn man nam al die taken rondom het voetbal opzich. Dat vond ik toen wel prettig. Had ik eindelijk wat rust. Maar nu merk ik gewoon dat de band met mijn kinderen minder intens is dan de band die mijn man met hen heeft. Ik heb ook het gevoel dat ze meer van hem houden dan van mij. Of dat ze het erger zullen vinden als hij er niet meer is. En als ze dan samen weekendjes weggaan dan breekt dat mij op.
Het gebrek aan een klik met mijn schoondochters is misschien dan de druppel die de emmer doet overlopen. Zelfs als we met zijn alle een weekendje samen zij voel ik mij zo alleen. Mijn mannen met mijn zoons en mijn schoondochters die of zich afzonderen of op alles wat ik voorstel kritiek hebben.
Maar je vindt dat je die behoefte wel bij je schoondochters kunt leggen? Ik denk eigenlijk dat het in de levensfase waarin je nu bent/langzaam in terecht komt juist wel gezond is om je sociale behoeften meer en meer bij je vriendinnen te vervullen in plaats van bij je gezin. Je bent niet meer echt een gezin, maar een koppel met volwassen kinderen. Dus doe je met je man dingen, met je vriendinnen en soms met je kinderen (en diens partners). Maar jouw kinderen en zeker jouw schoondochters dragen geen verantwoordelijkheid voor jouw sociale leven.
Misschien dat het met hun juist makkelijker gaat als jouw leven meer gevuld is. "Veel plezier op jullie voetbalweekend jongens! Ik ga heerlijk met Ans shoppen, met Truus naar de wellness en met Fatma naar de braderie. Ik weet niet zeker of ik thuis ben als jullie zondag thuis komen hoor!". Dat is een moeder waarmee ik de week erna wil afspreken om bij te kletsen over onze weekenden.
Meesje schreef op 24-08-2026 om 16:06:
[..]
Maar je vindt dat je die behoefte wel bij je schoondochters kunt leggen? Ik denk eigenlijk dat het in de levensfase waarin je nu bent/langzaam in terecht komt juist wel gezond is om je sociale behoeften meer en meer bij je vriendinnen te vervullen in plaats van bij je gezin. Je bent niet meer echt een gezin, maar een koppel met volwassen kinderen. Dus doe je met je man dingen, met je vriendinnen en soms met je kinderen (en diens partners). Maar jouw kinderen en zeker jouw schoondochters dragen geen verantwoordelijkheid voor jouw sociale leven.
Misschien dat het met hun juist makkelijker gaat als jouw leven meer gevuld is. "Veel plezier op jullie voetbalweekend jongens! Ik ga heerlijk met Ans shoppen, met Truus naar de wellness en met Fatma naar de braderie. Ik weet niet zeker of ik thuis ben als jullie zondag thuis komen hoor!". Dat is een moeder waarmee ik de week erna wil afspreken om bij te kletsen over onze weekenden.
Dit is de positieve houding die ik bedoel. Echt TO, dat werkt veel beter.
Ik denk dat je echt wat met je eigen gevoelens moet gaan doen. Zoals het nu gaat drijf je je zonen en schoondochters alleen maar van je af. Zij zijn niet verantwoordelijk voor jouw sociale leven, terwijl je dat wel bij hun zoekt. Dat werkt niet.
Gun je man en zonen lekker een voetbalweekend, zij delen deze passie. Accepteer dat. Zegt niets over hun liefde voor jou.
Je vormt niet meer het gezin van vroeger waarin je zoons toen ze nog kind waren, jouw hulp nodig hadden. Als het goed is, voed je je kinderen juist op zodat ze zelf de verantwoordelijkheid krijgen over hun leven en op eigen benen staan en ja, daarbij verandert de verstandhouding. Jij je eigen leven en zij het hunne, waarbij je als de verstandhouding goed is, ze spreekt wanneer het wederzijds uitkomt.
Ik vind je nogal verstikkend en zou juist meer moeite moeten doen om als volwassen kind van je met je op te trekken in de wetenschap dat je er ontzettend veel van verwacht en er zelfs afhankelijk van bent voor je eigen geluk en welzijn. Belast je zoons daar niet mee, trek je eigen plan.
Regenbui67 schreef op 24-08-2026 om 14:49:
Ik heb ook wel vriendinnen maar ik vind dat het gezinsleven wel op de eerste plaats staat. En ik vind het niet erg gezond om al mijn behoefte voor sociale interactie bij mijn vriendinnen te vervullen.
Hoe komt het dat je dat een lastig punt vindt? Gezinsleven op de eerste plaats - dat geldt vooral als je kinderen opgroeien, lijkt me. Nu niet meer in die mate. Je vriendinnen zijn je eigen generatie, je kinderen horen bij hun eigen tijd. Er kan een ander accent komen als ze eventueel op een dag een gezin krijgen en daardoor een andere kijk op hun eigen kindertijd en jullie ouderschap krijgen. Misschien vragen ze je wat zorg voor hun kinderen te dragen. Maar dat is toekomstmuziek. Je bent nu waar je nu bent. Aan jou de taak daar wat goeds van te maken.
Dat voetballen is wel altijd een dingetje geweest en ik weet niet of mijn man daar invloed op heeft gehad of dat het uit mijn zonen zelf komt. Mijn man nam al die taken rondom het voetbal opzich. Dat vond ik toen wel prettig. Had ik eindelijk wat rust.
Een gezamenlijke hobby kan een stevige band geven. Snap heel goed dat jij er niet op zat te wachten, op het voetballeven, en dat je je rust op dit momenten zeer waardeerde. Ben zelf ook weinig op het voetbalveld geweest, destijds. En ja... daarmee heb ik best een kansje laten liggen vind ik nu. 'Gelukkig' was mijn man niet zo'n enorm voetbalvader, dat scheelt.
Maar nu merk ik gewoon dat de band met mijn kinderen minder intens is dan de band die mijn man met hen heeft. Ik heb ook het gevoel dat ze meer van hem houden dan van mij. Of dat ze het erger zullen vinden als hij er niet meer is. En als ze dan samen weekendjes weggaan dan breekt dat mij op.
Oeh, dit klinkt wel zwaar. Laat je in dit gevoel niet meeslepen!! Krijg oog voor wat er wél is. En misschien zijn er vriendinnen met wie je iets van je gedachten kunt delen.