Achteruitgang moeder
Tja waar moet ik beginnen. Mijn moeder, bijna 80, is sinds een paar jaar fysiek nogal aan het kwakkelen en na veel overleg en onderzoeken weten we sinds een aantal maanden dat ze een progressieve zelfzame ziekte heeft waardoor ze fysiek steeds meer achteruit zal gaan.
Ik probeer het te accepteren, het is wat het is en ze heeft een heel leven achter zich en ouder dom komt nou eenmaal met gebreken.
Van de andere kant het is wel mijn moeder, ik heb het er moeilijk mee en de boel enorm rationaliseren (Wat ik snel doe heb ik gemerkt) helpt eigenlijk voor geen meter. Bovendien totdat ze dus begon te kwakkelen 1,5/2 jaar terug ging alles prima en nu 'ineens' niet meer. Dat was misschien te verwachten, ouderdom komt met gebreken maar het valt me best wel zwaar.
Ik neig tegen mijzelf te zeggen 'deal with it' maar ik vind dat emotioneel best lastig en ik weet niet goed wat ik ermee moet.. (Het liefst niks om eerlijk te zijn maar das natuurlijk niet verstandig.
Is het verstandig om te gaan praten met iemand? (Ik sta er overigens niet alleen voor hoor, ik heb ook nog een broer en zussen maar goed die hebben het er - uiteraard- ook moeilijk mee)
Wat ik overingens wil met dit topic, ik weet het niet zo goed, het opschrijven lucht op en wellicht herkent iemand het een en ander.
Sterkte Miss Holmes. Het is moeilijk om je ouder achteruit te zien gaan. Kun je praten met je broer en zussen? En dan bedoel ik het emotionele stuk. Hoe gaan zij er mee om?
Moyrrie schreef op 11-06-2026 om 16:43:
Sterkte Miss Holmes. Het is moeilijk om je ouder achteruit te zien gaan. Kun je praten met je broer en zussen? En dan bedoel ik het emotionele stuk. Hoe gaan zij er mee om?
Zij hebben het er ook moeilijk mee. Ja wel maar ik merk dat ik het fijner vind om erover te praten met iemand met iets meer emotionele afstand. (Om eerlijk te zijn eigenlijk wil ik er helemaal niet over praten maar goed dat werkt natuurlijk niet..)
We hebben overigens wel met zijn allen iedere maand (online ivm afstand) overleg, dat is fijn maar dat gaat vooral om praktische zaken.
Je kunt altijd een afspraak maken met de POH.
ik kreeg na een verlies waar ik het erg moeilijk mee had het advies om een brief te schrijven.
Dat heeft dagen geduurd,heel veel tranen gekost, maar heeft mij erg geholpen.
Op papier zetten is moeilijker dan vertellen, dus je gaat er dieper in, en je kan dingen veranderen dus je krijgt je gevoelens voor je eigen duidelijker. Bij mij hielp het, ik weet dat je moeder er nog is, maar ook dit is verlies.
Groentetuin schreef op 11-06-2026 om 20:57:
ik kreeg na een verlies waar ik het erg moeilijk mee had het advies om een brief te schrijven.
Dat heeft dagen geduurd,heel veel tranen gekost, maar heeft mij erg geholpen.
Op papier zetten is moeilijker dan vertellen, dus je gaat er dieper in, en je kan dingen veranderen dus je krijgt je gevoelens voor je eigen duidelijker. Bij mij hielp het, ik weet dat je moeder er nog is, maar ook dit is verlies.
Dat is het zeker want hoe het was dat komt niet meer terug en de rollen zijn voortaan omgedraaid..
MissHolmes schreef op 11-06-2026 om 21:32:
[..]
Dat is het zeker want hoe het was dat komt niet meer terug en de rollen zijn voortaan omgedraaid..
Is het niet de gang van het leven dat alles wat was, niet meer terug komt?
Kun je in verdriet ook iets moois vinden? Kan je moeder jullie zorg aanvaarden? Kun je voelen hoe het is nu jij voor haar mag zorgen, haar de liefde en zorg die je kreeg als haar kind, nu belangeloos terug mag geven?
Kun je zien hoe ze de weg van het leven afloopt, kun je met haar meelopen tot het laatste stukje? Kun je naast haar zijn en aanvaarden dat jij doorloopt en zij achterblijft?
Probeer te vertragen. Probeer dit te aanvaarden voor wat het is: de natuurlijke loop van het leven. Ze heeft je voor-geleefd, je bent volwassen en neemt het over..
Ambra schreef op 11-06-2026 om 21:53:
[..]
Is het niet de gang van het leven dat alles wat was, niet meer terug komt?
Kun je in verdriet ook iets moois vinden? Kan je moeder jullie zorg aanvaarden? Kun je voelen hoe het is nu jij voor haar mag zorgen, haar de liefde en zorg die je kreeg als haar kind, nu belangeloos terug mag geven?
Kun je zien hoe ze de weg van het leven afloopt, kun je met haar meelopen tot het laatste stukje? Kun je naast haar zijn en aanvaarden dat jij doorloopt en zij achterblijft?
Probeer te vertragen. Probeer dit te aanvaarden voor wat het is: de natuurlijke loop van het leven. Ze heeft je voor-geleefd, je bent volwassen en neemt het over..
Wat een mooie, wijze woorden... 😭