Als je ouders ouder worden...
Een nieuw topic naar aanleiding van dit topic:
https://www.viafora.nl/forum/relaties/hoe-vaak-op-visite-bij-alleenstaande-schoon-ouder?page=9#149
Ouder wordende ouders. Natuurlijk ben je dankbaar als ze er nog zijn. Maar mantelzorgen kan ook zwaar zijn. Bovendien worden oudere mensen steeds eigenwijzer. Hier een kletstopic. Misschien gaan jouw ouders nog op wereldreis. Misschien zitten ze in een verpleeghuis. Hier kun je je ervaringen delen en kunnen we elkaar adviseren.
Damoontje schreef op 20-09-2026 om 09:16:
[..]
Poison, er is wel ondersteuning rondom medicatie-inname. Sommige thuiszorg-organisaties kunnen dit bieden. Soms moeten mensen beschermd worden omdat ze teveel medicatie nemen, of ongestructureerd. Maar mensen die de medicatie niet nemen daar is ook zorg voor. Wilde ze het niet nemen of was het meer slordigheid?
Wat betreft mijn ouders, ik ben zelf niet zo handig geweest door over een bevriende vakman te beginnen. Zoals ik in een ander topic vertelde, ik vertelde eigenlijk alleen dat ik koffie ging drinken bij Vriend Karel en dat er altijd zand in zijn huis ligt omdat hij als stratenmaker werkt. Toen begonnen ouders over hun eigen bestrating en daar had ik al op de rem moeten trappen.
Weer wat geleerd. Voor hun huishouden zat ik eerst ook aan een kennis van mij te denken die wat schoonmaakadresjes heeft. Maar dat moeten we niet doen. Ze moeten gewoon zelf iemand zoeken en vinden. Want als ze er een keer niet uitkomen, moet ik weer komen opdraven.
Bedankt! Ik weet dat er ondersteuning bestaat (ben verpleegkundige) de vraag is alleen of dat geboden gaat worden ja of nee. Wel bedankt voor je tips! Lief.
Ik heb een en/of rekening met mijn vader omdat hij zelf niet met een app kan omgaan. Soms stuurt hij nota’s door die ik dan moet betalen. Ik heb ook wel eens zijn bestedingspatroon aangekaart omdat er wel heel veel geld naar boodschappen en dingetjes ging en ik het vermoeden had dat de kinderen van zijn vriendin ook boodschappen van de rekening deden. Dat bleek het geval en daar was hij van op de hoogte. Daar vind ik wel wat van maar het zijn dan verder niet mijn zaken.
Poison schreef op 20-09-2026 om 10:11:
[..]
Bedankt! Ik weet dat er ondersteuning bestaat (ben verpleegkundige) de vraag is alleen of dat geboden gaat worden ja of nee. Wel bedankt voor je tips! Lief.
Bij mijn ouder heeft Buurtzorg op zich genomen om 2-wekelijks de medicijnen uit te zetten in de medicijndoosjes. Ouder wilde niet aan de medicijnrol/baxter... Er zijn mogelijkheden. Ze kunnen ook medicatietrouw in de gaten houden.
Maar uiteindelijk is het aan je moeder zelf of ze dat wil. Als ze er geen zin in heeft: het is haar leven en ze heeft zelfbeschikkingsrecht. Dat is soms lastig voor de kinderen om (aan) te zien, maar het is wél wat het is.
(Damoontje, ik blijf hier wel schrijven hoor, maar nu even beperkt de tijd)
Er bestaan ook kastjes waarin de medicijnen per dosering zitten en die ook meten als een dosering niet wordt gepakt, die geven dan een signaal af bij een thuiszorgorganisatie of verpleegkundige.
Echter als iemand de medicatie niet wil slikken en doelbewust weggooit, is dat natuurlijk ook geen oplossing.
Wat vervelend dat die kinderen het geld van je vader gebruiken. Ik weet niet of ze ook een (bonus)vader-kind-relatie hebben waarin hij het ze af en toe gunt, of dat ze gewoon profiteren van hem. Maar idd het is zijn geld en jij kunt er weinig tegen doen als dit zijn keuze is.
ik ben gemachtigd voor de rekeningen van mijn ouders, bij mijn moeder die ik daar ook actief wat mee, bij mijn vader helemaal niets.
Ik ben ook gemachtigd voor de zorg, kan bij beide in hun ziekenhuis account, erg handig om rapportages na te lezen of te zien wanneer en bij wie er afspraken zijn.
Geen inzage in financiën van ouder of stiefouder. Als een van de verwegwoners wordt dat tzt wellicht mijn aandeel in de mantelzorg. We zitten allemaal nog minstens 15 jaar van pensioen of vutregelingen dus als ze ons voor hun 90e nodig gaan hebben voor meegaan naar doktersafspraken wordt dat een heel gepuzzel.
Het beetje dat ik weet is spaarbedrag van aantal jaren terug, dat vond ik voor hun woonsituatie heel weinig. Denk dat het nu eerder minder dan meer zal zijn geworden door vernieuwen ketel en vloer. Door scheiding heeft ouder nu recht op huurtoeslag en stiefouder schijnt na te denken over onderhuurder. (Ze hebben overwogen huisgenoten te blijven maar megagroot is het nou ook weer niet)
Tussen de best veel ooms en tantes zitten ook alleenstaande en/of kinderloze, maar vooralsnog doen die geen praktisch beroep op ons en wil men vooral gezelligheid. En je mag - ook bij degenen met weinig energie - geen lunch of avondeten weigeren, meebrengen/bestellen of zelfs maar afwassen...
Zo lang mijn broer het kan inzien, vind ik het prima. Ik vraag me wel eens af of ze bijv alle wachtwoorden hebben opgeschreven voor als er iets gebeurt. Dat had ik zelf eerst ook niet maar ik ben er nu wel mee bezig. En dan bedoel ik niet letterlijk opschrijven maar een code die een buitenstaander niet snapt.
Ik had zelf gedacht om in een praktische taak hulp van een broer te vragen. Die heeft nu de tijd en ik dacht, samen is het zo klaar. Maar ik merk dat die van alles een discussie wil maken. Misschien niet bewust, maar van iets wat dan bijna klaar is begint hij dat hij vindt dat het anders had gemoeten etc.
Mijn andere (oudste) broer reageerde gelukkig anders: Prima Damoon als jij het daar neerlegt als je klaar bent dan ga ik er mee verder en dan is het klaar.
Soms word ik moedeloos van alle discussies maar dan herinner ik me de ontruiming van het voormalige bedrijf van opa. Dat heb ik op mijn manier geregeld en het was in twee uurtjes klaar. 
Ik heb jaren gemantelzorgd voor mijn moeder. Vanaf dat we samen op een flatje kwamen te wonen na haar scheiding, ik was 5.
Totdat ze overleed, 9 jaar geleden, ben ik eigenlijk elke dag bij haar geweest.
Kleine dingen, zoals een boodschapje, maar ook mee naar artsen, af en toe schoonmaken als de thuiszorg niet kon etc.
2 keer een verhuizing geregeld.
Ik ben enig kind, dus sowieso alles kwam op mij neer en mijn man. Nou was mijn moeder chronisch ziek, en was dat iets anders dan een oudere die gezonder oud wordt. Maar toch. Mijn vader leeft nog, maar daar heb ik maar sporadisch contact mee.
Daar ga ik ook niet op die manier voor zorgen, dat koopt hij maar in.
Mijn ouders zijn altijd zeer betrokken geweest bij ons. In mijn omgeving waren de moeders sowieso allemaal betrokken, maar de vaders soms veel minder. Die van ons bracht ons altijd naar bed, smeerde zalf op elk wondje dat we maar hadden, smeerde onze boterhammen, maakte de kinderfeestjes leuk. Dat maakt dat ik, in onze situatie, best veel doe.
Vriend zijn vader was helemaal uit beeld in zijn jeugd en hij kan dan ook makkelijker zeggen: Regel dingen zelf maar. Doet hij niet altijd maar soms wel als er twee hulpvragen in een week komen.
Verder ging het gisteren over hoeveel moeite iets kan kosten als je ouder wordt. Ik heb een collega gehad die tegen zijn pensioen aan zat en het ook een beetje zat was en dat ook liet blijken op een grappige manier. Dan vroeg je iets, bijv: Hans zou jij even de melk op tafel willen zetten?
Dan ging hij zuchten: Nu moet ik he-le-maal gaan staan. Dan moet ik he-le-maal naar de koelkast lopen. Dan moet ik he-le-maal die deur open maken... etc etc. Hij kon ook uitgebreid over zijn kwalen praten. Dat zijn linker kleine teen en beetje pijn deed. En de teen daarnaast heel erg. En de middelste teen soms ook een beetje als hij moest gapen. En zijn rechtervoet prikte als hij een half uur in de regen had gelopen, daar had hij speciale zooltjes voor etc. etc.
Soms denk ik: Als vader iets uit de schuur wil pakken moet hij idd he-le-maal opstaan uit zijn stoel. Dan moet hij eerst naar de achterdeur lopen. Dan moet hij he-le-maal die deur open doen. Dan dat hele stuk naar de schuur lopen. Dan de schuurdeur he-le-maal open doen. Wij pakken iets even snel in 2 minuten maar voor een oud persoon kan het best een opgave zijn die hij dan uitstelt tot hij zich een dagje wat beter voelt.
Damoontje schreef op 20-09-2026 om 16:13:
Mijn ouders zijn altijd zeer betrokken geweest bij ons. In mijn omgeving waren de moeders sowieso allemaal betrokken, maar de vaders soms veel minder. Die van ons bracht ons altijd naar bed, smeerde zalf op elk wondje dat we maar hadden, smeerde onze boterhammen, maakte de kinderfeestjes leuk. Dat maakt dat ik, in onze situatie, best veel doe.
Vriend zijn vader was helemaal uit beeld in zijn jeugd en hij kan dan ook makkelijker zeggen: Regel dingen zelf maar. Doet hij niet altijd maar soms wel als er twee hulpvragen in een week komen.
Verder ging het gisteren over hoeveel moeite iets kan kosten als je ouder wordt. Ik heb een collega gehad die tegen zijn pensioen aan zat en het ook een beetje zat was en dat ook liet blijken op een grappige manier. Dan vroeg je iets, bijv: Hans zou jij even de melk op tafel willen zetten?
Dan ging hij zuchten: Nu moet ik he-le-maal gaan staan. Dan moet ik he-le-maal naar de koelkast lopen. Dan moet ik he-le-maal die deur open maken... etc etc. Hij kon ook uitgebreid over zijn kwalen praten. Dat zijn linker kleine teen en beetje pijn deed. En de teen daarnaast heel erg. En de middelste teen soms ook een beetje als hij moest gapen. En zijn rechtervoet prikte als hij een half uur in de regen had gelopen, daar had hij speciale zooltjes voor etc. etc.
Soms denk ik: Als vader iets uit de schuur wil pakken moet hij idd he-le-maal opstaan uit zijn stoel. Dan moet hij eerst naar de achterdeur lopen. Dan moet hij he-le-maal die deur open doen. Dan dat hele stuk naar de schuur lopen. Dan de schuurdeur he-le-maal open doen. Wij pakken iets even snel in 2 minuten maar voor een oud persoon kan het best een opgave zijn die hij dan uitstelt tot hij zich een dagje wat beter voelt.
Ha ha!
Mijn moeder zei pas, toen ik the kwam drinken, dat ze het vervelend vond dat ze er niks bij had. Dus ik stelde voor om even iets te halen. Supermarkt op nog geen 400 meter. Dat vond ze ook vervelend voor mij een het water stond al op. Ik zei dat ik terug zou zijn voor het water kookte.
Kon ze niet voorstellen dat ik dat kon redden. Nee, zij moet eerst haar schoenen aan doen en haar jas, dan haar tas pakken en controleren of haar portemonnee erin zit, dan de deur open doen en weer dicht, dan kookt het water al....
Rekenenisleuktaalook schreef op 20-09-2026 om 18:09:
[..]
Ha ha!
Mijn moeder zei pas, toen ik the kwam drinken, dat ze het vervelend vond dat ze er niks bij had. Dus ik stelde voor om even iets te halen. Supermarkt op nog geen 400 meter. Dat vond ze ook vervelend voor mij een het water stond al op. Ik zei dat ik terug zou zijn voor het water kookte.
Kon ze niet voorstellen dat ik dat kon redden. Nee, zij moet eerst haar schoenen aan doen en haar jas, dan haar tas pakken en controleren of haar portemonnee erin zit, dan de deur open doen en weer dicht, dan kookt het water al....
Ja, op die manier gaat mijn man ook vaak nog even tijdens het koken naar de supermarkt. Als een ingrediënt afwezig blijkt. Wel met de auto, maar vaak al in 5 minuten terug, 10 als er een rij was. Ik zelf zou dan eerder gewoon de friteuse aanzetten. Hoewel we beide even oud zijn.
Rekenenisleuktaalook schreef op 20-09-2026 om 18:09:
[..]
Ha ha!Mijn moeder zei pas, toen ik the kwam drinken, dat ze het vervelend vond dat ze er niks bij had. Dus ik stelde voor om even iets te halen. Supermarkt op nog geen 400 meter. Dat vond ze ook vervelend voor mij een het water stond al op. Ik zei dat ik terug zou zijn voor het water kookte.
Kon ze niet voorstellen dat ik dat kon redden. Nee, zij moet eerst haar schoenen aan doen en haar jas, dan haar tas pakken en controleren of haar portemonnee erin zit, dan de deur open doen en weer dicht, dan kookt het water al....
Zo deed mijn broertje op een gegeven moment de boodschappen voor opa. Die is nogal snel aangelegd dus was altijd in een vloek en een zucht terug.
Opa vertelde elke week aan iedereen dat hij het niet begreep, zó razendsnel. Hij was dik in de 90 en bij hem was het idd jas aan, schoenen aan, pet op, naar de garage, garagedeur open, in zijn brommobiel, helemaal 3 x de hoek om met de brommobiel, soms reed hij nog iets omver op de parkeerplaats van de winkel (wat hij overigens vreselijk vond) etc etc etc. Mijn broertje deed de boodschappen even snel voordat hij ging voetballen, opa kon het zich niet voorstellen.
Damoontje schreef op 20-09-2026 om 20:36:
[..]
Zo deed mijn broertje op een gegeven moment de boodschappen voor opa. Die is nogal snel aangelegd dus was altijd in een vloek en een zucht terug.
Opa vertelde elke week aan iedereen dat hij het niet begreep, zó razendsnel. Hij was dik in de 90 en bij hem was het idd jas aan, schoenen aan, pet op, naar de garage, garagedeur open, in zijn brommobiel, helemaal 3 x de hoek om met de brommobiel, soms reed hij nog iets omver op de parkeerplaats van de winkel (wat hij overigens vreselijk vond) etc etc etc. Mijn broertje deed de boodschappen even snel voordat hij ging voetballen, opa kon het zich niet voorstellen.
Dat was een van de eerste dingen die me opviel toen mijn vader vervroegd met pensioen ging. De normale dagelijkse dingen werden ineens ‘een taak’. Waar ik dus even na het werk door de supermarkt ging, werd dat bij hem gepland op bepaalde ochtenden. Of de was bijvoorbeeld, tussen de bedrijven door, versus een dagdeel inruimen voor de klus.
Ik heb het zelf ook, op dagen dat ik niets gepland heb. Ik ga veel makkelijker na het werk even langs de supermarkt of een cadeautje kopen, dan dat ik op mijn vrije dag in actie moet komen. Iets wat ik me de laatste tijd pas realiseer. Als ik eenmaal in beweging ben, blijf ik veel makkelijker in beweging.
Gisteren leek het heel even of ik herkend was op het forum en toen realiseerde ik me dat ik een beetje een vertekend beeld schets van mijn ouders hier. Ik heb in een medisch traject gezeten de afgelopen jaren en altijd was één van hem bereid om mee te gaan, luisterden ze naar mijn verhalen er over etc etc. Als ik in hun tuin werkte was dat ook een beetje therapeutisch voor mij. Ik vond het alleen lastig dat alles door groeide als ik er NIET was, voelde me dan eigenlijk verantwoordelijk terwijl zij dat in principe zelf zijn.
Dat ze nu een hovenier willen inhuren is natuurlijk goed. Dat dat een vriend van mij zou moeten zijn is minder handig, merk ik nu. Inmiddels begrijp ik ook dat ze vooral een prijsopgaaf van hem willen, niet zozeer dat hij hun hele wensenlijst afwerkt. Dan denk ik weer: Wil je het nou wel of niet. Maar ze willen een prijsopgaaf, weten of ze over 400 of 4000 euro praten bij wijze van spreken.