Paniek
Sinds ruim een jaar voel ik me voortdurend opgejaagd en paniekerig, vaak zonder duidelijke aanleiding. Ik heb regelmatig een drukkend gevoel op m’n borst, alsof iemand me net enorm heeft laten schrikken, maar dat dan continu. Ik slaap ook slecht: vaak ben ik te opgefokt om in te slaap te vallen en word ik meerdere keren per nacht wakker. Ook merk ik dat ik soms niet uit m’n woorden kom, en is m’n hoofd een warboel van onsamenhangende gedachten.
In eerste instantie dacht ik dat ik gewoon te veel hooi op mn vork had genomen. Ik werk fulltime en heb een gezin, en daar kwamen vorig jaar ook nog een verhuizing en een intens project op werk bij. Maar inmiddels zijn zowel de verhuizing als het project al lang afgerond, en toch voel ik me nog steeds zo.
Vooral op mijn werk merk ik de impact. Bij elke nieuwe taak krijg ik eerst een interne paniekreactie (“O mijn God, dit kan ik niet!”), en moet ik echt op mezelf inpraten voordat ik kan beginnen. Terwijl ik dit werk al ruim 6 jaar doe, en echt wel weet wat ik aan het doen ben. Onlangs heb ik een promotie afgeslagen, omdat ik van het idee alleen al in paniek raakte.
Ik herken mezelf op deze manier niet. Ik ben van nature perfectionistisch, maar vroeger was ik lang niet zo onzeker over alles. Ik had verwacht dat ik met de jaren juist meer zelfvertrouwen zou krijgen. In plaats daarvan voel ik me op mijn 38ste regelmatig een onzeker pubermeisje. Rationeel begrijp ik dat er in de meeste gevallen echt geen reden is om me druk te maken, maar mijn lijf schiet bij het minste of geringste in de ‘fight or flight’ stand.
Ik ben al bij de huisarts geweest, maar die adviseerde vooral om wat rustiger aan te doen. Toch kon ik de combinatie werk en gezin eerder prima aan. Daardoor begin ik me af te vragen of er misschien iets hormonaals speelt. Een paar maanden voor de klachten begonnen, heb ik een Mirena laten plaatsen. Kan dit er iets mee te maken hebben? Of zouden het overgangsklachten kunnen zijn? Maar ben ik daar niet te jong voor?
Ik wil weer terug naar de huisarts, maar me dan beter voorbereiden, omdat het echt niet voelt alsof dit alleen ‘tussen de oren zit’. Ik ben benieuwd of iemand zich in mijn verhaal herkent en kan helpen het gesprek met de huisarts voor te bereiden.
Ik las en dacht hormonen. Laatste stukje bevestigde mijn gedachten!
Beste huisarts ik wil graag naar de menopauzepolikliniek
misschien dat yoga je weer wat rust en ontspanning kan bieden.
kan ook schildklier zijn.
Ik zou een bloedtest vragen. Kan zeker schildklier zijn maar vitamine D tekort geeft ook klachten zoals paniek en angst.
Ik verbaas me eigenlijk dat je gelijk een diagnose krijgt van "zit tussen de oren" zonder bloedtesten.
Bloem75 schreef op 16-03-2026 om 16:57:
Ik zou een bloedtest vragen. Kan zeker schildklier zijn maar vitamine D tekort geeft ook klachten zoals paniek en angst.
Ik verbaas me eigenlijk dat je gelijk een diagnose krijgt van "zit tussen de oren" zonder bloedtesten.
Ja vind ik ook . Sluit eerst lichamelijk uit .
Iedereen leert en verandert natuurlijk door de jaren heen. De ene krijgt zelfbevestiging/bevestiging en de ander kan nooit bevestiging genoeg krijgen en de zelfbevestiging komt pas daarna.
Misschien heb je je doel te hoog ingesteld en zijn de mensen daar niet zoveel mee bezig als je dacht dus geven ze te weinig bevestiging naar jouw idee waardoor ook jouw zelfbevestiging achterwege blijft en je het gevoel krijgt dat je nog extra je best moet doen.
Iedereen moet zich op een gegeven moment afvragen of zijn inspanningen wel in verhouding zijn tot zijn doel in het leven. Ik zou er nog eens over nadenken wat jij als het doel in je leven ziet en misschien kan je feedback vragen over je prestaties op je werk en je prestaties als moeder. Niet doen als je daar heel erg aan twijfelt (niet iedereen gaat erop vooruit door feedback) en toch niet weet hoe je dat kan verbeteren. Misschien moet je ander werk gaan doen of bijscholing gaan volgen.
Wat ik niet zou doen is alles gaan verslonzen omdat je denkt dat je achter je plezier aan moet. Dat geeft ontzettende bevreemding bij mensen die je dachten te kennen en op je bouwden. Dus extra onzekerheid, waardoor de grond onder je wegzakt. Dus wel trouw aan je karakter blijven.
Dit is gewoon een willekeurige mening hoor, gevormd uit jouw tekst in de openingspost. 
Sterkte!
Roos57 schreef op 16-03-2026 om 15:55:
Beste huisarts ik wil graag naar de menopauzepolikliniek
Als ik lees over overgangsklachten, herken ik daar inderdaad veel in, maar ik vraag me af of ik nog niet te jong ben daarvoor. Maar ik ga dit inderdaad noemen bij de huisarts.
Zeespiegel schreef op 16-03-2026 om 16:37:
misschien dat yoga je weer wat rust en ontspanning kan bieden.
Yoga heb ik in het verleden geprobeerd, maar daar ben ik niet het type voor. Vroeger lukte het me goed te ontspannen door te gaan hardlopen, maar dat helpt nu ook niet meer 
Ysenda schreef op 16-03-2026 om 16:42:
kan ook schildklier zijn.
Goeie! Daar had ik nog helemaal niet aan gedacht. Ga ik ook vragen.
Ik zou ook eerst inzetten op het lab. Daarna kun je altijd nog vragen om de overgangsconsulent of misschien zelfs eerst nog die Mirena eruit laten halen en kijken of dat verschil maakt.
Ik heb om exact deze reden een Mirena laten verwijderen. Ik draaide er helemaal van door.
Roos57 schreef op 16-03-2026 om 17:22:
[..]
Ja vind ik ook . Sluit eerst lichamelijk uit .
Dat doen ze alleen bij mannen.
ToetieToover schreef op 16-03-2026 om 19:17:
Ik heb om exact deze reden een Mirena laten verwijderen. Ik draaide er helemaal van door.
Merkte je meteen verschil toen de Mirena eruit was?
Ik heb dit ook ervaren toen ik wat jonger was. Bij mij was het toen een combi van vitamine D tekort en vitamine B12 tekort (wel op celniveau/ actieve B12 laten prikken) toen dit was aangevuld voelde ik mij gelijk een stuk beter. Daarna alsnog gestopt met de pil. Dus mijn advies zou ook zijn: laat je waardes testen. Zowel vitamines alsook schildklier. Hopelijk komt daar iets uit wat dan weer op te lossen is. Sterkte! zeker niet fijn om je zo te voelen.