Als je ouders ouder worden...
Een nieuw topic naar aanleiding van dit topic:
https://www.viafora.nl/forum/relaties/hoe-vaak-op-visite-bij-alleenstaande-schoon-ouder?page=9#149
Ouder wordende ouders. Natuurlijk ben je dankbaar als ze er nog zijn. Maar mantelzorgen kan ook zwaar zijn. Bovendien worden oudere mensen steeds eigenwijzer. Hier een kletstopic. Misschien gaan jouw ouders nog op wereldreis. Misschien zitten ze in een verpleeghuis. Hier kun je je ervaringen delen en kunnen we elkaar adviseren.
Bij ons gaat het over en weer; zeer minimaal hulp aan mijn veel nergiekostende schoonmoeder waar mijn man en ik beiden geen goede band mee hebben. Mijn man is 'in the lead', ik steun hem waar dat nodig of fijn is.
Met mijn inmiddels hulpbehoevende de ouders hebben we allebei een hele goede band. Zij krijgen nu 24-uurzorg. Daar trek ik in principe de kar, maar mijn man helpt altijd en kan ook dingen overnemen. Maar wat iemand hier boven schreef;
'Ik kom niet schoonmaken, maar regel wel een poetshulp. Ik kom de tuin niet onderhouden, maar regel wel een tuinman. Een klusjesman. Enzovoorts.'
Zo doe ik het ook. Ik wil het wel regelen, maar niet zelf doen. Dat geldt niet voor alles, maar wel voor veel.
Sommige ouderen staan heel zonnig in het leven, dat is ook heel mooi om te zien. Bij een thuiszorgmedewerker denk ik dat de taken ook duidelijk zijn. Je hoeft geen boom om te zagen of het luik van de zolder te repareren. En de tijden dat je komt zijn duidelijk en gepland.
Ik herinner me ineens een grote klus die we heel goed gepland hadden en waarbij vader aan het eind van het proces dingen uit de container ging vissen omdat hij het zonde vond om weg te gooien. En de kop van mijn broertje toen. Hahaha zo gaat dat hier.
Ik heb broers en zus geappt over de taken die ouders aan mij gevraagd hebben. Even kort en krachtig wie een heggenschaar te leen heeft. Ze zijn wel online maar lezen het niet. Wellicht heeft moeder hun al zes keer gevraagd, daar heb ik geen zicht op. Ben benieuwd haha.
Hey Damoontje, ik schreef op het andere topic ook al inderdaad. Mijn ouder is al oud en niet ouder wordende... Dus ben niet helemaal op mijn plek hier. 
Ik zal denk ik meer meelezen dan meeschrijven.
Ouder is alleenstaand en woont nu sinds een jaar in een verpleeghuis. Ouder heeft o.m. Parkinson, dus in die zin hebben we wel een overeenkomst... En nee, je weet van tevoren niet hoe Parkinson zich zal ontwikkelen en hoe snel of langzaam.
Ouder heeft nog meer 'kwalen' (eufemistisch gezegd) en ik schat de levensverwachting niet langer dan een jaar, maar krakende wagens lopen het langst - dus tja...?
Nu heb ik altijd al in mindere of meerdere mate gemantelzorgd omdat ouder een handicap heeft en nogal veeleisend is. Gelukkig scheelt het enorm dat ze nu in een verpleeghuis woont. Mantelzorgen is nu veel beter planbaar en de zorg over 'ouder woont alleen zonder hulp' is weg.
Helaas is ouder geen gezellige ouder met interessante verhalen over vroeger. Door jeugdtrauma kan er sowieso over vroeger niet gepraat worden, maar bovenal is alles en iedereen tegen haar en wordt er veel geklaagd.
Courage schreef op 19-09-2026 om 12:17:
Hey Damoontje, ik schreef op het andere topic ook al inderdaad. Mijn ouder is al oud en niet ouder wordende... Dus ben niet helemaal op mijn plek hier.
Ouder is alleenstaand en woont nu sinds een jaar in een verpleeghuis. Ouder heeft o.m. Parkinson, dus in die zin hebben we wel een overeenkomst... En nee, je weet van tevoren niet hoe Parkinson zich zal ontwikkelen en hoe snel of langzaam.
Ouder heeft nog meer 'kwalen' (eufemistisch gezegd) en ik schat de levensverwachting niet langer dan een jaar, maar krakende wagens lopen het langst - dus tja...?
Nu heb ik altijd al in mindere of meerdere mate gemantelzorgd omdat ouder een handicap heeft en nogal veeleisend is. Gelukkig scheelt het enorm dat ze nu in een verpleeghuis woont. Mantelzorgen is nu veel beter planbaar en de zorg over 'ouder woont alleen zonder hulp' is weg.
Helaas is ouder geen gezellige ouder met interessante verhalen over vroeger. Door jeugdtrauma kan er sowieso over vroeger niet gepraat worden, maar bovenal is alles en iedereen tegen haar en wordt er veel geklaagd.
Cour wat fijn dat je hier schrijft. Ik heb helemaal niet het onderscheid willen maken tussen ouders die ouder worden of die het al zijn. Dus schrijf gewoon mee als jij dat wilt.
Ik heb geleerd dat geen 2 Parkinson-patienten hetzelfde zijn. Mijn vader heeft de diagnose gekregen in 2014 en sommige klachten waren er al langer. Het valt mij vooral op dat bepaalde karaktertrekken versterkt zijn. Dit gaat geleidelijk door de jaren heen. Dan denk ik dat het bij de leeftijd hoort, tot ik zijn oudere broers zie die dat helemaal niet hebben. Aan anderen leg ik wel eens uit dat hij door de jaren heen ook een beetje autistisch is geworden.
Van mijn vader kun je zeggen dat hij in stilte lijdt. Als hij ons op de hoogte brengt van een ziekenhuisbezoek, zit het altijd vol technische details, maar nooit hoe hij zich voelde, of het spannend was, etc. Wel kan hij zeer uitgebreid omschrijven wat voor persoon de arts was.
Mijn moeder is anders, die vertelt meestal wel over kwalen, ziekenhuisbezoeken etc. Net zoals mijn opa altijd deed. Het kan ook meer verhalend zijn, heel uitgebreid over dat ze geen parkeerplek kon vinden etc. Zij heeft wel veel sociale contacten, sommigen al 55 jaar lang. Dat vind ik knap dat ze dat al die jaren onderhouden heeft.
Met mijn vader kan ik heel lang praten over iets in de natuur, een diertje of een plantje, over de geschiedenis van het dorp etc. Mijn moeder moet dan lachen want het verzandt in een soort geneuzel waarvan zij de draad kwijt raakt. Of ik wil iets opschrijven, ga zoeken naar pen en papier, ook in de keuken 2 deuren verder en vader praat gewoon door alsof hij niet door heeft dat ik weg ben en ik laat dat dan zo... moeder vindt dat hilarisch.
Ik kan de OP niet meer wijzigen denk ik. Maar schrijvers/schrijfsters die zelf in de categorie 'ouder' vallen mogen natuurlijk óók hun bijdrage leveren. Dat vond ik in het andere topic heel erg waardevol.
Ik vond nog zo'n mooi fragment van de voormalige 2 brothers on the 4th floor.
Verder heb ik een vruchtbaar ochtendje wat betreft de hulp aan mijn ouders. Gewoon vanuit huis. Ze hadden mij gevraagd een hovenier te benaderen voor oa snoeien van de coniferenhaag. Na contact met mijn broer blijkt dat hij al meerdere keren heeft aangeboden het te doen maar toen hoefde het niet.
Waarschijnlijk kan hij dit gewoon oppakken en dan is het lijstje voor de hovenier al een stuk korter. Als ik toch eens in de hoofden van die ouwelui kon kijken
Mijn moeder probeert echt best wel veel zelf te regelen. Bij grotere klussen in huis huurt ze iemand in en dan regelt ze dat zelf zoveel mogelijk. Ik probeer wel te sturen dat niet iedere klusjesman aan de deur met een mooie aanbieding voor de hele straat gelijk wordt aangenomen. Verder ben ik degene die de digitale vraagstukken oplost voor haar. Ik probeer dan wel een beetje te stimuleren dat ze dat zo veel mogelijk bewaart voor wanneer ik er ben (1x per week), want ik vind dat op afstand vaak wel een beetje frustrerend en heb ook niet altijd zin om bijv op mijn luie zondag die kant op te moeten (ook al is het redelijk dichtbij) en dat soort dingen hoeven zelden direct. Die wens respecteert ze. En ze weet dat als er echt iets dringends is (huissleutels vergeten, van de fiets gevallen ofzo) ik direct die kant op kom. En als dan een keer de zolder opgeruimd moet worden en ze heeft ook al andere familieleden geregeld, dan kan het zijn dat ik dat dan een keer oversla.
Ik ga ook wel met haar dagjes weg, maar ik merk dat ze fysiek wel wat mankementen heeft nu. Dus die uitjes worden wel wat trager en met wat meer rustmomenten. Ze worstelt daar zelf wel wat mee (voelt zich beperkend richting mij en ander gezelschap).
Na het overlijden van mijn vader heeft ze haar kringetje eigenlijk wel wat uitgebreid. Ik ben niet zo bang voor eenzaamheid, ze kan ook wel goed alleen zijn. Ook in haar straat wonen mensen die haar hulp aanbieden en ook telefoonnummers geven voor als er toch een keer iets is (dag en nacht). Dat vind ik wel een fijne gedachte en ze is zelf ook wel op het punt dat ze dat prettig vindt (in plaats van onnodig of belachelijk of iets).
Dat klinkt allemaal heel goed Cleo, en ook wel goed gekaderd.
Hier heb ik soms het idee dat het soms ook wel over aandacht gaat, dat ze het wel gezellig vinden als sibling of ik een dagje komen. Zelfde met de vader van vriend als hij op een verkeerd knopje van de computer heeft gedrukt. Ik denk dat mijn ouders met elkaar soms ook niet helemaal helder hebben wat ze precies willen.
Er staan nog oude spullen in de tuin van mijn vaders hobby. Voor wat zij willen in de tuin, zullen die weggehaald moeten worden. Naar mijn idee is dat zo klaar, je zet het in de aanhanger, aanhanger naar de stort, klaar.
Nu wil mijn vader het per se zelf doen. Eerst dacht ik, wat een onzin, het is voor hem zo ontzettend veel werk zoals hij er nu bij loopt. Later dacht ik, het is zijn hobby geweest, het is zijn verdriet dat hij dat niet meer kan doen, hij wil het zelf opruimen. Dan respecteer ik dat ook al kan het zijn dat hij 1 dingetje per week opruimt en het nog 4 maanden gaat duren. Zo moet ik bij zijn Parkinson soms even nadenken hoe het werkt maar dan begrijp ik het vaak ook wel.
Er zijn ook ouders van vroegere vrienden die nog de wereld over reizen, het contrast is best groot. Maar toen vader in 2014 de diagnose kreeg, leek het contrast groter. Nu zijn er al verschillende leeftijdsgenoten van ouders weggevallen. Mijn moeder had altijd het idee dat ze zouden gaan reizen als wij zelfstandig waren, de wereld over. Ze vindt het jammer dat dat nu niet meer kan. Gelukkig hebben we eind 2014 nog één reis gemaakt met het gezin (toen ook deels door mij georganiseerd) en daar heeft ze het nog steeds over. Het was de enige keer dat ze in een niet-westers land is geweest en dat heeft veel indruk gemaakt. Mijn vader heeft al vaak gezegd dat ze ook zonder hem mag reizen en dat hij zich thuis wel redt, maar dat wil ze niet.