Geen klik met vriendinnen van zoons
Mijn man en zoons wilde graag een weekendje weg in een huisje en ik wil graag mee omdat ik mijn jongens niet meer zo vaak zie nu ze uit huis zijn. Ze hebben al iets leuks gevonden, maar ze willen hun vriendinnen ook mee. Ze hebben beide al een aantal jaar verkering, maar ik heb ondanks alles geen klik met de meiden. Tijdens kerst en verjaardagen ben ik te druk met hosten om mij er druk over te maken, maar een heel weekend lang met z'n alle op elkaars lip in een huisje is een ander verhaal. Mijn man en zoons voetballen veel, iets wat mij totaal niet ligt dus ik zou wel het hele weekend met die 2 meiden opgescheept zitten. Ik zie er erg tegenop.
De vriendin van de oudste is erg stil. Ze geeft vaak ook maar korte antwoorden en een gesprek met haar houden voelt als aan een dood paard trekken. Tijdens verjaardagen gaat ze ook na een uurtje naar buiten om door de wijk te lopen omdat het haar te druk wordt. Ze is erg op zichzelf. De vriendin van jongste klaagt aan een stuk door. Niks is er goed en ze heeft overal commentaar op. We gingen een keer met zoon uiteten en ze had 3 restaurants afgekeurd voordat we ergens konden eten. Bij de vierde waar ze wel naar toe wilde vond ze het eten matig.
Ik heb het al met mijn zoons erover gehad en die hebben het met hun vriendinnen besproken, maar beide kenden zich niet in het gedrag wat ik schetste. Dus nu lijkt het net of ik de onmogelijke schoonmoeder ben. Mijn man spendeert te weinig tijd met de meiden om er een mening over te hebben. Hoe pak ik dit aan? Terwijl ik dit typ voel ik mijn hartslag al stijgen.
Kampeerder schreef op 19-08-2026 om 17:03:
Ik heb twee schoondochters en zij zijn goed zoals ze zijn. Zolang ze zich een beetje voegen naar hoe het hier thuis gaat en niet alle dingen op hun manier verwachten gaat het prima. De vriendinnen zijn de vrouwen die je zoons gelukkig maken, en dat heb jij het me te doen. De vriendinnen hebben jou te accepteren zoals jij bent. Niks meer, niks minder.
Dat is het probleem, dat verwachten ze wel. De een gaat klachen en de ander loopt weg. Dus voel ik mij wel in de kou gezet door die meiden en als ik het dan wil bespreken, herkennen zij zich niet in wat ik beschrijf.
Ai, ja, ik ging ook meteen aan op dit stukje:
Ik heb het al met mijn zoons erover gehad en die hebben het met hun vriendinnen besproken, maar beide kenden zich niet in het gedrag wat ik schetste
Ik ben bang dat je hiermee onbedoeld veel schade aangericht hebt. Je hebt ze dus nog niet veel meegemaakt (een paar keer kerst en verjaardag) en bent toen bij je zoons gaan klagen over hun houding / gedrag. Als ik hun was, zou ik weinig zin hebben in een relatie met jou als er blijkbaar zo snel over je geoordeeld en geroddeld wordt. Dat is misschien niet fair, maar als hun potentiële schoonmoeder is dit vaak sowieso al een moeizame relatie: jullie hebben elkaar niet gekozen, er is een generatiekloof en jij hebt veel macht en invloed over de belangrijkste persoon in hun leven.
Ik zou dit weekend juist aangrijpen voor wat damage control. Stel oprechte vragen (over wat hun interesseert), wees open en positief, leer elkaar kennen!
poeh TO, je klinkt zelf ook niet echt als het zonnetje in huis!
Laat de mannen gewoon lekker met elkaar gaan joh!
Maar je zoons zullen toch ook niet de hele tijd gaan voetballen met hun vader terwijl hun vriendin binnen zit met jou? Of misschien even een uurtje, maar toch zeker niet de hele dag lang.
Ik zou proberen te sturen op een aantal leuke activiteiten met de hele groep samen, waar je ook een beetje je eigen plan kunt trekken. En dat ook al vooraf overleggen en vastleggen, zodat er tijdens het weekend geen onenigheid over komt. Bijvoorbeeld bezoek aan een museum, een wandeling, fietstocht, ergens uit eten, bordspel, legpuzzel, escaperoom, of wat dan ook maar bij jullie past. En verder het vooral ook aangrijpen om te genieten van hoe je zoons met hun vriendin omgaan. In dat opzicht is het misschien juist ook fijn om juist wel de verzorgende rol op je te kunnen nemen om zo je zoons (en hun vriendinnen) een zorgeloos weekendje te geven? Of juist vooraf afspraken maken dat het avondeten elke dag door een ander stel wordt verzorgd.
Waarom laat je je man niet lekker een weekend weg gaan met je zoons? Je hoeft toch niet overal bij te zijn?
masatu schreef op 19-08-2026 om 17:28:
Maar je zoons zullen toch ook niet de hele tijd gaan voetballen met hun vader terwijl hun vriendin binnen zit met jou? Of misschien even een uurtje, maar toch zeker niet de hele dag lang.
Ik zou proberen te sturen op een aantal leuke activiteiten met de hele groep samen, waar je ook een beetje je eigen plan kunt trekken. En dat ook al vooraf overleggen en vastleggen, zodat er tijdens het weekend geen onenigheid over komt. Bijvoorbeeld bezoek aan een museum, een wandeling, fietstocht, ergens uit eten, bordspel, legpuzzel, escaperoom, of wat dan ook maar bij jullie past. En verder het vooral ook aangrijpen om te genieten van hoe je zoons met hun vriendin omgaan. In dat opzicht is het misschien juist ook fijn om juist wel de verzorgende rol op je te kunnen nemen om zo je zoons (en hun vriendinnen) een zorgeloos weekendje te geven? Of juist vooraf afspraken maken dat het avondeten elke dag door een ander stel wordt verzorgd.
Of één avond koken de dames, de volgende de mannen en de derde uit eten. Juist iets samen doen als koken houdt de stilte uit de lucht.
'Daarnaast wilde mijn zoons allebei met hun vader een weekendje weg, ik nam aan dat ik ook uitgenodigd was. Man en ik zijn gelukkig getrouwd en ik hoor er ook bij. Ik ben hun moeder.'
Ik hoor er ook bij? Binnen ons gezin gaan we gerust in diverse samenstellingen op korte vakanties. Ik 'hoor' niet bij een voetbalweekend. Ik gun man en zonen een heerlijk weekend voor zichzelf, zonder mij. Met mijn oudste ga ik wel eens een naar een museum in het buitenland. Gaat mijn man niet mee, lekker samen met 1 kind. In mijn optiek heb jij je opgedrongen en hun voetbal-weekend-onder-elkaar verpest. Nu zitten zij met 3 nukkige vrouwen die óók aandacht willen tijdens dit weekend, of met z'n allen naar een museum of een bordspel of een fietstocht, vooraf vastgelegd😅.
'Toen wilde de zoons ook hun vriendinnen uitnodigen en die accepteerde uit aanbod gelijk.'
Tja, dat snap ik wel. Als er één vrouwelijke partner meegaat, is het geen mannenweekend meer. In dit geval zou het het kerngezin een weekend weg zijn. Maar dat gezin bestaat niet echt meer: je zonen hebben partners. Zelf gekozen, zij horen erbij!
Het meest verschrikkelijk aan mijn schoonmoeder vond ik dat ze altijd wilde dat er gepraat moest worden en dat zij het idee had dat zij die gesprekken aan de gang moest houden. Ik vond dat helemaal niet nodig, was verder overigens een prima schoonmoeder.
Een vader kan best met zijn twee zonen een weekend weg zonder dat moeder erbij hoeft te zijn. Het komt op mij allemaal over alsof je jezelf best belangrijk maakt. Zij willen immers een voetbalweekend waarvan zij weten dat jij dat niet zo leuk vind.
Je kunt er met goed fatsoen niet meer onderuit. Probeer het om te draaien en er een weekend van maken waar de band beter wordt. Verzin iets geks wat jullie kunnen doen. Een activiteit dat er niet veel gepraat hoeft te worden. Ga bijv. iets creatiefs doen, zoiets moet vast te regelen zijn. Doe ergens een leuke workshop zodat jullie bezig zijn. Het zou best eens verrassend goed kunnen uitpakken. Overleg met hen wat zij leuk vinden en waar zij warm voor lopen.
En verder, laat dingen gebeuren. Is het stil, dan is het maar stil. Dat hoeft niet erg te zijn. En zeg gerust: meiden, ik trek me even terug met mijn boek.
Het kan niet meer anders; je zit met 6 mensen in dat huisje. Als ik jou was, zou ik het helemaal open gooien, op dag 1:
Lieve kinderen, ik moet erg wennen aan de veranderingen binnen mijn gezin. Ik ben blij dat mijn zoons een partner hebben gevonden die hen gelukkig maakt. Voor mij is het wennen, die veranderingen, en dat heb ik op een onhandige manier laten weten. Lieve meiden: sorry als ik iets onhandigs heb gezegd. Jullie zijn zeer welkom, zoals jullie zijn.
schoonmoeder from hell. Je weet dat schoonmoeders en schoondochters niet altijd op goede voet met elkaar staan? Op deze wijze ben jij er in ieder geval zeker van dat je weet waar het door komt.
ik zou mijn best doen de band te herstellen. Beeld bij te stellen. En inderdaad de meiden te omarmen als de vrouwen die de belangrijke mannen in jouw leven gelukkig maken.
Sorry, je schrijft dat je zoons al lang verkering hebben met deze meiden. En zij willen hun vriendinnen meenemen…En wat geef jij een rare reactie: mijn kinderen zouden dus niet mee gaan…Je hebt niets met ze; maar je doet ook niets met ze om ze beter te leren kennen.
En ja, dat vind ik raar…
Regenbui67 schreef op 19-08-2026 om 17:16:
Even voor de duidelijkheid ik heb niet expliciet tegen mijn zoons gezegd dat ik hun vriendinnen niet mocht, alleen dat gesprekken soms moeizaam verliepen. Beide meiden herkende dat niet, dus leek ik wel gekke Henkie. Daarnaast wilde mijn zoons allebei met hun vader een weekendje weg, ik nam aan dat ik ook uitgenodigd was. Man en ik zijn gelukkig getrouwd en ik hoor er ook bij. Ik ben hun moeder. Toen wilde de zoons ook hun vriendinnen uitnodigen en die accepteerde uit aanbod gelijk. Dus ik kan er niet meer onderuit.
Ik vind zelf die doodse stilte dat ik beleef met schoondochter 1 erg ongemakkelijk. Het voelt ontzettend onnatuurlijk voor mij. En het constante gemekker van schoondochter 2 zorgt ervoor dat de sfeer voor mij negatiever wordt.
Vreemd genoeg kunnen die 2 meiden het wel met elkaar vinden. En als ik niet mijn best doe om gesprekken opgang te houden, voel ik mij erg eenzaam in mijn eigen familie.
Maar zoons mogen toch ook gewoon met hun vader weg zonder dat jij vindt dat je erbij hoort en rekent op een uitnodiging? En dan nodig jij jezelf uit bij hun weekendje weg, maar hun vriendinnen horen er dan weer niet bij?
Niet voor iedereen is stilte ongemakkelijk of iets wat opgelost moet worden. Misschien is zij zich niet bewust van jouw ongemak en zou jij stiltes kunnen leren accepteren en kunnen zien als een uiting van 'zich comfortabel genoeg bij je voelen om stil te zijn'.
En ik zou wegblijven van termen als 'gemekker'. Ook als dat niet hardop is. Wellicht straal je het uit.
Ik heb de rest niet gelezen, maar wilde aanhaken op het 'in een huisje' deel.
Wij gaan om deze reden altijd in aparte huisjes. We tolereren elkaar uitstekend als we ook een plek hebben om ons terug te trekken. Bij elkaar in een huisje hebben we ook geprobeerd, maar geeft wrijving. De een wil vroeg naar bed, de ander laat. De een is heel actief, als de ander net rust zoekt. Etc.
Door ieder een eigen huisje te hebben, maak je automatisch afspraken over wanneer je elkaar ziet (dan kies je bewust voor het contact met elkaar) maar heb je ook bewust momenten waarop je niet met elkaar bent. En die kun je natuurlijk zo ruim maken als je wil. En als de jongens dan gaan voetballen of iets anders gaan doen, is het dus ook niet zo dat de dames dan automatisch ook bij elkaar moeten komen. Je kan dan zelf in je eigen huisje blijven.
Voor ons is dit precies de goede oplossing gebleken.
Ik zou ook investeren in een betere band. Ze hebben al jaren een relatie. Druk zijn met kerst en een verjaardag snap ik, maar je ziet ze toch ook wel eens buiten die momenten? Ga je nooit eens even bij ze langs of komen ze even op de koffie bij jou. Een doordeweekse maaltijd eten of een keertje een koffie in een cafeetje. Ik zou dat soort momenten aanpakken om in de relatie te investeren