Geen klik met vriendinnen van zoons
Mijn man en zoons wilde graag een weekendje weg in een huisje en ik wil graag mee omdat ik mijn jongens niet meer zo vaak zie nu ze uit huis zijn. Ze hebben al iets leuks gevonden, maar ze willen hun vriendinnen ook mee. Ze hebben beide al een aantal jaar verkering, maar ik heb ondanks alles geen klik met de meiden. Tijdens kerst en verjaardagen ben ik te druk met hosten om mij er druk over te maken, maar een heel weekend lang met z'n alle op elkaars lip in een huisje is een ander verhaal. Mijn man en zoons voetballen veel, iets wat mij totaal niet ligt dus ik zou wel het hele weekend met die 2 meiden opgescheept zitten. Ik zie er erg tegenop.
De vriendin van de oudste is erg stil. Ze geeft vaak ook maar korte antwoorden en een gesprek met haar houden voelt als aan een dood paard trekken. Tijdens verjaardagen gaat ze ook na een uurtje naar buiten om door de wijk te lopen omdat het haar te druk wordt. Ze is erg op zichzelf. De vriendin van jongste klaagt aan een stuk door. Niks is er goed en ze heeft overal commentaar op. We gingen een keer met zoon uiteten en ze had 3 restaurants afgekeurd voordat we ergens konden eten. Bij de vierde waar ze wel naar toe wilde vond ze het eten matig.
Ik heb het al met mijn zoons erover gehad en die hebben het met hun vriendinnen besproken, maar beide kenden zich niet in het gedrag wat ik schetste. Dus nu lijkt het net of ik de onmogelijke schoonmoeder ben. Mijn man spendeert te weinig tijd met de meiden om er een mening over te hebben. Hoe pak ik dit aan? Terwijl ik dit typ voel ik mijn hartslag al stijgen.
De titel van deze topic. Het gaat vraagstelster niet om dat mannenweekend (wat haar man en zonen hadden gepland) maar over verbinding zoeken binnen je uitbreidende familie in de tijd waarin het kerngezin in dagelijkse vorm niet meer bestaat. Dat gaat in elke familie anders, en het is een ontdekkingstocht.
Het is wennen dat jullie club van vier rond de tafel voorbij is. Veel ouders (vooral moeders) herkennen dat. Praat daarover met gelijkgestemden maar vermoei de uitgevlogen kinderen er niet mee, TO. Ook niet met wat je van hun partners vindt.
TO, je schrijft dat de twee meiden het goed kunnen vinden met elkaar, dat is niet vanzelfsprekend. Zelf vind je het lastig je met hen te verbinden. Goeie tips zijn er al gegeven. Ga vooral iets dóen samen (en niet persé dit weekend - laat dat mooi het mannenwekend zijn wat de bedoeling was. Ook al ben je gelukkig getrouwd en zijn je zonen je zonen, gun hen eigen ruimte!) en luister naar wat hen bezighoudt. Houd je eigen overwegingen voor je, probeer dat in elk geval, en wees nieuwsgierig naar hun leven. En is er eentje stil - laat het zo, voor nu. Misschien verandert het op den duur.
Ademes schreef op 19-08-2026 om 18:04:
Bijzondere redeneringen allemaal, sorry. In de eerste plaats dat je er vanuit gaat dat je ook naar het mannenweekendje kunt gaan omdat je door je huwelijk erbij hoort. In de tweede plaats dat je dat voor jezelf wel vindt maar voor je schoondochters niet omdat zij toevallig iets minder lang een relatie hebben? Of omdat zij niet getrouwd zijn?
Het kerngezin van vroeger is niet meer. Daar zul je mee moeten leren leven. En voor die meiden is het misschien net zo ongemakkelijk om een weekend met jou op te trekken dan dat het voor jou is en reageren zij daar op hun manier op.
...ik denk dat het simpelweg zo ging dat de jongens zeiden: gaat mama mee? Dan ook onze vriendinnen. Het eerste plan was alleen mannen. Met één vrouw erbij is het nu eenmaal meteen anders.
Bedankt voor alle reacties. Het brengt mij tot nadenken. Mijn man en mijn zoons zijn altijd erg close geweest en doen ook vaker dingen met elkaar. Ik voel mij daarom buitengesloten. Ik dacht altijd dat het meer een mannending was en dat als ik schoondochters zou krijgen dit gevoel ook over zou gaan. Maar de klik met mijn schoondochters is er gewoon niet. Nu voelt het net of het 5 tegen 1 is en ik voel mij daar zo ongelukkig over. Mijn zoons hebben nooit een weekend alleen met mij iets gedaan. Dus toen ze weer met hun vader op pad wilde brak er wel iets in mij. Maar niemand lijkt dit probleem te zien.
Wilgenkatje- schreef op 20-08-2026 om 09:33:
De titel van deze topic. Het gaat vraagstelster niet om dat mannenweekend (wat haar man en zonen hadden gepland) maar over verbinding zoeken binnen je uitbreidende familie in de tijd waarin het kerngezin in dagelijkse vorm niet meer bestaat. Dat gaat in elke familie anders, en het is een ontdekkingstocht.
Het is wennen dat jullie club van vier rond de tafel voorbij is. Veel ouders (vooral moeders) herkennen dat. Praat daarover met gelijkgestemden maar vermoei de uitgevlogen kinderen er niet mee, TO. Ook niet met wat je van hun partners vindt.
Dat klopt ook. Ik ben het gedrag van mijn man en zoons wel gewend, maar het gevoel dat het met mijn schoondochters ook niet klikt laat mij denken alsof ik het probleem ben.
Kun je hier met je man over praten? Hij lijkt me de aangewezen persoon om dit mee te bespreken, zeker als je zegt dat je gelukkig getrouwd bent.
Dat is wel heel verdrietig om te lezen. Het kan natuurlijk dat kinderen naar 1 ouder trekken. Dat ze beiden naar dezelfde ouder trekken, en jij je buitengesloten voelt, is erg jammer. En eigenlijk wórdt je ook buitengesloten zo te horen: je zoons gaan blijkbaar vaker met hun vader alleen iets doen. En nooit samen met jou. Dat is zuur. 
TrefleQ schreef op 20-08-2026 om 09:59:
Dat is wel heel verdrietig om te lezen. Het kan natuurlijk dat kinderen naar 1 ouder trekken. Dat ze beiden naar dezelfde ouder trekken, en jij je buitengesloten voelt, is erg jammer. En eigenlijk wórdt je ook buitengesloten zo te horen: je zoons gaan blijkbaar vaker met hun vader alleen iets doen. En nooit samen met jou. Dat is zuur.
Of ze weten niet wat ze met hun moeder moeten. Voetballen? Moeders en dochters gaan vaak makkelijker. Ik heb zelf twee dochters en ben daar in het verleden dagjes mee gaan winkelen. Man heeft nooit iets alleen met ze gedaan.
Herfstappeltaart schreef op 20-08-2026 om 10:06:
[..]
Of ze weten niet wat ze met hun moeder moeten. Voetballen? Moeders en dochters gaan vaak makkelijker. Ik heb zelf twee dochters en ben daar in het verleden dagjes mee gaan winkelen. Man heeft nooit iets alleen met ze gedaan.
Als je als ouder iets alleen met een kind wilt doen zul je daar ook zelf het voortouw in moeten nemen. Mijn kinderen schelen 5 jaar in leeftijd en mijn man ging dan met zoon naar een pretpark met heel veel achtbanen en met dochter naar de apenheul.
Zelf ging ik bv om de beurt met ze naar de bioscoop.
Ik denk dat je als ouder ook zelf moet nadenken wat een geschikte activiteit is om te doen met je kinderen als jij daar behoefte aan hebt.
Tuinfluiter schreef op 20-08-2026 om 10:22:
[..]
Als je als ouder iets alleen met een kind wilt doen zul je daar ook zelf het voortouw in moeten nemen. Mijn kinderen schelen 5 jaar in leeftijd en mijn man ging dan met zoon naar een pretpark met heel veel achtbanen en met dochter naar de apenheul.
Zelf ging ik bv om de beurt met ze naar de bioscoop.
Ik denk dat je als ouder ook zelf moet nadenken wat een geschikte activiteit is om te doen met je kinderen als jij daar behoefte aan hebt.
Man had daar geen behoefte aan. We deden heel veel met z'n vieren. En TO's zonen zijn al dik volwassen hè, dus alleen met haar zonen naar een pretpark....mwah...
Verdrietig om te lezen. Heb jij de afgelopen jaren (of eigenlijk al van kinds af aan) nooit zelf een keer een uitstapje georganiseerd met je zonen (of 1 van hen), net zoals je man doet? Er zijn vast dingen die jullie allemaal leuk vinden toch? Of hoe is/was de groepsdynamiek als je een uitstapje had met het hele gezin (excl partners)? Heb je het wel eens aan je zonen verteld dat je het leuk zou vinden om ook een keer met hen samen op stap te gaan (zonder man), of concreet nagedacht over een leuk uitstapje met hen?
Ik snap overigens niet zo goed hoe je denkt/dacht dat je schoondochters dit probleem zouden kunnen "oplossen".
Regenbui67 schreef op 20-08-2026 om 09:38:
Bedankt voor alle reacties. Het brengt mij tot nadenken. Mijn man en mijn zoons zijn altijd erg close geweest en doen ook vaker dingen met elkaar. Ik voel mij daarom buitengesloten. Ik dacht altijd dat het meer een mannending was en dat als ik schoondochters zou krijgen dit gevoel ook over zou gaan. Maar de klik met mijn schoondochters is er gewoon niet. Nu voelt het net of het 5 tegen 1 is en ik voel mij daar zo ongelukkig over. Mijn zoons hebben nooit een weekend alleen met mij iets gedaan. Dus toen ze weer met hun vader op pad wilde brak er wel iets in mij. Maar niemand lijkt dit probleem te zien.
Dat is jouw gevoel en dat moet blijven waar het hoort: Bij jou!
Je kan het ook van de andere kant bekijken: Je wordt niet bewust buitengesloten, de man en jongens weten dat jij niet zo van het voetballen bent en zij gunnen jou een weekendje alleen met dingen die je wel leuk vindt.
Ik heb een zoon en een dochter en ik merk dat zoon meer naar zijn vader trekt. Ze hebben allebei een technische studie en beroep. Dochter trekt meer naar mij hoewel haar studie toch ook wel beta is delen we wel de creatieve hobbies.
Tijdens vakanties hebben we echt wel dingen apart gedaan. Niet alles hoef je als gezin te doen. In de tijd dat mijn kinderen jong waren begonnen bij mij onbegrepen fysieke klachten. In het begin ging ik mee met man en kinderen naar een klimpark in Frankrijk om met de koelbox met de picknick op een stoel te zitten en te wachten tot man en kinderen waren uitgeklommen. Zelf kon ik niet zo'n parcours doen.
Later bleef ik op de camping, werkte ik aan mijn hobbyprojekt en maakte een lekkere maaltijd klaar voor als zij thuis kwamen.
Zeker als kinderen relaties krijgen valt de kern een beetje uit elkaar en komen de verhoudingen anders te liggen.
Ontvang die meiden met open armen en stap van het idee af dat jij verantwoordelijk bent voor een geslaagd samenzijn. Daar zijn ze namelijk ook zelf verantwoordelijk voor.
Als de een zich even onttrekt aan de drukte door een wandeling te gaan maken; laat het gaan! Het zegt niks over jou en jouw kwaliteiten als gastvrouw en moeder van haar vriend, het zegt iets over de vriendin. Dat ze tijdens een drukke verjaardag even weg wil en dat kan ze doen; ze is geen klein kind meer dat begeleiding nodig heeft.
Wordt niet de schoonmoeder die de regels bepaalt en dwing die meiden niet in jouw idee van hoe het hoort te zijn. De opvoeding die zij hebben gekregen is hun sociale bagage en komt niet 100 % overeen met hoe jij het hebt gedaan met jouw kinderen. Probeer een midden te vinden. Accepteren en gedogen, niet overal over willen praten, zeker niet over de dingen die niet te veranderen zijn. Een stil meisje wordt geen kletskous en de drukke wiebelkont gaat niet rustig op een stoel zitten.
Er zij allerlei dingen die je met een volwassen kind kunt doen. Naar de bioscoop, een museum, tentoonstelling, indoor ski'hal, boswandeling, pannekoek eten, samen sushi maken, motorcross-wedstrijd kijken, zelfde serie volgen, samen voor oma zorgen.
Maar.... dat moeten je zoons dat wel willen. Je kunt de verbinding niet afdwingen. Dat is net als zand in hand willen vast houden door een vuist te maken, dan loopt het door je vingers weg.
Zoeken naar verbinding, naar iets gemeenschappelijks. Misschien wel gewoon uitspreken dat je dat graag zou willen, meer verbinding. Zonder het te eisen, zonder druk. Incalculeren dat het er misschien (nog) niet inzit.
Verkeerde topic🫢
Regenbui67 schreef op 20-08-2026 om 09:38:
Bedankt voor alle reacties. Het brengt mij tot nadenken. Mijn man en mijn zoons zijn altijd erg close geweest en doen ook vaker dingen met elkaar. Ik voel mij daarom buitengesloten. Ik dacht altijd dat het meer een mannending was en dat als ik schoondochters zou krijgen dit gevoel ook over zou gaan. Maar de klik met mijn schoondochters is er gewoon niet. Nu voelt het net of het 5 tegen 1 is en ik voel mij daar zo ongelukkig over. Mijn zoons hebben nooit een weekend alleen met mij iets gedaan. Dus toen ze weer met hun vader op pad wilde brak er wel iets in mij. Maar niemand lijkt dit probleem te zien.
Maar dit klinkt heel anders dan; mijn schoondochters deugen niet en ík hoor bij mijn man en zoons en zíj niet, zoals je eerdere berichten wel wat lazen. Kun je bovenstaande in positieve bewoordingen met je man en zoons bespreken?
Dus niet verwijtend. Maar meer als; die dagjes en weekendjes van jullie lijken me zo gezellig. Ik zou het ook wel leuk vinden om een keer iets samen met jullie te doen. Zullen we x gaan doen/maar ik weet niet goed wat, hebben jullie misschien ideeen? Of: sja, ik heb niet zo veel met voetbal, maar ik vindt júllie wel erg leuk. Wat zouden wij eens samen kunnen doen? Of: zullen we een keer met zijn allen, met de meiden erbij, lekker gaan eten/boswandeling en borrel/ rondvaart?
Ik denk dat je jezelf juist verder buiten de groep zet door eerst van het mannenweekend een gezinsweekend te maken en dan te klagen over de schoondochters en het ontbreken van een klik. Ik zou als schoondochter veel moeite hebben om dan toenadering te zoeken tot schoonmoeder, als ik eerst gehoord heb dat ze mij lastig vindt. En dan zou ik dus juist meer naar schoonzus, man en zwager trekken.
kenfan schreef op 20-08-2026 om 10:57:
,,,
Je zit in het verkeerde topic Kenfan