Complete error
Mijn partner en ik zijn bijna 6 jaar samen. We hebben eigenlijk alles wat je onder huisje-boompje-beestje zou verstaan. Afgelopen jaar zijn we trotse ouders geworden van een prachtige dochter, met wie het gelukkig ontzettend goed gaat.
Maar onze relatie is absoluut niet altijd rozengeur en maneschijn geweest.
De afgelopen jaren heb ik regelmatig het gevoel gehad dat mijn vriend vaker drugs gebruikte dan hij tegen mij vertelde. Hier hebben we ontzettend veel en heftige ruzies over gehad. We gingen steeds vaker apart naar bed en hij ging regelmatig pas rond 03:00 uur of later slapen. Volgens hem omdat hij gewoon tijd voor zichzelf wilde.
Een tijdje geleden zag ik op zijn telefoon dat hij schulden had bij zijn beste vriend en bij een oude dealer. Toen ik hem hiermee confronteerde, werd hij ontzettend boos dat ik in zijn telefoon had gekeken.
Kort daarna zijn we met z’n drieën nog last minute een paar dagen weggeweest in Nederland. Omdat hij weinig geld had, hielden we het simpel. Ik stelde voor om na de vakantie samen eens goed naar onze financiën te kijken. Hij ging daarmee akkoord.
En toen kwam zondag 26 juli.
Rond 20:00 uur gingen we zitten om onze financiën te bespreken. Ik had nooit kunnen bedenken dat dat gesprek mijn hele beeld van onze relatie zou veranderen.
Hij keek me aan en zei:
“Ik had nooit verwacht dat ik dit ooit zou gaan vertellen, maar ik ben verslaafd en ik wil ervan af.”
De grond zakte onder mijn voeten vandaan.
Tegelijkertijd begonnen alle puzzelstukjes in elkaar te vallen. Al mijn vermoedens van de afgelopen jaren bleken dus te kloppen. Alle ruzies die we hierover hadden gehad, alle momenten waarop ik dacht dat ik misschien gek aan het worden was of hem onterecht beschuldigde… ineens kreeg alles een andere betekenis.
Hij vertelde dat het ongeveer vier jaar geleden was begonnen. Eerst gebruikte hij voornamelijk in het weekend, maar vanaf maart was het dagelijks geworden. Uiteindelijk gebruikte hij ongeveer 2 à 3 gram per week.
Hij schaamde zich enorm, maar zei ook dat het een opluchting was om het eindelijk verteld te hebben.
Ik heb diezelfde avond zijn oudere broer gebeld en alles verteld. De volgende dag is hij bij ons gekomen. We hebben samen gepraat en hij heeft mijn partner geprobeerd handvatten te geven om hiermee aan de slag te gaan.
De dagen daarna hebben mijn partner en ik ontzettend veel gepraat. Ik ben ook voor het eerst naar een meeting voor naasten van verslaafden gegaan. Dat voelde goed, al weet ik nog niet helemaal wat ik ervan vind.
Ik dacht dat we inmiddels alles hadden besproken.
Hij beantwoorde mijn vragen en zei meerdere keren dat dit écht alles was. Ik vroeg hem ook letterlijk of er nog meer dingen waren die hij voor mij verborgen hield. Volgens hem was dat niet zo.
De eerste dagen had ik inzage in zijn Rabobankrekening, WhatsApp, mail en eigenlijk alles. Zijn ING-rekening had hij ongeveer een jaar geleden van zijn telefoon verwijderd omdat hij geen inzicht wilde hebben in hoeveel geld hij had.
Maar opeens stond die rekening weer op zijn telefoon.
Mijn gevoel sloeg meteen aan.
Ik wilde weten wat daar de afgelopen tijd op was gebeurd. Hij wilde mij alleen de transacties van de afgelopen twee weken laten zien, sinds hij gestopt is met gebruiken. Zijn oudere rekeninggeschiedenis wilde hij niet laten zien.
Daar ontstond opnieuw een enorme ruzie over. Ik was vooral ontzettend verdrietig en boos omdat ik het gevoel had dat er wéér iets voor mij werd verborgen.
Na heel veel tranen en een enorme ruzie heeft hij uiteindelijk verteld wat er nog speelde.
Hij heeft online seksueel contact gehad met andere vrouwen voor zijn seksuele verlangens. Hij had hier abonnementen voor afgesloten en doordat hij lange tijd niet meer op die rekening keek, waren sommige abonnementen blijven doorlopen. Hij heeft ook een paar keer voor pornofilms betaald.
Hij heeft naar eigen zeggen nooit met iemand afgesproken of fysiek contact gehad. Hij zegt dat hij dat niet over zijn hart kon verkrijgen.
En nu zit ik hier.
Ik weet oprecht niet meer wat ik moet doen.
Ik hou ontzettend veel van hem. Tegelijkertijd voelt het alsof mijn hele beeld van onze relatie in één klap is weggevaagd. Eerst de drugsverslaving en alle leugens daarover, en nu ook dit.
Hij zegt dat hij echt wil veranderen. Dat hij voor zichzelf, voor mij en voor ons gezin wil vechten.
Maar ik vraag me af of ik hem ooit nog kan vertrouwen.
Ik weet niet meer wat waar is. Ik weet niet of ik nu alles weet of dat er over een paar weken weer iets boven tafel komt. En ik weet ook niet of liefde genoeg is om na zo’n vertrouwensbreuk verder te kunnen.
Ik ben inmiddels twee keer naar een meeting voor naasten geweest en probeer vooral te leren dat zijn verslaving niet mijn verantwoordelijkheid is. Maar ondertussen zit ik zelf compleet vast.
Wat zouden jullie doen in mijn situatie?
Blijven en kijken of hij daadwerkelijk verandert? Afstand nemen? Of is dit het moment waarop je moet erkennen dat het vertrouwen te ver beschadigd is?
Ik ben vooral benieuwd naar eerlijke ervaringen en meningen van mensen die hier zelf ervaring mee hebben.
Ik lees dat je het/hem nog een kans wil geven. Prima, jouw keuze.
Maar mijn tips:
Zorg dat je jullie financiën goed gaat scheiden. (Zie hierboven.)
Zorg dat je helder hebt hoe je woonruimte wordt geregeld als er toch een scheiding komt. (Dus, hypotheek, huurcontract, inschrijving woningbouw).
Sterkte, lijkt me een vervelende situatie (understatement).
Niet de drugs an sich zou voor mij het probleem zijn.
Wel het stelselmatig liegen, ontkennen, half vreemd gaan en dat allemaal nog eens met net een jong kind.
Mijn vertrouwen zou toch echt weg zijn en ik zou rennen. Of beter: Hem eruit zetten, want ik blijf waar ik ben met kind. En hij trekt maar in bij zijn broer of gelijk waar.
Dit doe je toch geen jong kind aan? Stel dat ze straks begint te kruipen en ergens wat vindt van die rotzooi?
En nope, ik geloof niet in sprookjes dat hij al jaren gebruikt en nu ineens wél clean kan zijn.