Paniek
Sinds ruim een jaar voel ik me voortdurend opgejaagd en paniekerig, vaak zonder duidelijke aanleiding. Ik heb regelmatig een drukkend gevoel op m’n borst, alsof iemand me net enorm heeft laten schrikken, maar dat dan continu. Ik slaap ook slecht: vaak ben ik te opgefokt om in te slaap te vallen en word ik meerdere keren per nacht wakker. Ook merk ik dat ik soms niet uit m’n woorden kom, en is m’n hoofd een warboel van onsamenhangende gedachten.
In eerste instantie dacht ik dat ik gewoon te veel hooi op mn vork had genomen. Ik werk fulltime en heb een gezin, en daar kwamen vorig jaar ook nog een verhuizing en een intens project op werk bij. Maar inmiddels zijn zowel de verhuizing als het project al lang afgerond, en toch voel ik me nog steeds zo.
Vooral op mijn werk merk ik de impact. Bij elke nieuwe taak krijg ik eerst een interne paniekreactie (“O mijn God, dit kan ik niet!”), en moet ik echt op mezelf inpraten voordat ik kan beginnen. Terwijl ik dit werk al ruim 6 jaar doe, en echt wel weet wat ik aan het doen ben. Onlangs heb ik een promotie afgeslagen, omdat ik van het idee alleen al in paniek raakte.
Ik herken mezelf op deze manier niet. Ik ben van nature perfectionistisch, maar vroeger was ik lang niet zo onzeker over alles. Ik had verwacht dat ik met de jaren juist meer zelfvertrouwen zou krijgen. In plaats daarvan voel ik me op mijn 38ste regelmatig een onzeker pubermeisje. Rationeel begrijp ik dat er in de meeste gevallen echt geen reden is om me druk te maken, maar mijn lijf schiet bij het minste of geringste in de ‘fight or flight’ stand.
Ik ben al bij de huisarts geweest, maar die adviseerde vooral om wat rustiger aan te doen. Toch kon ik de combinatie werk en gezin eerder prima aan. Daardoor begin ik me af te vragen of er misschien iets hormonaals speelt. Een paar maanden voor de klachten begonnen, heb ik een Mirena laten plaatsen. Kan dit er iets mee te maken hebben? Of zouden het overgangsklachten kunnen zijn? Maar ben ik daar niet te jong voor?
Ik wil weer terug naar de huisarts, maar me dan beter voorbereiden, omdat het echt niet voelt alsof dit alleen ‘tussen de oren zit’. Ik ben benieuwd of iemand zich in mijn verhaal herkent en kan helpen het gesprek met de huisarts voor te bereiden.
Ik zou eigenlijk als eerste die mirena laten verwijderen en kijken of het beter gaat. Deze bijwerking staat namelijk op apotheek.nl :
- Psychische klachten, zoals angst, paniek en problemen met slapen. Ook kan uw gedrag veranderen. Merkt u dit? Overleg dan met uw arts.
Ik zou daar dus zeker over in overleg gaan met de arts.
Philomela schreef op 16-03-2026 om 19:30:
[..]
Merkte je meteen verschil toen de Mirena eruit was?
Dat weet ik niet meer zo goed, maar de duur was wel zo kort (dagen tot weken) dat ik ervan overtuigd ben dat het daardoor kwam. Er was ook niks anders veranderd.
Wat je beschrijft klinkt echt heel heftig, vooral dat continue opgejaagde gevoel…
Goed dat je er opnieuw mee naar de huisarts wil gaan en je wat beter wilt voorbereiden. Ik zou inderdaad vragen om lichamelijke dingen eerst uit te sluiten, gewoon om daar meer duidelijkheid over te krijgen.
En misschien ook benoemen hoe groot de impact is op je dagelijks functioneren, want dat komt in je verhaal wel heel duidelijk naar voren.
Sterkte, het lijkt me echt niet fijn om je zo te voelen.
Ik kreeg ook meer angstklachten en somberheid door de Mirena spiraal. Ook vreselijk acne. Met het laten verwijderen van de Mirena verdwenen mijn klachten grotendeels. Mijn eigen ervaring is dat angst en paniek extra getriggerd kunnen worden door hormonen/hormoonschommelingen.
Hier, net als iemand eerder al zei, was het een combi van B12 en vitamine D tekort. Breed bloed laten prikken voor je je af gaat vragen of het psychisch is 🍀
Het is een tijd geleden dat ik dit topic geopend heb, maar ik wil graag een update geven, zodat anderen er misschien ook iets aan hebben.
Na het lezen van de reacties hier ben ik teruggegaan naar de huisarts, heb ik mijn Mirena laten verwijderen en ben ik overgestapt op de Zoely pil. Wat een wereld van verschil! Ik slaap weer normaal, ik heb geen hartkloppingen meer, en de constante paniek en onzekerheid is weg.
Ik had eerst echt het idee dat ik gek aan het worden was of een burn-out had, maar het bleek bij mij dus echt aan de spiraal te liggen. Ik baal ervan dat ik de link niet eerder gelegd heb, want het heeft mijn leven 1,5 jaar lang flink vergald.
Wat fijn 🥰
Wat fijn dat je een update komt geven. Ik weet nog dat ik destijds best boos was dat de artsen hier weinig van weten of het verband zelfs glashard ontkennen. Je kunt altijd weer een spiraal laten zetten als het daar niet aan bleek te liggen, was mijn gedachtegang. Wilde ik desnoods ook nog voor betalen als dat het probleem was. Ellende, vrouwengeneeskunde.