Het leven is zinloos
even voor de duidelijkheid: nee ik ben niet depressief.
Maar merk wel dat ik al een paar maanden tegen een wat leeg gevoel aan loop. Ik nader de 40 en ben daar op zich helemaal oké mee. Het leven heb ik altijd al vrij zinloos gevonden. Maar de laatste maanden nog meer. Wat daar een grote rol in speelt is dat mijn broer 3 jaar terug jong (38) is overleden. Ik kan daar mee omgaan maar voor mij is het leven sindsdien niet meer wat het was. Ik voel me incompleet en weet dat dat voor altijd zo zal blijven. Nu ik ouder word heb ik voor mijn gevoel alle mijlpalen wel gehad. Afstuderen, op mezelf gaan wonen, wereldreis, mn partner leren kennen etc. Mijn broer is er niet meer dus voor mijn gevoel liggen mijn beste jaren wel achter me. Dat klinkt heel erg, maar zo voelt het wel. En naast het verlies van hem zullen er nog wel andere verliezen aankomen. Zoals m'n moeder die ook ouder wordt.
Het laat zich wat lastig omschrijven. Maar ervaar een soort zinloosheid van dit bestaan. Wat ik overigens altijd al had. Ja, ik ben gelukkig. Maar mis iets of zo. Zingeving? Of is het een soort permanente rouw om wat niet meer is? Een wereld met m'n broer er in.
Weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Maar vroeg me af of mensen dit herkennen.
Ik ben best wel een filosofisch en wellicht wat sommigen zouden noemen noemen spiritueel ingestelt persoon. Altijd al gehad. Voor mij bestaat er een diepte in het leven. Eentje die ik van binnen kan voelen. Maar tegelijkertijd heb ik erg veel moeite gehad om mee te draaien in het ‘normale leven’.
Voor mij bestaat groei, leren, zielgroei en ook werkelijk leren verbinden, wedergeboorte.
TO, sta je open voor andere zienswijzen?
Bijvoorbeeld dat er meer bestaat dan alleen hetgene wat we zien?
absor schreef op 05-06-2026 om 17:52:
zelf werk ik als verpleegkundige en ik zie het ook veel bij mensen als ze ernstig ziek zijn, of juist oud, dat zingeving heel belangrijk is. Bijzonder dat de mensen die ik tegenkom die ernstig ziek zijn juist veel meer zingeving ervaren dan de gemiddelde mens. (Kijk bijv maar eens ‘over mijn lijk’)
.
Hier herken ik mezelf helemaal in, waarschijnlijk omdat ik ook al ruim 6,5 jaar ongeneeslijk ziek ben. Voor mijn diagnose had ik een gelukkig leven, was ik een tevreden mens, maar leefde ‘gewoon’ mijn leven.
Nu, na diagnose, beleef ik de meest ‘onbenullige’ dingen zoveel intenser, bedenk ik me vaak hoe jammer het is dat ik mijn ‘voor-diagnose-leven’, niet bewuster heb geleefd. Natuurlijk onzin, want als je gezond bent, dan doorvoel je zaken ook minder, althans, zo ervaar ik het. Geluk haal ik niet uit materialistische dingen, maar bijv enorm uit een zonnestraal op mijn gezicht.
Inderdaad zoals het voorbeeld dat je geeft, het programma “over mijn lijk”, één en al herkenning!
Tips die toevallig deze editie in psychologie magazine staan.
Kijktip https://www.human.nl/over-leven?at_medium=display&at_channel=npo.nl&at_campaign=npo_human_linkage&at_creation=tips&at_variant=organic&at_general_placement=index%7C%7Ctags%7C%7Czingeving%7C%7C&at_format=tegel_portrait%3B0_2&at_detail_placement=
leestip
Moree schreef op 06-06-2026 om 09:59:
[...]
Voor mij bestaat groei, leren, zielgroei en ook werkelijk leren verbinden, wedergeboorte.
TO, sta je open voor andere zienswijzen?
Bijvoorbeeld dat er meer bestaat dan alleen hetgene wat we zien?
Het is natuurlijk prima en fijn voor jou als je wat aan spiritualiteit hebt en je daar zingeving of een goed gevoel uit haalt. Ik meen het oprecht.
Wat ik vaak merk, is dat mensen die wat met spiritualiteit hebben op de manier zoals jij dat benoemt, zulke zinnen schrijven als 'TO, sta je open voor andere zienswijzen?' .
Ik sta ervoor open (of: stond ervoor open) - in mijn tienerjaren-, maar kwam na enkele jaren tot de conclusie dat ik er niets (meer) mee heb. En ook steeds minder. Op mij komt een dergelijke vraag ('sta je ervoor open') over alsof de conclusie is dat als iemand er niet in gelooft/er niets mee heeft, diegene misschien vastgeroest/niet open-minded wordt gevonden.
Egel. schreef op 07-06-2026 om 22:21:
[..]
Ik sta ervoor open (of: stond ervoor open) - in mijn tienerjaren-, maar kwam na enkele jaren tot de conclusie dat ik er niets (meer) mee heb. En ook steeds minder. Op mij komt een dergelijke vraag ('sta je ervoor open') over alsof de conclusie is dat als iemand er niet in gelooft/er niets mee heeft, diegene misschien vastgeroest/niet open-minded wordt gevonden.
Ik begrijp wat je bedoelt. En ook dat het zo kan overkomen.
Het is niet wat ik bedoel. Op een aantal forums waar ik schrijf zijn verscheidene mensen afwijzend tegen bepaalde dingen is mijn ervaring en ik dacht het te vragen.