Verplicht collectief rouwen
oké. Een vreemde titel, maar zo voelt het wel.
Morgen een verjaardagsfeestje ter ere van mijn overleden broer die jarig zou zijn. Alweer 3 jaar geleden te jong (38) overleden. Zijn vrouw wil hem eren met een feestje waar allerlei mensen komen. En als zus van moet ik uiteraard ook opdraven. Maar ik geef er werkelijk waar niets om. Geef er niets om om op een emotioneel beladen dag dit soort dingen te "moeten". Socializen met allerlei mensen die hij ook heeft gekend. Maar die ik amper ken. Een soort van collectief rouwen. Terwijl ik het liefst alleen met ons kerngezin zou zijn op die dag. Nu moet ik weer ergens opdraven en me groot gaan staan houden. Of janken en doen in het bijzijn van oa mensen die ik amper ken. Dingen doen waar ik niet achter sta. Ik ga, maar doe dat vooral voor anderen en totaal niet voor mezelf.
Merk dat ik er heel erg tegen op zie. Totaal geen zin in heb. Het liefst zou afzeggen. Flikker op denk ik dan.
Wat te doen ?
Mick87 schreef op 28-03-2026 om 15:55:
[..]
Ik hou er persoonlijk niet van leed met elkaar te vergelijken en te schrijven over wie er zwaarder getroffen zou zijn. Ieder verlies is voor iemand op een manier even erg.
Daar ben ik het wel mee eens maar het is wel een feit dat wanneer een partner overlijd je dagelijkse leven van voorheen gelijk weg is en dat andere mensen wel doorleven op dezelfde manier.
watertoren schreef op 28-03-2026 om 16:07:
[..]
Daar ben ik het wel mee eens maar het is wel een feit dat wanneer een partner overlijd je dagelijkse leven van voorheen gelijk weg is en dat andere mensen wel doorleven op dezelfde manier.
Dat is waar. Het betreft dan niet je eigen gezin.
Om te beginnen - het ritueel is me onbekend. Veel mensen uitnodigen om nadat iemand overleden is samen een geboortedag te vieren/gedenken. Hoe vul je zo’n dagdeel in?
Ik kan me goed voorstellen dat je je er ongemakkelijk bij voelt. Geen idee of ik zou gaan of niet… (mijn schoonzus zou zoiets nooit verzinnen. Die zou gedenken beperken tot kleine kring. Maar daar gaat het niet om.)
Jij rouwt in jouw eigen kring, zoals het bij jou gaande is. Daar heb je geen buitenstaanders bij nodig. Ieder heeft een eigen gevoelsleven. Het kan al lastig genoeg zijn om daarvoor ruimte te hebben in je eigen kring.
Je hebt inmiddels veel overwegingen gelezen. Welke keuze je ook maakt, doe het met je hart.
Mick87 schreef op 28-03-2026 om 14:55:
[..]
Misschien hebben de woorden die ik gebruik een wat negatieve connotatie? Ik weet het niet. In het dagelijks leven is mij nog nooit passief agressief zijn verweten. Dus het zal wel aan mijn schrijfstijl hier liggen.
In emoties schrijf ik in ieder geval op een bepaalde manier denk ik. Dit topic gebruik ik om van me af te schrijven. Reden dat ik het er nog niet met schoonzus over gehad heb is dat ik haar happening niet wil verstoren. Zij is degene die ook haar man kwijt is en dit organiseren is voor haar helpend en prettig. Ik wil niet te veel in haar vaarwater zitten.
Ik ga wel naar het feestje. Met wat gemengde gevoelens en tegenzin. Ik ga niet heel lang blijven. Maar als er nog een keer een dergelijk iets is sla ik over.
Dat snap ik absoluut. Ik zou het misschien de eerste keer nog doen, maar daarna niet. Want ik rouw liever op mijn eigen moment en op zo'n dag zelf wil ik echt niet sociaal zijn.
