Verplicht collectief rouwen
oké. Een vreemde titel, maar zo voelt het wel.
Morgen een verjaardagsfeestje ter ere van mijn overleden broer die jarig zou zijn. Alweer 3 jaar geleden te jong (38) overleden. Zijn vrouw wil hem eren met een feestje waar allerlei mensen komen. En als zus van moet ik uiteraard ook opdraven. Maar ik geef er werkelijk waar niets om. Geef er niets om om op een emotioneel beladen dag dit soort dingen te "moeten". Socializen met allerlei mensen die hij ook heeft gekend. Maar die ik amper ken. Een soort van collectief rouwen. Terwijl ik het liefst alleen met ons kerngezin zou zijn op die dag. Nu moet ik weer ergens opdraven en me groot gaan staan houden. Of janken en doen in het bijzijn van oa mensen die ik amper ken. Dingen doen waar ik niet achter sta. Ik ga, maar doe dat vooral voor anderen en totaal niet voor mezelf.
Merk dat ik er heel erg tegen op zie. Totaal geen zin in heb. Het liefst zou afzeggen. Flikker op denk ik dan.
Wat te doen ?
afzeggen, reden, ik rouw het liefst thuis niet in een groot gezelschap
dat ligt aan je relatie met schoonzus.
als die goed is snapt ze prima dat iedereen dit op een andere manier doet en dat jij er niet bij bent
als die goed is snap jij dat dit belangrijk voor haar is en zet je je masker op en gaat
als die slecht is boeit het niet en zou ik niet gaan als ik me voelde zoals jij aangeeft je te voelen.
Doet zijn vrouw dit voor het eerst of vorige keren ook?
Afzeggen kan zonder opgaaf van reden.
Als je volgend jaar weer deze verplichting verwacht kun je overwegen reden te geven. (Dan nog kan steeds de uitnodiging volgen omdat ze je reden vergeet of denkt dat het niet jaarlijks geldt)
Broadway schreef op 27-03-2026 om 12:19:
dat ligt aan je relatie met schoonzus.
als die goed is snapt ze prima dat iedereen dit op een andere manier doet en dat jij er niet bij bent
als die goed is snap jij dat dit belangrijk voor haar is en zet je je masker op en gaat
als die slecht is boeit het niet en zou ik niet gaan als ik me voelde zoals jij aangeeft je te voelen.
Dit is inderdaad de overweging als je het niet voor jezelf doet. Heb je het dan over voor de ander? Of is het dan alsnog teveel gevraagd? Overigens hoef je niet je masker op te zetten. Als zit je daar de hele dag te huilen. Je kunt er de invulling aan geven die je wilt.
Hemke schreef op 27-03-2026 om 12:13:
afzeggen, reden, ik rouw het liefst thuis niet in een groot gezelschap
Dit. Ik vind dat je schoonzus dit anderen niet kan opleggen/verplichten.
ik zou me kunnen voorstellen dat ik dit zou doen omdat het voor háár belangrijk is. Zij is haar man verloren en wil hem met gezelschap herdenken. Dat vind ik een reden om te gaan.
Maar ik kan me ook voorstellen dat je dit naar vindt en dat jij juist zonder anderen wil zijn die dag. Dat vind ik een reden om niet te gaan.
kortom je moet toch zelf bepalen wat het zwaarst weegt.
Herfstappeltaart schreef op 27-03-2026 om 13:14:
[..]
Dit. Ik vind dat je schoonzus dit anderen niet kan opleggen/verplichten.
Opleggen/verplichten is een naar woord. Zo zou het ook niet moeten zijn .
maar toevallig zit ik net zelf nu in een gespannen situatie met een familielid dat werkelijk alleen zijn eigen wensen en belang als uitgangspunt neemt en nooit iets zal doen als de enige reden is dat het fijn is voor de ander.
dus vandaar dat ik ook wel gevoelig ben voor het argument dat de schoonzus het misschien wel fijn vindt. Dan nog moet je het niet doen als je het echt niet wil, maar ik vind forumreacties soms wel wat eenzijdig.
Ginevra schreef op 27-03-2026 om 13:30:
[..]
Opleggen/verplichten is een naar woord. Zo zou het ook niet moeten zijn .
maar toevallig zit ik net zelf nu in een gespannen situatie met een familielid dat werkelijk alleen zijn eigen wensen en belang als uitgangspunt neemt en nooit iets zal doen als de enige reden is dat het fijn is voor de ander.
dus vandaar dat ik ook wel gevoelig ben voor het argument dat de schoonzus het misschien wel fijn vindt. Dan nog moet je het niet doen als je het echt niet wil, maar ik vind forumreacties soms wel wat eenzijdig.
Dat is waar hoor, maar ik vind het altijd beklemmend overkomend als mensen zoiets organiseren. Ik ben nogal voor vrijheid op dit gebied. Het heeft ook twee kanten, dat is waar.
Ik, met teveel jonggestorvenen in de naaste familiekring, huiver plaatsvervangend bij de gedachte dat ik met vage bekenden zo'n beladen dag door zou moeten brengen.
Ik zou niet gaan, wel zou ik in jouw plaats moeite steken in een mooie kaart uitzoeken en daarop iets schrijven waaruit blijkt dat jij wel aan hem en haar denkt. Ik vind jouw redenen heel gegrond, die zou ik op een niet kwetsende manier duidelijk proberen over te brengen. En dan het liefst op een manier dat het meteen duidelijk is dat ze ook niet op de volgende verjaardagen op jouw aanwezigheid moet rekenen. Houd het bij jezelf, desnoods met een excuus als "ik ben nou eenmaal niet zo sociaal". Sterkte, dit soort dagen zijn al triest genoeg, zonder dat je je met dit soort rompslomp moet bezighouden.
Je moet helemaal niks!
Ginevra schreef op 27-03-2026 om 13:30:
[..]
Opleggen/verplichten is een naar woord. Zo zou het ook niet moeten zijn .
maar toevallig zit ik net zelf nu in een gespannen situatie met een familielid dat werkelijk alleen zijn eigen wensen en belang als uitgangspunt neemt en nooit iets zal doen als de enige reden is dat het fijn is voor de ander.
dus vandaar dat ik ook wel gevoelig ben voor het argument dat de schoonzus het misschien wel fijn vindt. Dan nog moet je het niet doen als je het echt niet wil, maar ik vind forumreacties soms wel wat eenzijdig.
Ja maar het mag toch fijn zijn voor beiden? TO heeft ook een bijzondere band met de overleden persoon. Inderdaad ligt het in dit geval ook aan de band met schoonzus: als je een keer met zijn tweeën kan rouwen bij zijn graf of ter ere van hem naar een concert zou gaan van muziek die hij mooi vond, zou dat voor beiden fijn zijn. Ik kan me juist voorstellen dat op moeten zitten bij een ritueel waar je zelf van 'dicht gaat' juist heel naar is bij zoiets gevoeligs. Het ligt niet aan het feit dat TO niet zou willen rouwen om haar broer maar de manier waarop. Ik zou eerlijk zijn en het uitleggen. Dat heb ik zelf ook gedaan toen mijn man overleden was en de familie van alles met mij wilde. Een familie die verder nooit een band met mij had opgebouwd en waar onderling van alles speelde. Nee, niet gezamenlijk rouwen, individueel contact waarbij we zijn karakter en levensgebeurtenissen bespraken: prima.
Ginevra schreef op 27-03-2026 om 13:30:
[..]
Opleggen/verplichten is een naar woord. Zo zou het ook niet moeten zijn .
maar toevallig zit ik net zelf nu in een gespannen situatie met een familielid dat werkelijk alleen zijn eigen wensen en belang als uitgangspunt neemt en nooit iets zal doen als de enige reden is dat het fijn is voor de ander.
dus vandaar dat ik ook wel gevoelig ben voor het argument dat de schoonzus het misschien wel fijn vindt. Dan nog moet je het niet doen als je het echt niet wil, maar ik vind forumreacties soms wel wat eenzijdig.
Ik snap wat je bedoelt. Maar het is niet alleen 'háár man', maar ook 'háár broer'. Die band is zo te horen bij TO ook erg sterk.
Courage schreef op 27-03-2026 om 13:52:
[..]
Ik snap wat je bedoelt. Maar het is niet alleen 'háár man', maar ook 'háár broer'. Die band is zo te horen bij TO ook erg sterk.
Daarom schreef ik al “Maar ik kan me ook voorstellen dat je dit naar vindt en dat jij juist zonder anderen wil zijn die dag. Dat vind ik een reden om niet te gaan.” ik benoem beide kanten.
38 jaar is natuurlijk vreselijk jong om dood te gaan. Ik denk dat de familieband met schoonzus staat of valt met het bestaan van nageslacht. Geen kinderen, dan sterft de band vaak uit, zeker als zij weer hertrouwt. En dan hangt het ervan af of jullie misschien een heel goede vriendinnenband hadden, maar zo klinkt het niet.
Ik zou haar al heel vroeg inlichten dat je altijd op je eigen manier je onvergetelijke broer herdenkt. Maar dat ze altijd welkom is als ze eens wil bijpraten.
Band met schoonzus is goed. Altijd al geweest. Broer en zij kenden elkaar via mij. Er zijn 3 kinderen.
Ik denk dat het ook iets dieperliggends is. Merk dat sinds m'n broer er niet meer is toch wel veel draait om haar en de kinderen. En dat is natuurlijk heel logisch en heb ik alle begrip voor. Maar vind ook dat het verdriet van mij en Brussen soms beetje tweederangs is of zo. Voor het derde jaar op rij breng ik zijn verjaardag door met haar en haar familie. En dit jaar dus ook met een hoop anderen omdat ze nu vanwege een naderende verhuizing nog één keer een feestje wil doen in dat huis ter ere van mijn broer en zijn verjaardag. Ik krijg er dan op een beladen dag allerlei mensen bij. Zoals collega's van broer die ik niet echt ken, en vrienden etc. Ook familie van schoonzus. En nogmaals: ik snap het allemaal. En ja heb met hen ook een goede band
Maar zoals ik schrijf voor 3e jaar op rij breng ik zijn verjaardag door met vooral anderen (familie schoonzus die ook nog eens veel groter is dan onze familie) Net als de afgelopen sterfdagen waarop schoonzus dan iets organiseert. Snap ik allemaal. Het is haar man.
Maar het lijkt me fijn om het ook eens een keer klein te doen. Alleen de brussen, schoonzus, kinderen en aanhang. Niet al die mensen waar ik dan mee doorbreng uit een soort verplichting. Dat ik op een beladen dag met 'eigen' kan zijn.
Ik ga er ook geen probleem van maken. Zeker niet. Maar soms voelt het wel eens of er aan voorbij wordt gegaan dat hij mijn broer was en dat ons kerngezin voorgoed verandert is.
Hopelijk wordt dit niet verkeerd opgevat. Want ik begrijp schoonzus absoluut. Maar voelt soms alsof ik me steeds moet wegcijferen tbv anderen.