Verplicht collectief rouwen
oké. Een vreemde titel, maar zo voelt het wel.
Morgen een verjaardagsfeestje ter ere van mijn overleden broer die jarig zou zijn. Alweer 3 jaar geleden te jong (38) overleden. Zijn vrouw wil hem eren met een feestje waar allerlei mensen komen. En als zus van moet ik uiteraard ook opdraven. Maar ik geef er werkelijk waar niets om. Geef er niets om om op een emotioneel beladen dag dit soort dingen te "moeten". Socializen met allerlei mensen die hij ook heeft gekend. Maar die ik amper ken. Een soort van collectief rouwen. Terwijl ik het liefst alleen met ons kerngezin zou zijn op die dag. Nu moet ik weer ergens opdraven en me groot gaan staan houden. Of janken en doen in het bijzijn van oa mensen die ik amper ken. Dingen doen waar ik niet achter sta. Ik ga, maar doe dat vooral voor anderen en totaal niet voor mezelf.
Merk dat ik er heel erg tegen op zie. Totaal geen zin in heb. Het liefst zou afzeggen. Flikker op denk ik dan.
Wat te doen ?
Mick87 schreef op 27-03-2026 om 14:41:
Band met schoonzus is goed. Altijd al geweest. Broer en zij kenden elkaar via mij. Er zijn 3 kinderen.
Ik denk dat het ook iets dieperliggends is. Merk dat sinds m'n broer er niet meer is toch wel veel draait om haar en de kinderen. En dat is natuurlijk heel logisch en heb ik alle begrip voor. Maar vind ook dat het verdriet van mij en Brussen soms beetje tweederangs is of zo. Voor het derde jaar op rij breng ik zijn verjaardag door met haar en haar familie. En dit jaar dus ook met een hoop anderen omdat ze nu vanwege een naderende verhuizing nog één keer een feestje wil doen in dat huis ter ere van mijn broer en zijn verjaardag. Ik krijg er dan op een beladen dag allerlei mensen bij. Zoals collega's van broer die ik niet echt ken, en vrienden etc. Ook familie van schoonzus. En nogmaals: ik snap het allemaal. En ja heb met hen ook een goede band
Maar zoals ik schrijf voor 3e jaar op rij breng ik zijn verjaardag door met vooral anderen (familie schoonzus die ook nog eens veel groter is dan onze familie) Net als de afgelopen sterfdagen waarop schoonzus dan iets organiseert. Snap ik allemaal. Het is haar man.
Maar het lijkt me fijn om het ook eens een keer klein te doen. Alleen de brussen, schoonzus, kinderen en aanhang. Niet al die mensen waar ik dan mee doorbreng uit een soort verplichting. Dat ik op een beladen dag met 'eigen' kan zijn.
Ik ga er ook geen probleem van maken. Zeker niet. Maar soms voelt het wel eens of er aan voorbij wordt gegaan dat hij mijn broer was en dat ons kerngezin voorgoed verandert is.
Hopelijk wordt dit niet verkeerd opgevat. Want ik begrijp schoonzus absoluut. Maar voelt soms alsof ik me steeds moet wegcijferen tbv anderen.
Ach maar Mick dit is toch ook heel begrijpelijk! Misschien is het een idee dat je dikgedrukte na de verjaardag van je broer voorstelt voor volgend jaar?
Geef ruimte aan dat gevoel. Want dat mag er zéker zijn.
Ik lees dat je deze keer wel naar de herdenking van je schoonzus wil. Misschien is het een idee om later in het jaar - ver weg van verjaardag en sterfdag van je broer - het met haar te bespreken. En aan te geven dat jij het bij een volgende gelegenheid graag met haar en jouw familie wil doen.
Mick87 schreef op 27-03-2026 om 14:41:
Band met schoonzus is goed. Altijd al geweest. Broer en zij kenden elkaar via mij. Er zijn 3 kinderen.
Ik denk dat het ook iets dieperliggends is. Merk dat sinds m'n broer er niet meer is toch wel veel draait om haar en de kinderen. En dat is natuurlijk heel logisch en heb ik alle begrip voor. Maar vind ook dat het verdriet van mij en Brussen soms beetje tweederangs is of zo. Voor het derde jaar op rij breng ik zijn verjaardag door met haar en haar familie. En dit jaar dus ook met een hoop anderen omdat ze nu vanwege een naderende verhuizing nog één keer een feestje wil doen in dat huis ter ere van mijn broer en zijn verjaardag. Ik krijg er dan op een beladen dag allerlei mensen bij. Zoals collega's van broer die ik niet echt ken, en vrienden etc. Ook familie van schoonzus. En nogmaals: ik snap het allemaal. En ja heb met hen ook een goede band
Maar zoals ik schrijf voor 3e jaar op rij breng ik zijn verjaardag door met vooral anderen (familie schoonzus die ook nog eens veel groter is dan onze familie) Net als de afgelopen sterfdagen waarop schoonzus dan iets organiseert. Snap ik allemaal. Het is haar man.
Maar het lijkt me fijn om het ook eens een keer klein te doen. Alleen de brussen, schoonzus, kinderen en aanhang. Niet al die mensen waar ik dan mee doorbreng uit een soort verplichting. Dat ik op een beladen dag met 'eigen' kan zijn.
Ik ga er ook geen probleem van maken. Zeker niet. Maar soms voelt het wel eens of er aan voorbij wordt gegaan dat hij mijn broer was en dat ons kerngezin voorgoed verandert is.
Hopelijk wordt dit niet verkeerd opgevat. Want ik begrijp schoonzus absoluut. Maar voelt soms alsof ik me steeds moet wegcijferen tbv anderen.
Ik vind eigenlijk dat je het hier heel mooi en respectvol beschrijft. Kun je dit niet laten lezen aan je schoonzus? Misschien volgt er op deze manier een fijn gesprek tussen jullie beiden.
Mick87 schreef op 27-03-2026 om 14:41:
Maar het lijkt me fijn om het ook eens een keer klein te doen. Alleen de brussen, schoonzus, kinderen en aanhang. Niet al die mensen waar ik dan mee doorbreng uit een soort verplichting. Dat ik op een beladen dag met 'eigen' kan zijn.
Ik ga er ook geen probleem van maken. Zeker niet. Maar soms voelt het wel eens of er aan voorbij wordt gegaan dat hij mijn broer was en dat ons kerngezin voorgoed verandert is.
Hopelijk wordt dit niet verkeerd opgevat. Want ik begrijp schoonzus absoluut. Maar voelt soms alsof ik me steeds moet wegcijferen tbv anderen.
Maar dit kan je toch gewoon zeggen? Ik vind het toch altijd vreemd dat mensen iets tegen hun zin gaan doen, maar dat de ander daar dan niks van weet en het ze wel een soort van kwalijk neemt. Als jij niks zegt, weet schoonzus dit niet. Dan kan ze het ook niet op een manier vieren do jij prettig vind natuurlijk.
Ik goed al 22 jaar de kinderen van onze allerbeste vrienden op… Ze waren 2 en 5 maanden toen ze bij ons kwamen wonen.
Nog steeds hangt de Foto in een hoekje in de gang met een kaarsje erbij, die gaat iedere dag aan. Op de dag dat ze overleden zijn doen we niets meer…Toen dochter vijf was zei ze; Papa ik ken je langer Dan mijn andere Papa. En we leven nu…..
En natuurlijk praten we regelmatig over hun ouders… maar inderdaad ; het leven gaat door…
Ik vind dus dat als jij er geen goed gevoel bij hebt, je best voor jezelf mag Kiezen: iemand herdenken, en rouwen doet iedereen anders…
Ted68 schreef op 27-03-2026 om 18:46:
Ik goed al 22 jaar de kinderen van onze allerbeste vrienden op… Ze waren 2 en 5 maanden toen ze bij ons kwamen wonen.
Nog steeds hangt de Foto in een hoekje in de gang met een kaarsje erbij, die gaat iedere dag aan. Op de dag dat ze overleden zijn doen we niets meer…Toen dochter vijf was zei ze; Papa ik ken je langer Dan mijn andere Papa. En we leven nu…..
En natuurlijk praten we regelmatig over hun ouders… maar inderdaad ; het leven gaat door…
Ik ben echt helemaal onder de indruk van je post…: dat je de kinderen van je vrienden in huis hebt genomen en, zo te lezen, hebt opgevoed als je eigen kinderen: wat mooi en wat lief! 💕
Ted68 schreef op 27-03-2026 om 18:46:
Ik goed al 22 jaar de kinderen van onze allerbeste vrienden op… Ze waren 2 en 5 maanden toen ze bij ons kwamen wonen.
Nog steeds hangt de Foto in een hoekje in de gang met een kaarsje erbij, die gaat iedere dag aan. Op de dag dat ze overleden zijn doen we niets meer…Toen dochter vijf was zei ze; Papa ik ken je langer Dan mijn andere Papa. En we leven nu…..
En natuurlijk praten we regelmatig over hun ouders… maar inderdaad ; het leven gaat door…
Ik vind dus dat als jij er geen goed gevoel bij hebt, je best voor jezelf mag Kiezen: iemand herdenken, en rouwen doet iedereen anders…
Wauw....wat geweldig. 
Loulou39 schreef op 27-03-2026 om 19:00:
[..]
Ik ben echt helemaal onder de indruk van je post…: dat je de kinderen van je vrienden in huis hebt genomen en, zo te lezen, hebt opgevoed als je eigen kinderen: wat mooi en wat lief! 💕
Hier sluit ik mij bij aan
Gevoelsmatig vind ik dat eerste en tweede lijn familie eerder zou mogen bepalen of er iets wordt georganiseerd dan een overblijvende partner, maar daar zullen weduwen/-naars vast het hunne van denken. Ik zou in ieder geval niemand verplichten om naar mijn bijeenkomst te komen als diegene op zijn eigen manier wil rouwen. Je kunt dus prima aangeven dat je dit niet ziet zitten.
MMcGonagall schreef op 27-03-2026 om 19:42:
Gevoelsmatig vind ik dat eerste en tweede lijn familie eerder zou mogen bepalen of er iets wordt georganiseerd dan een overblijvende partner, maar daar zullen weduwen/-naars vast het hunne van denken. Ik zou in ieder geval niemand verplichten om naar mijn bijeenkomst te komen als diegene op zijn eigen manier wil rouwen. Je kunt dus prima aangeven dat je dit niet ziet zitten.
Bwah, als er kinderen zijn is het kerngezin toch écht de partner en de kinderen. En bepalen zij.
Ik zou mij als "zus van" echter niet verplicht voelen - op misschien het eerste jaar na - persé elk jaar te komen opdraven naar iets wat mijn schoonzus organiseert als dat absoluut niet de manier is waarop ik wil herdenken.
Ik zou dus morgen toevallig een voedselvergiftiging of teveel hoofdpijn hebben.
Of vanaf volgend jaar mijn zin doen / niet meer komen opdraven voor een gezamenlijke herdenking.
Daar hoef je niet van onder de indruk te zijn.....ik zou het ook voor mijn zus of zwager doen...
Nu ging het over rouwen...en ook in een relatie rouwt ieder anders. Er is geen goed of fout.....
Mick87 schreef op 27-03-2026 om 14:41:
Band met schoonzus is goed. Altijd al geweest. Broer en zij kenden elkaar via mij. Er zijn 3 kinderen.
Ik denk dat het ook iets dieperliggends is. Merk dat sinds m'n broer er niet meer is toch wel veel draait om haar en de kinderen. En dat is natuurlijk heel logisch en heb ik alle begrip voor. Maar vind ook dat het verdriet van mij en Brussen soms beetje tweederangs is of zo. Voor het derde jaar op rij breng ik zijn verjaardag door met haar en haar familie. En dit jaar dus ook met een hoop anderen omdat ze nu vanwege een naderende verhuizing nog één keer een feestje wil doen in dat huis ter ere van mijn broer en zijn verjaardag. Ik krijg er dan op een beladen dag allerlei mensen bij. Zoals collega's van broer die ik niet echt ken, en vrienden etc. Ook familie van schoonzus. En nogmaals: ik snap het allemaal. En ja heb met hen ook een goede band
Maar zoals ik schrijf voor 3e jaar op rij breng ik zijn verjaardag door met vooral anderen (familie schoonzus die ook nog eens veel groter is dan onze familie) Net als de afgelopen sterfdagen waarop schoonzus dan iets organiseert. Snap ik allemaal. Het is haar man.
Maar het lijkt me fijn om het ook eens een keer klein te doen. Alleen de brussen, schoonzus, kinderen en aanhang. Niet al die mensen waar ik dan mee doorbreng uit een soort verplichting. Dat ik op een beladen dag met 'eigen' kan zijn.
Ik ga er ook geen probleem van maken. Zeker niet. Maar soms voelt het wel eens of er aan voorbij wordt gegaan dat hij mijn broer was en dat ons kerngezin voorgoed verandert is.
Hopelijk wordt dit niet verkeerd opgevat. Want ik begrijp schoonzus absoluut. Maar voelt soms alsof ik me steeds moet wegcijferen tbv anderen.
Jouw broer, haar man. Er is geen rangorde, jullie delen hetzelfde verdriet: de pijn van het gemis van die ene unieke persoon. Iedereen doet dat op zijn eigen manier. Dat is zelfs bij partners al zo. Wat haar troost biedt, maakt het voor jou extra zwaar. Als je dat tegenover haar net zo fijngevoelig en duidelijk kunt communiceren als hier, hoeft dat geen afbreuk aan jullie relatie te doen. Kun je een ander moment voorstellen om van het huis waarin ze met hem gewoond heeft afscheid te nemen?
Roos57 schreef op 27-03-2026 om 19:16:
[..]
Hier sluit ik mij bij aan
En ik 🥲
Roos57 schreef op 27-03-2026 om 19:16:
[..]
Hier sluit ik mij bij aan
Ik ook!