Als je ouders ouder worden...

Sommige ouderen staan heel zonnig in het leven, dat is ook heel mooi om te zien. Bij een thuiszorgmedewerker denk ik dat de taken ook duidelijk zijn. Je hoeft geen boom om te zagen of het luik van de zolder te repareren. En de tijden dat je komt zijn duidelijk en gepland. 

Ik herinner me ineens een grote klus die we heel goed gepland hadden en waarbij vader aan het eind van het proces dingen uit de container ging vissen omdat hij het zonde vond om weg te gooien. En de kop van mijn broertje toen. Hahaha zo gaat dat hier. 

Ik heb broers en zus geappt over de taken die ouders aan mij gevraagd hebben. Even kort en krachtig wie een heggenschaar te leen heeft. Ze zijn wel online maar lezen het niet. Wellicht heeft moeder hun al zes keer gevraagd, daar heb ik geen zicht op. Ben benieuwd haha. 

Courage schreef op 19-09-2026 om 12:17:

Hey Damoontje, ik schreef op het andere topic ook al inderdaad. Mijn ouder is al oud en niet ouder wordende... Dus ben niet helemaal op mijn plek hier. Ik zal denk ik meer meelezen dan meeschrijven.
Ouder is alleenstaand en woont nu sinds een jaar in een verpleeghuis. Ouder heeft o.m. Parkinson, dus in die zin hebben we wel een overeenkomst... En nee, je weet van tevoren niet hoe Parkinson zich zal ontwikkelen en hoe snel of langzaam.
Ouder heeft nog meer 'kwalen' (eufemistisch gezegd) en ik schat de levensverwachting niet langer dan een jaar, maar krakende wagens lopen het langst - dus tja...?
Nu heb ik altijd al in mindere of meerdere mate gemantelzorgd omdat ouder een handicap heeft en nogal veeleisend is. Gelukkig scheelt het enorm dat ze nu in een verpleeghuis woont. Mantelzorgen is nu veel beter planbaar en de zorg over 'ouder woont alleen zonder hulp' is weg.
Helaas is ouder geen gezellige ouder met interessante verhalen over vroeger. Door jeugdtrauma kan er sowieso over vroeger niet gepraat worden, maar bovenal is alles en iedereen tegen haar en wordt er veel geklaagd.

Cour wat fijn dat je hier schrijft. Ik heb helemaal niet het onderscheid willen maken tussen ouders die ouder worden of die het al zijn. Dus schrijf gewoon mee als jij dat wilt. 

Ik heb geleerd dat geen 2 Parkinson-patienten hetzelfde zijn. Mijn vader heeft de diagnose gekregen in 2014 en sommige klachten waren er al langer. Het valt mij vooral op dat bepaalde karaktertrekken versterkt zijn. Dit gaat geleidelijk door de jaren heen. Dan denk ik dat het bij de leeftijd hoort, tot ik zijn oudere broers zie die dat helemaal niet hebben. Aan anderen leg ik wel eens uit dat hij door de jaren heen ook een beetje autistisch is geworden. 

Van mijn vader kun je zeggen dat hij in stilte lijdt. Als hij ons op de hoogte brengt van een ziekenhuisbezoek, zit het altijd vol technische details, maar nooit hoe hij zich voelde, of het spannend was, etc. Wel kan hij zeer uitgebreid omschrijven wat voor persoon de arts was. 

Mijn moeder is anders, die vertelt meestal wel over kwalen, ziekenhuisbezoeken etc. Net zoals mijn opa altijd deed. Het kan ook meer verhalend zijn, heel uitgebreid over dat ze geen parkeerplek kon vinden etc. Zij heeft wel veel sociale contacten, sommigen al 55 jaar lang. Dat vind ik knap dat ze dat al die jaren onderhouden heeft. 

Met mijn vader kan ik heel lang praten over iets in de natuur, een diertje of een plantje, over de geschiedenis van het dorp etc. Mijn moeder moet dan lachen want het verzandt in een soort geneuzel waarvan zij de draad kwijt raakt. Of ik wil iets opschrijven, ga zoeken naar pen en papier, ook in de keuken 2 deuren verder en vader praat gewoon door alsof hij niet door heeft dat ik weg ben en ik laat dat dan zo... moeder vindt dat hilarisch.

Ik kan de OP niet meer wijzigen denk ik. Maar schrijvers/schrijfsters die zelf in de categorie 'ouder' vallen mogen natuurlijk óók hun bijdrage leveren. Dat vond ik in het andere topic heel erg waardevol.