Geen klik met vriendinnen van zoons
Mijn man en zoons wilde graag een weekendje weg in een huisje en ik wil graag mee omdat ik mijn jongens niet meer zo vaak zie nu ze uit huis zijn. Ze hebben al iets leuks gevonden, maar ze willen hun vriendinnen ook mee. Ze hebben beide al een aantal jaar verkering, maar ik heb ondanks alles geen klik met de meiden. Tijdens kerst en verjaardagen ben ik te druk met hosten om mij er druk over te maken, maar een heel weekend lang met z'n alle op elkaars lip in een huisje is een ander verhaal. Mijn man en zoons voetballen veel, iets wat mij totaal niet ligt dus ik zou wel het hele weekend met die 2 meiden opgescheept zitten. Ik zie er erg tegenop.
De vriendin van de oudste is erg stil. Ze geeft vaak ook maar korte antwoorden en een gesprek met haar houden voelt als aan een dood paard trekken. Tijdens verjaardagen gaat ze ook na een uurtje naar buiten om door de wijk te lopen omdat het haar te druk wordt. Ze is erg op zichzelf. De vriendin van jongste klaagt aan een stuk door. Niks is er goed en ze heeft overal commentaar op. We gingen een keer met zoon uiteten en ze had 3 restaurants afgekeurd voordat we ergens konden eten. Bij de vierde waar ze wel naar toe wilde vond ze het eten matig.
Ik heb het al met mijn zoons erover gehad en die hebben het met hun vriendinnen besproken, maar beide kenden zich niet in het gedrag wat ik schetste. Dus nu lijkt het net of ik de onmogelijke schoonmoeder ben. Mijn man spendeert te weinig tijd met de meiden om er een mening over te hebben. Hoe pak ik dit aan? Terwijl ik dit typ voel ik mijn hartslag al stijgen.
Het lijkt weleens of (jong)volwassenen hun moeder vooral in haar moederrol zien - en niet zozeer als persoon. Ze denken daar gewoon (nog) niet zo over na. Zolang je samen een gezin vormde, was alles voor hen duidelijk - jij als hun moeder met x y z als gewoonten en taken. Maar nu ze vertrokken zijn, niet meer. Met hun vader hebben ze in jullie geval een duidelijk raakvlak (voetbal) en met jou (nog) niet. Het is aan jou te zoeken naar iets wat jullie beiden kan interesseren. Boeken, films, (klein)kunst, sport, een bepaald goed doel, iets in de natuur, een stad? En dat lukt waarschijnlijk makkelijker een op een dan met twee tegelijk. Maak daar werk van! Vertel hen dat je het mooi zou vinden samen iets te ondernemen en maak een plan wat dat kan zijn.
Dat je van schoondochters (het hadden ook schoonzonen kunnen zijn 
) meer gezelligheid en contact verwachtte dan je nu ervaart, is jammer. Dat ligt vooral bij jou - en het maakt je onzeker. Er zullen echter niet zoveel meiden zijn die fantaseren over een fantastische schoonmoeder (helaas, maar ja, zo is het.) Ze zien uit naar een goede, loyale, actieve en betrokken levenspartner - en de schoonmoeder die met hem mee in hun leven komt, tja...
Sowieso is het best een zoektocht hoe je het leven met uitgevlogen kinderen&partners goed en plezierig vormgeeft. Veel staat en valt met verwachtingen. En al beschrijf je dat je een gelukkig huwelijk hebt, jij en je man blijven een leven lang verschillende personen. Ervaring mee: bijna 45 jaar getrouwd 
Herinneringen kan je maken door dingen samen te ondernemen....
En niet door verbeten thuis te blijven zitten.
Alleen al de verwachting die je had als je schoondochters zal krijgen geeft ontzettend veel druk. Mijn schoonmoeder dacht ook dat het gezelliger in haar gezin zou worden als de jongens met een vrouw thuis kwamen. Alleen die vrouwen, haar schoondochters dus, konden nooit aan haar verwachtingen voldoen en dat zorgde voor verwijdering. Die verwachting was inmiddels zo torenhoog geworden dat het onmogelijk was voor de schoondochters om dit in te vullen. In haar gein voerde schoonmoeder altijd het hoogste woord en dat bleef ze ook doen toen de schoondochters kwamen. Die kregen dus helemaal geen ruimte om zichzelf te zijn en een band op te bouwen. Ik zie dat bij jou ook gebeuren als ik je zo lees.
Begin met het bijstellen van je eigen torenhoge verwachtingen. Misschien helpt dat ook om de band met je zonen te verbeteren. Je klinkt als iemand ie behoorlijk aanwezig is, probeer daar eens een stapje terug in te doen. Gewoon samen zijn zonder continu te hoeven praten kan de dynamiek in de onderlinge relatie verbeteren.
En natuurlijk is het negatieve gedrag van je schoondochter verschrikkelijk, ik snap dat je daar grote moeite mee hebt. Maar ja, het is wel de vriendin van je zoon. Je hoeft geen vrienden te worden he.
Ted68 schreef op 20-08-2026 om 14:50:
Herinneringen kan je maken door dingen samen te ondernemen....
En niet door verbeten thuis te blijven zitten.
Maar is thuis blijven dan altijd de slechte keuze?
Kan je dan niet de kinderen en hun vader een leuk uitje gunnen zonder je buitengesloten/achtergesteld/genegeerd te voelen?
Mijn man en zoon hebben 2 jaar geleden een geweldige dag gehad op het circuit van Spa. Ik gun ze dan die leuke dag samen en vind het fijn dat ze zo genoten hebben. Ik had mee kunnen gaan met dochter maar zowel dochter als ik vonden het het geld en de moeite niet waard. Wij hebben op een ander tijdstip iets anders gedaan.
Als moeder of als vader hoef je niet overal bij te zijn om mooie (jeugd)herinneringen te maken. Ik geniet ook van de verhalen die ik na afloop hoor en sla dat op als mooie herinneringen.