Geen klik met vriendinnen van zoons
Mijn man en zoons wilde graag een weekendje weg in een huisje en ik wil graag mee omdat ik mijn jongens niet meer zo vaak zie nu ze uit huis zijn. Ze hebben al iets leuks gevonden, maar ze willen hun vriendinnen ook mee. Ze hebben beide al een aantal jaar verkering, maar ik heb ondanks alles geen klik met de meiden. Tijdens kerst en verjaardagen ben ik te druk met hosten om mij er druk over te maken, maar een heel weekend lang met z'n alle op elkaars lip in een huisje is een ander verhaal. Mijn man en zoons voetballen veel, iets wat mij totaal niet ligt dus ik zou wel het hele weekend met die 2 meiden opgescheept zitten. Ik zie er erg tegenop.
De vriendin van de oudste is erg stil. Ze geeft vaak ook maar korte antwoorden en een gesprek met haar houden voelt als aan een dood paard trekken. Tijdens verjaardagen gaat ze ook na een uurtje naar buiten om door de wijk te lopen omdat het haar te druk wordt. Ze is erg op zichzelf. De vriendin van jongste klaagt aan een stuk door. Niks is er goed en ze heeft overal commentaar op. We gingen een keer met zoon uiteten en ze had 3 restaurants afgekeurd voordat we ergens konden eten. Bij de vierde waar ze wel naar toe wilde vond ze het eten matig.
Ik heb het al met mijn zoons erover gehad en die hebben het met hun vriendinnen besproken, maar beide kenden zich niet in het gedrag wat ik schetste. Dus nu lijkt het net of ik de onmogelijke schoonmoeder ben. Mijn man spendeert te weinig tijd met de meiden om er een mening over te hebben. Hoe pak ik dit aan? Terwijl ik dit typ voel ik mijn hartslag al stijgen.
Herfstappeltaart schreef op 20-08-2026 om 10:23:
[..]
Man had daar geen behoefte aan. We deden heel veel met z'n vieren. En TO's zonen zijn al dik volwassen hè, dus alleen met haar zonen naar een pretpark....mwah...
Nee dat doen ze nu ook niet meer maar als je daar behoefte aan hebt, zoals to, is het makkelijker als ze dat al in hun jeugd hadden gedaan. Nu gaat het om wandelen, museum of theater bezoek. Bij ons speelden het leeftijd verschil daarin ook een rol en persoonlijke voorkeuren.
Als je allemaal tevreden bent met de situatie hoef je natuur niets te veranderen maar dat is to niet en vaak moet je dan zelf actie ondernemen om iets te veranderen maar als de zonen dat niet willen is dat erg lastig.
Tuinfluiter schreef op 20-08-2026 om 11:00:
[..]
Nee dat doen ze nu ook niet meer maar als je daar behoefte aan hebt, zoals to, is het makkelijker als ze dat al in hun jeugd hadden gedaan. Nu gaat het om wandelen, museum of theater bezoek. Bij ons speelden het leeftijd verschil daarin ook een rol en persoonlijke voorkeuren.
Als je allemaal tevreden bent met de situatie hoef je natuur niets te veranderen maar dat is to niet en vaak moet je dan zelf actie ondernemen om iets te veranderen maar als de zonen dat niet willen is dat erg lastig.
Ja eens hoor.
Je doet me een beetje aan mijn ex-schoonmoeder denken. Die heeft ook 2 zoons (waarvan 1 niet geinteresseerd is in relaties) en zij hoopte mij met een gezellige moeder/schoondochterband te krijgen. Maar ik wilde dat niet. Het is een aardige vrouw, maar we zijn compleet verschillend en ik ben niet zo geinteresseerd in girly stuff die zij zich had voorgesteld bij "eindelijk een dochter hebben".
Natuurlijk deed ik vriendelijk tegen haar, maar heb pogingen om bijv. samen lekker te gaan shoppen of naar de schoonheidsspecialiste afgeslagen. Een keer met zijn allen uiteten; helemaal prima.
Dat je allemaal vrouw bent en van dezelfde mensen houdt, is geen garantie voor een klik.
Je klinkt, net als mijn ex-schoonmoeder, nogal extravert. En zeker 1 van je schoondochters is dat absoluut niet. Maar er is wel hoop; ze gaan vrijwillig mee op dit uitje, dus ze vinden je niet onuitstaanbaar 
Ik vond mijn schoonmoeder dus echt een lieve vrouw, maar ik zou wel af en toe een time out van het eeuwige gebabbel nodig hebben. Ik vind het niet erg als het af en toe stil is. Geef ze wat meer ruimte om zelf met iets te komen. Geef af en toe een complimentje.
Ik zou mijn verwachtingen bijstellen. Je probeert enorm de kar te trekken en dingen te forceren om het gezellig te maken, dat werkt vaak averechts. Als het nog kan, zou ik elk stel in een aparte accommodatie zetten. Dan hebben introverte mensen ook de mogelijkheid om zich echt even terug te trekken. Iedereen kan dan soort van eigen plan trekken en je spreekt af bijv. om te eten, een spelletje te doen 's avonds etc. Je kunt ook afspreken dat iedereen 1 dag voor zijn rekening neemt qua planning en de anderen doen dan zonder te zeuren mee. En als de wat negatieve schoondochter toch zeurt; laat het gaan. Niet teveel aandacht aan schenken en door. Dat is het probleem van je zoon.
Regenbui67 schreef op 20-08-2026 om 09:38:
Mijn zoons hebben nooit een weekend alleen met mij iets gedaan.
Volgens mij is dat niet zo gek hoor. Doen mijn man en zijn broer ook niet met hun moeder en van vrienden heb ik het ook nog nooit gehoord.
Denk dat het misschien een vrouwending is,al moet ik er met mijn moeder niet aan denken om een heel weekend opgescheept te zitten, maar hoor dat van vriendinnen wel maar ook niet heel vaak. Lunchen /uit eten /winkelen wel maar meer vaak niet.
Ambra schreef op 19-08-2026 om 21:23:
[..]
Ik heb dit soort dingen nooit gedaan met mijn schoonmoeder. Moet er niet aan denken dat ik dat ik dat soort dingen met een schoondochter zou moeten doen.
Ik ook niet. En mijn schoonmoeder is een aardige vrouw. Maar we zijn wel heel anders en staan totaal anders in het leven. Daarom heb ik niet de behoefte om een op een met haar af te spreken.
Regenbui67 schreef op 20-08-2026 om 09:38:
Bedankt voor alle reacties. Het brengt mij tot nadenken. Mijn man en mijn zoons zijn altijd erg close geweest en doen ook vaker dingen met elkaar. Ik voel mij daarom buitengesloten. Ik dacht altijd dat het meer een mannending was en dat als ik schoondochters zou krijgen dit gevoel ook over zou gaan. Maar de klik met mijn schoondochters is er gewoon niet. Nu voelt het net of het 5 tegen 1 is en ik voel mij daar zo ongelukkig over. Mijn zoons hebben nooit een weekend alleen met mij iets gedaan. Dus toen ze weer met hun vader op pad wilde brak er wel iets in mij. Maar niemand lijkt dit probleem te zien.
Dit is wel vervelend. Maar jouw schoondochters zijn niet verantwoordelijk voor het opvullen van een behoefte of leegte van jouw kant. Dat is een verwachting die niet helemaal eerlijk is, vind ik.
Probeer die verbinding met je zoons te zoeken en respecteer de grenzen van de schoondochters. Maar je kan ook je zoons niet forceren om een weekend alleen met jou door te brengen. Ik deed ook dingen alleen met mijn moeder en niet met mijn vader.
Ach TO,
Is het een patroon in je leven dat je je buitengesloten voelt? In je eigen gezin vroeger of op school?
Regenbui67 schreef op 20-08-2026 om 09:38:
Bedankt voor alle reacties. Het brengt mij tot nadenken. Mijn man en mijn zoons zijn altijd erg close geweest en doen ook vaker dingen met elkaar. Ik voel mij daarom buitengesloten. Ik dacht altijd dat het meer een mannending was en dat als ik schoondochters zou krijgen dit gevoel ook over zou gaan. Maar de klik met mijn schoondochters is er gewoon niet. Nu voelt het net of het 5 tegen 1 is en ik voel mij daar zo ongelukkig over. Mijn zoons hebben nooit een weekend alleen met mij iets gedaan. Dus toen ze weer met hun vader op pad wilde brak er wel iets in mij. Maar niemand lijkt dit probleem te zien.
Je buitengesloten voelen is heel pijnlijk. Het raakt aan een fundamentele menselijke behoefte. Ik snap wel dat het je breekt. 
Met behoeften is het zo dat je de vervulling daarvan niet kunt afdwingen bij anderen. Je kunt ze wel aangeven. Nou ja, de vraag is of je daartoe goed in staat bent om je behoeften aan te geven. Als je schrijft “niemand ziet jouw behoeften (probleem)”, heb je een idee waardoor dat komt?
"Mijn zoons hebben nooit een weekend alleen met mij iets gedaan. Dus toen ze weer met hun vader op pad wilde brak er wel iets in mij. Maar niemand lijkt dit probleem te zien."
En deze zin viel mij op.
Hier ook twee schoondochters met wie ik weinig heb. En toch ben ik met het gezin van 1 zoon al 2 keer op vakantie geweest. Ik mag zelfs tegen zoon zeggen wat ik soms van gedrag van schoondochter vind 
. En toch kan ik dat buiten mezelf plaatsen en gewoon accepteren. Zoons zijn gelukkig met hun vriendinnen. Op feestjes laat ik die meiden lekker met elkaar kletsen, ik schenk wat te drinken in, zet hapje klaar maar ik ga ze zeker niet entertainen.
Boodschap: probeer LOS te laten want ik denk dat het ook gewoon een gevoel van jaloezie is (zie vetgedrukte woorden in jouw tekst)
Met één van mijn schoonzussen (we zijn beiden van de koude kant) zou ik zonder problemen op vakantie gaan.
Onze schoonmoeder zouden we er allebei NIET bij willen hebben.
Sterker nog, we hebben haar al jaren niet gezien en dat bevalt ons heel goed.
👍🏼
Misschien ben ik wel iets dramatisch in mijn berichten. Ik heb met mijn zoons wel een op een contact gehad. Maar dat was hooguit maar een paar uur, en niet een heel weekend. Mijn man heeft ook een keer voorgesteld om de jongens aan te spreken dat ze meer met mij moeten gaan doen, maar dit wil ik ook niet. Ik wil niet dat ze mij als zielig vinden. Het voelt alsof ik zo veel te geven heeft, maar niemand wil het ontvangen. Mijn schoondochters houden ook hun handen van mij af. Dat vind ook erg jammer dat het contact met hun zo stroef loopt. Onze persoonlijkheden matchen niet.
Regenbui67 schreef op 20-08-2026 om 09:38:
Bedankt voor alle reacties. Het brengt mij tot nadenken. Mijn man en mijn zoons zijn altijd erg close geweest en doen ook vaker dingen met elkaar. Ik voel mij daarom buitengesloten. Ik dacht altijd dat het meer een mannending was en dat als ik schoondochters zou krijgen dit gevoel ook over zou gaan. Maar de klik met mijn schoondochters is er gewoon niet. Nu voelt het net of het 5 tegen 1 is en ik voel mij daar zo ongelukkig over. Mijn zoons hebben nooit een weekend alleen met mij iets gedaan. Dus toen ze weer met hun vader op pad wilde brak er wel iets in mij. Maar niemand lijkt dit probleem te zien.
Dit lijkt me een enorm rotgevoel. Ik denk wel dat je daardoor veel druk legt op je relatie met je schoondochters zij moeten een leegte vullen inplaats dat je ze kunt leren kennen voor wie ze zijn. Ik denk dat die druk doorwerkt in hoe je je tot ze verhoudt.
Ik merk iets op in je manier van communiceren, wellicht heb ik het mis maar toch: niemand lijkt het probleem te zien impliceert dat het objectief een probleem is dat de mannen in jou gezin een specifieke passie delen en daar een weekend omheen organiseren en dat jij niet zo'n passie met je zoons deelt, maar is dat perse zo.? Zijn er niet allerlei andere manieren waarop het contact met je zoons waardevol is, en waar je misschien op voort kunt bouwen? Wellicht vanuit iets positiefs en de wens om je verbonden te voelen met hen en niet vanuit je gevoel tekort te worden gedaan. Misschien kunnen ze juist met jou over dingen praten die ze niet met hun vader kunnen delen, vinden ze veiligheid bij jou, deel je -ik noem maar iets- een smaak- voor iets met ze? Ik denk dat je op zoek moet gaan naar wat jullie bindt inplaats van jezelf in de situatie van je man en zoons te manouvreren, want het klinkt alsof er nu een heel familieweekend wordt opgetuigd omdat jij je niet gezien voelt, en het is tot daaraan toe als iedereen -ook jij- dat uiteindelijk enorm gezellig vind, maar zo klinkt het niet. Ik zou proberen om je autonomie hier wat terug te pakken, en jezelf en je behoeften echt serieus te nemen. Je probleem is hier niet dat je geen klik hebt met je schoondochters maar dat zij iets voor jou moeten oplossen, dat is gedoemt te mislukken.
Regenbui67 schreef op 20-08-2026 om 13:20:
Misschien ben ik wel iets dramatisch in mijn berichten. Ik heb met mijn zoons wel een op een contact gehad. Maar dat was hooguit maar een paar uur, en niet een heel weekend. Mijn man heeft ook een keer voorgesteld om de jongens aan te spreken dat ze meer met mij moeten gaan doen, maar dit wil ik ook niet. Ik wil niet dat ze mij als zielig vinden. Het voelt alsof ik zo veel te geven heeft, maar niemand wil het ontvangen. Mijn schoondochters houden ook hun handen van mij af. Dat vind ook erg jammer dat het contact met hun zo stroef loopt. Onze persoonlijkheden matchen niet.
Kan jij oprecht blij zijn met wat er is/ wat je krijgt/wel hebt?
Zit je niet een beetje teveel met het ideale plaatje in je hoofd hoe het zou moeten zijn of gaan?
Misschien als je dat ideale plaatje loslaat en wat minder krampachtig probeert om te zorgen dat dat plaatje klopt gaat het ook soepeler lopen met de vriendinnen van je zoon.
Ik wilde niet dat ik met zoon schoonmoeder zou hebben als mijn moeder had gehad. Vanaf het moment dat ik bij de schoonouders over de vloer kwam heb ik mijn best gedaan en geïnvesteerd in een goede relatie met vooral mijn schoonmoeder. Ik kon het nooit goed doen. Ook al deed ik precies wat zij wilde, het was niet goed.
Na ruim 15 jaar heb ik het losgelaten. Probeerde niet meer aan het ideale plaatje te voldoen en toen werd bij elkaar zijn wel makkelijker. Schoonmoeder bleef een moeilijk mens maar ik ging er niet meer heen met volop stress in mijn lijf. Heb gewoon echt gedacht: laat maar lullen, over 3 uur kan ik weer naar huis en hoor ik je niet meer.
Ik had de hoop opgegeven dat schoonmoeder het los zou laten zij bleef maar proberen om mij te laten passen in het ideale plaatje dat zij voor haarzelf en haar zoon in gedachten had. Dat was overigens geen reëel plaatje.
Ben je nooit alleen met je jongens op stap geweest? Heb zelf 3 jongens en we gaan sinds hun 12 de weekenden weg, zonder mijn man.
Er is al een heleboel gezegd waar ik me wel in kan vinden, maar ik wil nog even terugkomen op die restaurants.
Als iemand drie restaurants afkeurt en dan bij het vierde restaurant het eten bekritiseert, dat is gewoon onprettig gedrag. Zeker als je uitgenodigd bent (dat staat er niet, maar dat is vaak het geval bij ouders en (schoon-)kinderen).
En het is een beetje gek om de ene schoondochter te bewonderen omdat ze haar grenzen goed bewaakt (gaan wandelen als het haar te druk wordt) maar ondertussen je eigen grenzen te moeten laten overschrijden om de lieve vrede te bewaren. Je mag er best op een vriendelijke manier iets van zeggen dat het niet zo gezellig is om zoveel commentaar te hebben op het eten.
Dat even als detail hoor, maar al dat gereflecteer op TO's eigen verwachtingen en houding en de wenselijkheid om te investeren in een band met je schoondochters, wil nog niet zeggen dat schoondochters verschoond mogen blijven van elke feedback.