Kom je ooit van een onterechte diagnose af

wizz schreef op 07-04-2026 om 20:32:

[..]

Ik wil gewoon graag hulp voor ADHD en trauma. Maar ik ben nu al twee keer afgewezen vanwege de PS diagnose. Na een wachttijd van maanden. Dit na die PS therapie die dus niet hielp. Uiteindelijk ben ik daar weggestuurd.

Dan gaat er veel tijd voorbij aan wachten en uiteindelijk krijg je niks.

Vervolgens wel ergens hulp die best ok was. We werkten aan trauma en rouw. Maar toen de diagnose PS bij hen bekend werd veranderde hun houding en was het niet meer helpend.
Ja dat was niet de hulp die ik voor ogen had….
Ik wil geen andere diagnose… Ik wil er een kwijt.

Het verhaal is geloof ik iets te ingewikkeld

Ik heb last van dat label omdat er een nogal groot stigma op zit en dat merkte ik dus het meest in de GGZ. Een label zou mensen moeten helpen, maar bij mij gaan er deuren dicht.

Ik geloof dat ik het hierbij laat.
Ik heb wel een paar goede tips gekregen, dank.

Ik stelde de vragen niet om moeilijk te doen of omdat jouw verhaal te ingewikkeld voor me was, maar omdat als je antwoord hebt op die vragen je ook beter hulp kunt zoeken en beter advies kunt krijgen. 

Ik vroeg: wat zou jij dan willen? Behalve een andere diagnose. Welke hulp denk jij dat passend is? Wat denk jij op dit moment nodig te hebben? Ik lees vooral wat allemaal niet klopt en wat 'ze' fout doen. Maar wat zou je dan wél willen? Weet je dat voor jezelf? 

Met andere woorden: wat is je hulpvraag. Jouw reactie: hulp bij ADHD en trauma is geen antwoord op die vraag, ook al klinkt het wel als een antwoord. Je noemt twee diagnoses en dat je hulp wilt. Ja, het is duidelijk dat je hulp wil én dat je deze twee diagnoses vindt kloppen. Maar waar wil je precies hulp bij? Wat denk jij nodig te hebben? Wat gaat nu niet goed waarvan jij graag wil dat het beter/anders gaat? Hulp bij ADHD kan bijvoorbeeld zijn: ik heb moeite met focussen op mijn werk, ik wil hulp om beter te kunnen concentreren. Het kan ook zijn: ik ben ontzettend impulsief en ik wil leren dat beter in de hand te houden. Of het kan zijn: ik weet niet precies wat ADHD voor mij betekent, ik wil graag meer leren over ADHD en mijzelf. Dat zijn verschillende vragen met verschillende behandelopties. Het helpt voor jezelf en voor je therapeut om duidelijkheid te krijgen over wat je nu precies wil/verwacht. Dat helpt om verdere teleurstelling te voorkomen. 

Ik krijg de indruk door je antwoorden dat je dat zelf eigenlijk ook nog niet weet. Je weet at je hulp wil, en dat je vaak niet de hulp krijgt die je verwachtte, maar dat je zelf eigenlijk ook niet weet wat je dan wel verwachtte. Dus misschien is het goed om daar nu op te focussen bij de POH-GGZ. Wat zijn nu precies de dingen waar je tegenaan loopt? En aan welke van die dingen zou je willen werken? Dan kan daarná gekeken worden naar welke therapie/therapeut daar bij past. 

Het antwoord kan ook zijn dat je eigenlijk alleen wil ventileren en praten. Dat je niet persé ergens aan wil werken, maar dat je gewoon behoefte hebt om je verhaal te doen en je gesteund te voelen. Dat mag. Dan zit je bij de POH waarschijnlijk op de goede plek.

Eens met Meesje  

Ik zie overigens losse dingen die naast elkaar bestaan:

1. Onvrede met de gang van zaken bij een (of meerdere?) instellingen waarvoor je een klachtenprocedure hebt doorlopen en nu een tuchtklacht wil indienen. 
2. Oneens met de gestelde diagnose en je zou die diagnose graag weerlegt zien.
3. Je hebt geen therapie en denkt die wel nodig te hebben maar je krijgt nergens de therapie die jij denkt nodig te hebben.

Je schuift die 3 dingen nu op een hoop waardoor het denk ik ook voor jezelf lastig is om uit deze kluwen te komen.

1. Tuchtklacht kan. Hou er rekening mee dat dit veel energie kost en confronterend kan zijn. Als wordt vastgesteld dat er fouten zijn gemaakt kan dit leiden tot een maatregel voor de betreffende therapeut. Bijvoorbeeld een boete, waarschuwing of zelfs doorhalen van diens registratie. Voor jou zit er verder niks in behalve erkenning. Maar er wordt verder niks 'voor jou' afgedwongen bij de zorgverlener; geen excuses, laat staan een nieuwe diagnose.
2. Hier is genoeg over geschreven. Je geeft meerdere redenen aan waarom opnieuw diagnostiek voor jou geen optie is. Dat is prima. Dan blijft de diagnose die wel gesteld is staan. De wachttijd is 20 weken. Je zou je ook kunnen aanmelden en als je eenmaal aan de beurt bent bezien of je er dan wel klaar voor bent, cq het onderzoek wenst. 
3. Zie mijn vorige post. Ik denk dat je eerst goed moet gaan bedenken wat je precies wenst van therapie. De POH kan je daarbij helpen. En als je dan aangemeld wordt wel gewoon gelijk eerlijk en open zijn. Dit zijn de diagnoses die gesteld zijn, op dit moment zoek ik vooral hulp bij het leren omgaan met kenmerk x van mijn adhd/zoek ik vooral hulp bij het verminderen van herbelevingen en nachtmerries bij mijn trauma/wil ik graag steun ervaren en mijn hart kunnen luchten/enz. 

wizz schreef op 08-04-2026 om 11:11:

[..]

1. Ja want er is een fout gemaakt met grote gevolgen. Ik kreeg bij die instelling na de intake (45 minuten) een vragenlijst mee naar huis. Bij de 2e sessie heb ik die ingeleverd en de derde sessie had ik een diagnose. Inmiddels begrijp ik dat dat niet kan.

2. Er is helemaal geen onderzoek gedaan dus die diagnose is nergens op gebaseerd.

3. Ja en dit is het moeilijke.
Ik weet het niet. Het gaat slecht.

Bij de eerste GGZ kreeg ik geen keuze, dit bleek al door de therapeut die mij doorstuurde te zijn gemaakt voor mij. Ze heeft mij verteld dat mijn hulpvraag voor haar te groot was en deze hulp beter aansloot.
Hier had ik moeten doorvragen, maar ik zat midden in regelzaken rondom een uitvaart. Ik wist niet beter. En ik ging er dus ook van uit dat het allemaal klopte. Ik heb ruim twee jaar heel erg hard mijn best gedaan maar ik werd zieker. Volgens mij omdat ik behandeld werd voor iets wat er niet was, maar ik heb ook het gevoel dat niemand dit gelooft.

Ik heb erna twee keer een afwijzing gekregen van therapie waarvan ik dacht dat dit aansloot op mijn hulpvraag. Trauma, rouw en ADHD.
Dit omdat ze een persoonlijkheidsstoornis als exclusie criterium gebruiken op traumahulp. Dat krijg je dan te horen bij de intake waar je maanden op hebt gewacht.
Dat is ook de reden dat ik van die diagnose af wil.
Ik wilde daar zoals op de site staat bij die ggz ook samen gaan bekijken welke therapie dan bij mij zou passen, maar zover kwam het niet.

Bij de derde was het aanbod ook eigenlijk niet heel passend. Ik heb daar wel hulp bij ADHD gekregen, maar dat was 8 sessies en medicatie.
Vooral de medicatie helpt me. Hier me laten doorsturen zonder PS op de doorverwijzing.
Dat trauma deel liep vast omdat ze me voor een persoonlijkheidsstoornis wilde behandelen toen ze uit mijn verhaal begrepen dat ik deze diagnose had. En toen werd ik niet meer serieus genomen. De manier waarop dit ging was zeker niet netjes te noemen, wat mijn vertrouwen in hulp nog meer beschadigd heeft.

Ik moet inderdaad beter alles een soort los zien van elkaar, maar dat zal mijn ADHD zijn; in mijn hoofd is het een grote chaos…
De praktijkondersteuner en de huisarts doen eigenlijk weinig. Ze weten niet waar ik het beste terecht kan. Volgende week heb ik een afspraak bij de praktijkondersteuner, en ik wil gewoon dat ze meedenkt met een oplossing.

Ik voel ook dat het aan mij ligt. En dat maakt me verdrietig.

Ik geloof wel dat dat allemaal gebeurd is. Je hoeft me niet te overtuigen van je ervaringen. En als dat is wat je nu wil; praten over je ervaringen, van je af praten, dan is dat natuurlijk ook prima. Maar als je meer wil zul je voorbij moeten stappen aan; 'x, y én z zijn fout gegaan, écht waar, welles'. En zul je moeten gaan bedenken wat je nu wel wil. 

Je reageert op mijn uitleg over doel en nut van een tuchtzaak met: ze hebben écht fouten gemaakt. Nogmaals, dat geloof ik. Wat ik jou wil duidelijk maken is dat een tuchtzaak voor jou verder niet meer kan opleveren dan erkenning van die fout. Als dat is wat je wil: prima. Maar ben straks na afronden van een slepende zaak niet teleurgesteld dat dat het enige is dat je krijgt.  

Ik zeg niet dat 'het aan jou ligt'. Wel dat je invloed kunt hebben op hoe het verder gaat. Het leven bestaat niet uit goed en fout, schuldige en slachtoffer. Er zijn veel meer nuances. Je kunt je afvragen of focussen op de schuldigen en de fouten jou op dit moment verder helpt. 

wizz schreef op 08-04-2026 om 11:48:

[..]

Het punt is; er gaan daar stelselmatig dingen fout. Nog steeds.
Als niemand zijn bek opentrekt dan gaat dat nooit veranderen. Ik voel me verantwoordelijk voor de mensen die daar nog zitten en geen goede zorg krijgen.
Ik heb nog contact met mensen uit die therapiegroep en ik zie met lede ogen aan hoe zij nog steeds behandeld worden. Zij zouden in theorie gewoon weg kunnen, maar dat doen ze niet want ze zien ook dat ik, die dit wel heb gedaan, je dan geen hulp meer hebt.
Ik ga hier verder niet teveel in detail.

Ik ben daar inderdaad slachtoffer van en ik beschouw hen weldegelijk als schuldig. Het systeem werkt ook niet mee, weinig personeel en hoge werkdruk.
Ik ken de nuances en ja ik heb ook fouten gemaakt daar, maar mijn grootste fout is dat ik ben gebleven tot het misliep. Ik durfde niet verder te vragen.
En dat kwam toch echt niet door mij. Ik moet ook leren dat ik het mezelf niet kwalijk neem, maar anderen lijken te denken dat ik alleen in goed en fout denk omdat ik een klacht indien.

Een klachtsysteem is notabene ingericht om de kwaliteit van de zorg op peil te houden. Ik maak daar gebruik van, maar dat lijkt niet de bedoeling. Echt iedereen neemt me steeds kwalijk dat ik een klacht indien en ik merk dat ik daardoor geraakt word.

Eigenlijk vind ik dat buitenstaanders hier niet over moeten oordelen, zij waren er niet bij.

Nogmaals, ik oordeel niet en ik zeg niet dat jij het schuld bent. Jij schrijft in reactie op mijn bericht "ik voel dat het aan mij ligt". Ik zeg daarom in mijn reactie: Ik zeg niet dat het aan jou ligt. En ik bevestig ook in mijn reactie dat ik geloof dat er dingen zijn misgegaan. Ik bevraag jou alleen of dat is waar je nu op wil focussen. Je antwoord lees ik hier: ja. De motivatie om anderen te behoeden voor de zelfde problemen vind ik een hele goede.  Het enige dat ik zeg: pas ook op jezelf. 

Maar weet je. Ik kan met de beste bedoelingen proberen advies te geven. Ik kan jou in meerdere berichten bevestigen dat ik jou geloof. En dat ik geloof dat er dingen zijn misgegaan. En ik kan proberen jou je opties wat helderder onder elkaar te zetten. Ik kan tijd en energie steken om te proberen te helpen vanuit mijn ervaring. Maar jij leest daar vervolgens in dat ik jou iets kwalijk neem, dat ik je niet geloof en schrijft dan als afsluiter dat ik als buitenstaander niet mag oordelen. Nou; graag gedaan dan maar.