Geen klik met vriendinnen van zoons

Vind je het misschien lastig dat het oude kerngezin is verdwenen? Dat je zoons volwassen zijn en hun eigen partners hebben, waardoor de hele dynamiek verandert?

Misschien dit weekend laten schieten en over een jaar nog eens een weekendje plannen met zijn allen als de situatie daar naar is. In de tussentijd investeren in de band met je schoondochters. Beginnen met korte momenten (even langsgaan, koffie drinken in de stad, etc..) en dit verder uitbreiden.

Als ik het goed begrijp was het eigenlijk een vader zonen weekend en zijn de vrouwen aangesloten. Eigenlijk omdat jij ook meewilde en dat de zonen dan ook de vriendinnen meenemen. Iedereen lijkt dit prima te vinden behalve jij.
Een van de schoondochters is stil en gaat wandelen als het haar teveel wordt (wat knap dat ze dit doet, dat ze haar grens aanvoelt en daarnaar luistert). De andere praat juist veel en vooral negatief. Ze kunnen het samen prima vinden. Jij voelt ongemak bij beide dames. 

Misschien kun je eens met je man en als dat lukt tegelijk met je zonen bespreken dat je niet doorhad dat het een vader zonen weekend was. Je kunt dan nog vragen wat ze ervan vinden dat de vrouwen nu aansluiten. Wanneer ze dat prima vinden zou ik als ik jou was een voorbeeld nemen aan de rustige schoondochter die naar haar grenzen luistert. Als je merkt dat het teveel is, ga je een stukje lopen, even wat lezen, naar het voetballen kijken enz enz. Of je trekt je even terug op jullie kamer, wellicht is er een bad en ga je daar even lekker in liggen.
Dan heb je daarna wellicht weer energie om ertegenaan te kunnen. Probeer ook de positieve kanten van de dames te zien. Ze zijn al een aantal jaar bij jullie zonen. De kans is groot dat ze blijven (voor lange tijd). Jullie hoeven geen vriendinnen te worden maar elkaar accepteren zoals ze zijn is wel zo prettig aan alle kanten. 

Ik zoek op een familieweekend ook momenten voor mezelf. Ga alleen een stukje wandelen, even wat lezen, soms zelfs op mijn bed, even niemand om me heen. De leden van mijn schoonfamilie zijn schatten, allemaal maar in een heel weekend is het soms ook gewoon veel. Niemand vindt dat vervelend hoor. 

Ik heb het idee dat je je wat ongezien voelt. Je zoons komen niet zo vaak meer langs. Je man wordt gevraagd om een weekend weg te gaan en jij moet jezelf opdringen. Je schoondochters kunnen het prima met elkaar vinden, maar bij jou vallen er stiltes. En niemand herkent dat jij er geen natuurlijk onderdeel van bent. 

De manier waarop je er mee om gaat, gaat het gevoel alleen maar versterken. Jouw zoons en man delen een passie voor voetbal. Jij hebt niks met voetbal dus jij kunt niet op dat gebied met hen verbinden. Juist door mee te gaan ga je je eigen gevoel versterken dat je daar buiten valt. Dan zit je daar nu ook nog eens met die meiden die het met elkaar leuk hebben, maar waar jij niet tussen past. En vervolgens ga je ook nog eens met zoons bespreken dat het ongemakkelijk voelt met hen. Terwijl jij iets verwacht dat er niet in zit.

Het gaat niet over je zoons zien. Het gaat er over dat je verbinding wilt met ze. En dan zul je iets gezamelijks moeten vinden en daarin investeren. Door de teleurstelling op tafel te gooien geef je de ander een slecht gevoel en dat kan zorgen dat de afstand alleen maar vergroot wordt.

Investeer in de band met de vriendinnen. Als hun relatie goed zit, heb je nog heel lang met deze dames te maken. Soms wordt schoonfamilie heel makkelijk eigen maar heel vaak blijft het toch gewoon de 'koude kant'. Dan zou het gewoon mooi zijn als jullie elkaar accepteren. Maak onvoorwaardelijke stappen daarin. Niet denken dat het beter gaat als de ander ook een stap maakt maar zelf die stap zetten.

Met mijn schoonmoeder is dat nooit helemaal gelukt. Zij laat na veertig jaar nog altijd merken dat ik het net niet goed doe. Huishouden, kinderen opvoeden, hoe man en ik thuis de taken verdelen, hoeveel uur ik werk etc etc. Ik krijg nog altijd het gevoel dat ze vindt dat haar zoon het beter had kunnen hebben. Want hoe erg, hij moet nog koken na een lange dag thuiswerken. Tja, dat zou ik anders ook moeten na een lange dag op locatie werken en een klein half uur reistijd. En dat zijn dan nog maar alleen de positieve zaken. Vijfentachtig-plus maar nog nooit milder geworden. 

Toon interesse. 

Vraag bijvoorbeeld schoondochter wat voor boeken zij leest en of ze iets kan aanbevelen. 

Of de ander wat voor films ze aanbeveelt op streaming sites. 

Dan kan je dat van te voren kijken/lezen. Zo geef je het gevoel dat je interesse toont en hun mening belangrijk vindt. En dan heb je meteen iets om over te praten met ze.

jongens kiezen vaak types die op hun moeder lijken.   Dus als ze lastig zijn, zal jij dat ook wel zijn🤪

ja ik zeg het met een knipoog, maar serieus; beetje introspectie kan geen kwaad 

dit worden misschien wel de moeders van je kleinkinderen.  In ieder geval de partners van je zonen. Parkeer al die meningen en investeer.   Aardig zijn kost helemaal niets!!

Ambra schreef op 19-08-2026 om 21:23:

[..]

Ik heb dit soort dingen nooit gedaan met mijn schoonmoeder. Moet er niet aan denken dat ik dat ik dat soort dingen met een schoondochter zou moeten doen.

Ik snap ook niet waarom dat altijd maar moet. En waarom dat alleen aan de moeder is. Vader gaat toch ook mee op dat weekend? Wil hij geen goede band met zijn schoondochters? Nu ben ik sowieso erg allergisch voor families waarin mannen en vrouwen (en mannen- en vrouwentaken en -activiteiten) gescheiden zijn.

Vooropgesteld, het lijkt me vreselijk om in een huisje te gaan met mijn schoonfamilie. Niet omdat ze onaardig zijn, maar omdat ik dat gewoon wel erg veel vindt.

Ik wil nog even terug gaan naar iets wat je zei. Iemand plaatste. 
"Ik heb twee schoondochters en zij zijn goed zoals ze zijn. Zolang ze zich een beetje voegen naar hoe het hier thuis gaat en niet alle dingen op hun manier verwachten gaat het prima." 
En toen reageerde jij met:
"Dat is het probleem, dat verwachten ze wel. De een gaat klachen en de ander loopt weg."

Heb je zelf door dat dit heel veroordelend is? Je eerste schoondochter gaat wandelen als ze overprikkeld is. Ze verwacht dus helemaal niet dat het op haar manier gaat. Ze voegt zich naar de situatie (het drukke feest) en als het haar teveel wordt neemt ze een break, zodat ze anderen daar niet mee lastig valt. Ze past zich dus enorm aan.

De tweede schoondochter klaagt zeg je, over restaurants. Misschien heeft ze wel een passie voor eten, wil ze als ze uit eten gaat echt iets lekkers eten. Zeker als ze ook nog een bepaalde allergie heeft of vega(n) eet, kan het best lastig zijn om een restaurant met goede menukaart te vinden. Weet je waarom ze kritisch is of keur je alleen het kritisch zijn gelijk af? Dit zou mogelijk een heel mooi gesprek kunnen opleveren over haar interesse in eten. 

Tot slot, probeer niet steeds stiltes op te vullen met gepraat. Het lijkt mij echt doodvermoeiend om een heel weekend continue met mijn schoonmoeder te moeten praten. Ik denk dat ik dan ook een blokje om moet... Waarom kan je niet gewoon lekker een boek lezen of een puzzelboekje meenemen?

Regenbui67 schreef op 19-08-2026 om 17:16:

Even voor de duidelijkheid ik heb niet expliciet tegen mijn zoons gezegd dat ik hun vriendinnen niet mocht, alleen dat gesprekken soms moeizaam verliepen. Beide meiden herkende dat niet, dus leek ik wel gekke Henkie. Daarnaast wilde mijn zoons allebei met hun vader een weekendje weg, ik nam aan dat ik ook uitgenodigd was. Man en ik zijn gelukkig getrouwd en ik hoor er ook bij. Ik ben hun moeder. Toen wilde de zoons ook hun vriendinnen uitnodigen en die accepteerde uit aanbod gelijk. Dus ik kan er niet meer onderuit.

Ik vind zelf die doodse stilte dat ik beleef met schoondochter 1 erg ongemakkelijk. Het voelt ontzettend onnatuurlijk voor mij. En het constante gemekker van schoondochter 2 zorgt ervoor dat de sfeer voor mij negatiever wordt.

Vreemd genoeg kunnen die 2 meiden het wel met elkaar vinden. En als ik niet mijn best doe om gesprekken opgang te houden, voel ik mij erg eenzaam in mijn eigen familie.

Als je het met allebei hebt, ligt het vast ook deels aan jou

En hoezo " jij hoort erbij"   en hoezo kunnen ze niet een weekend met hun vader gaan voetballen?

Een van mijn kinderen had een partner waar ook weinig uit kwam. Dat vond ik best wel lastig. Ik kan best een kletspraatje maken maar met iemand die nog introverter is dan ik, is dat lastig en helemaal in een taal die niet mijn eerste is. Dat leg ik echter helemaal bij mezelf. Zo’n partner wil (in het algemeen) ook alleen maar aardig en goed genoeg bevonden worden door schoonouders en als iemand die langer volwassen is dan zij, moet je daar maar mee omgaan. Ik werd zelf overigens vooral onzeker en ongemakkelijk door die stiltes en dan was ik blij als mijn kind weer in de buurt was.
Partner van mijn andere kind is juist een makkelijke prater, heel behulpzaam en kwalificeert als ideale schoonzoon. Je hoopt natuurlijk dat zo iemand een blijvertje is, maar ik kijk wel uit om daar invloed op te willen uitoefenen. Ik heb zelf ook ooit een ideale schoonzoon als vriend gehad. Die jongen is na de breuk nog jaren bij mijn ouders over de vloer gekomen en ze kozen totaal zijn partij toen het uitging.

Ambra schreef op 19-08-2026 om 21:23:

[..]

Ik heb dit soort dingen nooit gedaan met mijn schoonmoeder. Moet er niet aan denken dat ik dat ik dat soort dingen met een schoondochter zou moeten doen.

Als het móet, dan niet nee. Maar het kan natuurlijk ook gewoon goed klikken met je partners van je kinderen. Wij vinden veel dezelfde dingen leuk, klikken prima, zien elkaar zeer regelmatig. Geheel vrijblijvend, voor iedereen. 

Geldt alleen overigens alleen voor mijn schoonkinderen. Met mijn schoonouders klikte het dan weer niet. Daar heb ik nog nooit iets leuks meegedaan of een goed gesprek mee gevoerd. Echt alleen puur beleefdheidsbezoekjes.