Paniek

Sinds ruim een jaar voel ik me voortdurend opgejaagd en paniekerig, vaak zonder duidelijke aanleiding. Ik heb regelmatig een drukkend gevoel op m’n borst, alsof iemand me net enorm heeft laten schrikken, maar dat dan continu. Ik slaap ook slecht: vaak ben ik te opgefokt om in te slaap te vallen en word ik meerdere keren per nacht wakker. Ook merk ik dat ik soms niet uit m’n woorden kom, en is m’n hoofd een warboel van onsamenhangende gedachten.

In eerste instantie dacht ik dat ik gewoon te veel hooi op mn vork had genomen. Ik werk fulltime en heb een gezin, en daar kwamen vorig jaar ook nog een verhuizing en een intens project op werk bij. Maar inmiddels zijn zowel de verhuizing als het project al lang afgerond, en toch voel ik me nog steeds zo.

Vooral op mijn werk merk ik de impact. Bij elke nieuwe taak krijg ik eerst een interne paniekreactie (“O mijn God, dit kan ik niet!”), en moet ik echt op mezelf inpraten voordat ik kan beginnen. Terwijl ik dit werk al ruim 6 jaar doe, en echt wel weet wat ik aan het doen ben. Onlangs heb ik een promotie afgeslagen, omdat ik van het idee alleen al in paniek raakte.

Ik herken mezelf op deze manier niet. Ik ben van nature perfectionistisch, maar vroeger was ik lang niet zo onzeker over alles. Ik had verwacht dat ik met de jaren juist meer zelfvertrouwen zou krijgen. In plaats daarvan voel ik me op mijn 38ste regelmatig een onzeker pubermeisje. Rationeel begrijp ik dat er in de meeste gevallen echt geen reden is om me druk te maken, maar mijn lijf schiet bij het minste of geringste in de ‘fight or flight’ stand.

Ik ben al bij de huisarts geweest, maar die adviseerde vooral om wat rustiger aan te doen. Toch kon ik de combinatie werk en gezin eerder prima aan. Daardoor begin ik me af te vragen of er misschien iets hormonaals speelt. Een paar maanden voor de klachten begonnen, heb ik een Mirena laten plaatsen. Kan dit er iets mee te maken hebben? Of zouden het overgangsklachten kunnen zijn? Maar ben ik daar niet te jong voor?

Ik wil weer terug naar de huisarts, maar me dan beter voorbereiden, omdat het echt niet voelt alsof dit alleen ‘tussen de oren zit’. Ik ben benieuwd of iemand zich in mijn verhaal herkent en kan helpen het gesprek met de huisarts voor te bereiden.