Als je ouders ouder worden...
Een nieuw topic naar aanleiding van dit topic:
https://www.viafora.nl/forum/relaties/hoe-vaak-op-visite-bij-alleenstaande-schoon-ouder?page=9#149
Ouder wordende ouders. Natuurlijk ben je dankbaar als ze er nog zijn. Maar mantelzorgen kan ook zwaar zijn. Bovendien worden oudere mensen steeds eigenwijzer. Hier een kletstopic. Misschien gaan jouw ouders nog op wereldreis. Misschien zitten ze in een verpleeghuis. Hier kun je je ervaringen delen en kunnen we elkaar adviseren.
Ted68 schreef op 19-09-2026 om 18:03:
Mijn moeder is 82, loopt met een rollator… Heeft 1 keer in de week een Dame die schoon maakt. En de Rest doet ze zelf. Heel vervelend; maar ik woon 860 km van Haar vandaan, en mijn zusje 600 km….
En zo is het…Ik heb niet de Kabinetten gekomen die die bejaardenhuizen gesloten hebben…
Ja dat blijft jammer. Hoe ik het mij herinner (jaren 80) hielpen de bewoners mee, hielpen elkaar waar kon. En het was zoveel makkelijker om op bezoek te gaan, je werd niet overvraagd met klussen, kon gewoon koffie drinken en klaar. Het zou voor de woningnood ook beter zijn als ouderen gemakkelijk konden doorstromen naar een bejaardentehuis.
Ik moet lachen om mijn vriend. Ik had m niet in de discussie van familie betrokken. Maar allemaal appjes over en weer over een coniferenhaag.
Ik app vriend met een foto van die haag of hij dat samen met mij wil snoeien en hij antwoordt met alleen een duimpje. Niks geen discussie. In de tijd dat iedereen nu over die haag heeft zitten typen had het al lang klaar kunnen zijn.
mijn moeder is al even overleden en mijn vader woont alleen, in een appartement. Is gelukkig nog in goede gezondheid, is nu 85 jaar. Fietst met een flatgenoot in de zomer regelmatig. Hij kookt zelf, doet zelf boodschappen, rijdt nog auto (maar niet hele lange einden meer). Hij heeft een huishoudelijke hulp, als die er niet is, maak ik samen met hem het bed op. Verder doet hij eigenlijk alles nog zelf. Oh ja, soms wat regeldingen waar hij niet uitkomt, dan belt hij mijn zusje. Zij en ik wonen in hetzelfde dorp, dus dat is makkelijk. Dus tot nu toe, weinig te doen, maar dat zal mss nog komen.
Het contact is redelijk, maar mijn vader is niet altijd heel gezellig, het zijn soms wat verplichte bezoekjes.
Wat fijn Buuffie. Zo te lezen is hij gezond maar heeft hij ook gewoon een prettige instelling, waarbij hij zoveel mogelijk zelf doet.
Mijn opa ging op hoge leeftijd nog een kook-cursus doen, toen oma haar polsen had gebroken. Hij heeft altijd zijn eigen groente verbouwd en wilde dit zelf op tafel kunnen zetten, geen tafeltje dekje.
Met mijn broers/zussen merk ik nu ook een verschil van inzicht. Ik zie dat vader met Parkinson een bepaalde logica en praktische aanpak mist. Dan neem ik sommige dingen liever over in het kader van 'snel klaar' dan eindeloos te overleggen en te wikken en wegen. Bijv als de heggenschaar kapot is, dan denk ik we kopen even snel eentje. Broer vindt dan dat ze zelf moeten constateren dat de heggenschaar kapot is, dan zelf eentje moeten regelen, daarna zelf een datum moeten plannen voor de heg etc. Vader kan dan blijven hangen op het punt dat hij met de oude heggenschaar nog naar een repair cafe wil en niet precies weet waar en wanneer dat is en dan ben je zo maanden verder.
Mijn vriend was de enige van de drie kinderen die dichtbij zijn moeder woonde. Hij heeft altijd heel goed voor haar gezorgd. Zij was jaloers op onze relatie. Daar heb ik nooit over gezeurd. (Ik wist, 'mijn tijd komt wel...').
Het werd steeds moeilijker. Uiteindelijk is ze is op zeer hoge leeftijd in een goede instelling overleden. Na het leegruimen van haar huis, de verkoop ervan, de afwikkeling van de erfenis kreeg mijn vriend eindelijk meer tijd voor zichzelf.
En nu is hij er vandoor met een andere vrouw.... 
Beterlaat2021! schreef op 20-09-2026 om 08:08:
Mijn vriend was de enige van de drie kinderen die dichtbij zijn moeder woonde. Hij heeft altijd heel goed voor haar gezorgd. Zij was jaloers op onze relatie. Daar heb ik nooit over gezeurd. (Ik wist, 'mijn tijd komt wel...').
Het werd steeds moeilijker. Uiteindelijk is ze is op zeer hoge leeftijd in een goede instelling overleden. Na het leegruimen van haar huis, de verkoop ervan, de afwikkeling van de erfenis kreeg mijn vriend eindelijk meer tijd voor zichzelf.
En nu is hij er vandoor met een andere vrouw....
Waarom huilen? Je wilt die man toch niet meer als hij je nog geen eens heeft verdedigd tegen zijn moeder.
Beterlaat2021! schreef op 20-09-2026 om 08:08:
Mijn vriend was de enige van de drie kinderen die dichtbij zijn moeder woonde. Hij heeft altijd heel goed voor haar gezorgd. Zij was jaloers op onze relatie. Daar heb ik nooit over gezeurd. (Ik wist, 'mijn tijd komt wel...').
Het werd steeds moeilijker. Uiteindelijk is ze is op zeer hoge leeftijd in een goede instelling overleden. Na het leegruimen van haar huis, de verkoop ervan, de afwikkeling van de erfenis kreeg mijn vriend eindelijk meer tijd voor zichzelf.
En nu is hij er vandoor met een andere vrouw....
Jeetje wat pijnlijk BeterLaat. Hoe lang heeft je vriend voor zijn moeder gezorgd?
-knip-
Frisdrank1972 schreef op 20-09-2026 om 08:17:
[..]
Waarom huilen? Je wilt die man toch niet meer als hij je nog geen eens heeft verdedigd tegen zijn moeder.
Wat een gezelligheid op de vroege morgen! Wat jij hier beweert, verzin je zelf, het staat er niet.
Beterlaat2021! schreef op 20-09-2026 om 08:08:
Mijn vriend was de enige van de drie kinderen die dichtbij zijn moeder woonde. Hij heeft altijd heel goed voor haar gezorgd. Zij was jaloers op onze relatie. Daar heb ik nooit over gezeurd. (Ik wist, 'mijn tijd komt wel...').
Het werd steeds moeilijker. Uiteindelijk is ze is op zeer hoge leeftijd in een goede instelling overleden. Na het leegruimen van haar huis, de verkoop ervan, de afwikkeling van de erfenis kreeg mijn vriend eindelijk meer tijd voor zichzelf.
En nu is hij er vandoor met een andere vrouw....
Wat naar voor je! 🫂
mijn ouders zijn in de 70, gaan nog veel op vakantie. Wanneer ze er wel zijn passen ze graag op ons kind. Maar wel maximaal 1x per week, anders wordt het wat zwaar.
We zien wel dat ze langzaam wat minder fit worden. Tot nu toe vangen ze dat zelf op, door bijvoorbeeld een tuinman te regelen voor hun tuin.
We merkten vorige keer met het kerstdiner, dat de organisatie daarvan echt wat moeizamer ging. Dus daar zullen we een volgende keer even actiever hulp moeten aanbieden.
Schoomoeder is juist wel heel hulpbehoevend en weinig zelfredzaam. Wil geen hulp in de huishouding. Wil eigenlijk dat iedereen voor haar alles uitvoert en regelt. Van online bestellingen, tot ziekenhuisafspraken, dagelijkse zorg en verhuizen.
Niet vanwege ouderdom maar door allerlei aandoeningen al vele jaren.
De dochter neemt de dagelijkse zorg op zich. Wij doen wat erover blijft.
Hebben jullie trouwens inzage in de financien van je ouders?
Hier hebben we met het kerstdiner ook gemerkt dat het niet meer ging. Het was ook bijna niet te doen, kleine kinderen die dan eerst bij ouders naar bed gebracht werden en daarna mee in de auto. Verder is er bij hun vanuit de eetkamer geen zicht op de plek waar de kinderen spelen dus dat werd onrustig. Tja de tijd dat je als kind netjes aan tafel moest blijven zitten is voorbij denk ik.
Iedereen wilde wel helpen maar toch werd het een beetje chaos. Het jaar daarna was kerstdiner bij mijn broer, dan konden de kinderen gewoon meteen in hun eigen bedje.
Afgelopen jaar had mijn moeder het opgesplitst. Een diner met zijn allen ging niet lukken aangezien ze ook te maken hadden met de planning van de familie van de 'aanhang'.
mijn moeder wordt steeds meer hulpbehoevend en verwacht maar dat ik alles voor haar doe. Dat is gewoon niet reeel. Vorige week had ze zwaar hartinfarct. Supernaar, maar wel eigen schuld, bleek haar medicatie niet in te nemen. Dus daar nu wel serieuze zorgen. Morgen maar eens bellen welke ondersteuning daar mogelijk is, zonder dat ik het zelf ga doen.
Schoonouders worden steeds hulpbehoevender, maar zij accepteren wel externe hulp gelukkig.
Poison schreef op 20-09-2026 om 09:08:
mijn moeder wordt steeds meer hulpbehoevend en verwacht maar dat ik alles voor haar doe. Dat is gewoon niet reeel. Vorige week had ze zwaar hartinfarct. Supernaar, maar wel eigen schuld, bleek haar medicatie niet in te nemen. Dus daar nu wel serieuze zorgen. Morgen maar eens bellen welke ondersteuning daar mogelijk is, zonder dat ik het zelf ga doen.
Schoonouders worden steeds hulpbehoevender, maar zij accepteren wel externe hulp gelukkig.
Poison, er is wel ondersteuning rondom medicatie-inname. Sommige thuiszorg-organisaties kunnen dit bieden. Soms moeten mensen beschermd worden omdat ze teveel medicatie nemen, of ongestructureerd. Maar mensen die de medicatie niet nemen daar is ook zorg voor. Wilde ze het niet nemen of was het meer slordigheid?
Wat betreft mijn ouders, ik ben zelf niet zo handig geweest door over een bevriende vakman te beginnen. Zoals ik in een ander topic vertelde, ik vertelde eigenlijk alleen dat ik koffie ging drinken bij Vriend Karel en dat er altijd zand in zijn huis ligt omdat hij als stratenmaker werkt. Toen begonnen ouders over hun eigen bestrating en daar had ik al op de rem moeten trappen.
Weer wat geleerd. Voor hun huishouden zat ik eerst ook aan een kennis van mij te denken die wat schoonmaakadresjes heeft. Maar dat moeten we niet doen. Ze moeten gewoon zelf iemand zoeken en vinden. Want als ze er een keer niet uitkomen, moet ik weer komen opdraven.
Damoontje schreef op 20-09-2026 om 09:07:
Hebben jullie trouwens inzage in de financien van je ouders?
Nee, niet de dagelijkse financiën, maar ouders hebben paar jaar geleden wel verteld en laten zien wat er allemaal nog was. Spaargeld, beleggingen, hypotheek etc. Ze stonden toen meer dan twee 'jaarinkomens' (van man en mij samen) in de plus en ze hebben ook nog overwaarde op hun huis. Er is nog een hypotheekschuld van minder dan tien procent van de huidige waarde. Financiële problemen worden niet snel verwacht want in mijn ogen geven ze te weinig uit. Als ik met moeder kleding koop, kiest ze liever voor het bloesje dat vijf euro voordeliger is, want ons geld gaat al zo hard. Ergens missen ze het echte besef van wat ze hebben. Met hun 85+ hebben ze misschien nog maximaal vijftien jaar te leven. Als ze de komende tien jaar elke maand 500 euro spaargeld opmaken aan gewoon leven is dat 60.000 euro. Dat zou makkelijk kunnen. Na hun 95e zijn ze mogelijk niet meer samen een te oud om de pot te verteren. Dus ga leven! Ga dood met 100.000 euro schuld, want dat halen we wel uit de opbrengst van het huis. Maar helaas zijn ze nog steeds aan het aflossen.
Herkenbaar Rekenenisleuk, mijn vader pot ook erg. zo erg dat hij mijn zusje of mij soms belt of wij ook nog naar een supermarkt gaan waar een fles frisdrank 10 cent goedkoper is, en wij dan een paar flessen mee kunnen nemen. Euh, nou nee. Wil het geld ook niet uitgeven, maar heeft meer dan genoeg geld op zijn rekening.
Mijn broer kan wel de financiën bekijken en evt overnemen bij overlijden.
Vaak is het kip en ei, ze hebben zoveel op de rekening doordat ze zo leven. Om op hogere leeftijd te beseffen dat het allemaal niet zo zuinig hoeft, dat lukt dan niet meer.
Mijn ouders zijn niet extreem zuinig, hebben kwaliteit altijd belangrijk gevonden. Dus weinig kleding maar dan wel goede kwaliteit kleding. Voedsel van de keurslager, bakker, etc ipv de Aldi. Verder wel sober dat we in mijn kinderjaren nooit uit eten gingen, geen feestjes of concerten, 1 x per jaar een week op vakantie in NL.
Ik heb geen zicht op de financien, mijn oudste broer heeft dat volgens mij wel.