Het leven is zinloos
even voor de duidelijkheid: nee ik ben niet depressief.
Maar merk wel dat ik al een paar maanden tegen een wat leeg gevoel aan loop. Ik nader de 40 en ben daar op zich helemaal oké mee. Het leven heb ik altijd al vrij zinloos gevonden. Maar de laatste maanden nog meer. Wat daar een grote rol in speelt is dat mijn broer 3 jaar terug jong (38) is overleden. Ik kan daar mee omgaan maar voor mij is het leven sindsdien niet meer wat het was. Ik voel me incompleet en weet dat dat voor altijd zo zal blijven. Nu ik ouder word heb ik voor mijn gevoel alle mijlpalen wel gehad. Afstuderen, op mezelf gaan wonen, wereldreis, mn partner leren kennen etc. Mijn broer is er niet meer dus voor mijn gevoel liggen mijn beste jaren wel achter me. Dat klinkt heel erg, maar zo voelt het wel. En naast het verlies van hem zullen er nog wel andere verliezen aankomen. Zoals m'n moeder die ook ouder wordt.
Het laat zich wat lastig omschrijven. Maar ervaar een soort zinloosheid van dit bestaan. Wat ik overigens altijd al had. Ja, ik ben gelukkig. Maar mis iets of zo. Zingeving? Of is het een soort permanente rouw om wat niet meer is? Een wereld met m'n broer er in.
Weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Maar vroeg me af of mensen dit herkennen.
Wilgenkatje- schreef op 05-06-2026 om 11:59:
'Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde...'
Draai het nog maar eens.
Geen mens is zinloos. In relaties heb je een rol die een ander niet heeft. Je doet ertoe.
Mensen zijn niet zinloos, maar het leven an sich wel in mijn optiek.
Herfstappeltaart schreef op 05-06-2026 om 13:46:
[..]
Mensen zijn niet zinloos, maar het leven an sich wel in mijn optiek.
Wat leuk, we zijn het eens. Ik deel de visie van Wilgenkatje, op microniveau, maar in het grote geheel zijn we natuurlijk allemaal misbaar. De mensheid of de aarde dient geen groter doel.
Gevoelens van nutteloosheid of zinloosheid ervaar ik overigens zelden. Een van mijn kinderen is chronisch depressief en die komt wel vaak met vragen over zin en optimisme. Het lijkt me heel zwaar om dat dagelijks te ervaren en om altijd je best te moeten doen om een beetje blij te zijn.
MMcGonagall schreef op 05-06-2026 om 14:29:
[..]
Wat leuk, we zijn het eens. Ik deel de visie van Wilgenkatje, op microniveau, maar in het grote geheel zijn we natuurlijk allemaal misbaar. De mensheid of de aarde dient geen groter doel.
Gevoelens van nutteloosheid of zinloosheid ervaar ik overigens zelden. Een van mijn kinderen is chronisch depressief en die komt wel vaak met vragen over zin en optimisme. Het lijkt me heel zwaar om dat dagelijks te ervaren en om altijd je best te moeten doen om een beetje blij te zijn.
Dat lijkt mij ook echt heel zwaar.
‘Wat is de zin van het leven’ zo’n beetje de centrale vraag van alle filosofen. En waar religies hun eigen antwoorden op hebben. De meeste mensen zijn in hun leven weleens bewust of onbewust met zingeving bezig
zelf werk ik als verpleegkundige en ik zie het ook veel bij mensen als ze ernstig ziek zijn, of juist oud, dat zingeving heel belangrijk is. Bijzonder dat de mensen die ik tegenkom die ernstig ziek zijn juist veel meer zingeving ervaren dan de gemiddelde mens. (Kijk bijv maar eens ‘over mijn lijk’)
zelf ben ik christen en de zingeving in mijn leven is met al mijn gebreken God te dienen, in de vorm van liefde (bij voorkeur praktisch) hebben voor de mensen om je heen Tegelijk is de bijbel ook erg ontnuchterend. Vragen over de zin van het leven vroeg Prediker zich ook af. Mooi (bijbel)boek ook om te lezen. Hij vond het leven iig ook zeer zinloos
ik denk dat je niet moet vragen: ‘wat ís de zin van het leven ‘. Een algemeen antwoord is er niet. Een christen zegt wat anders dan een nihilist of een humanist of een hindoestaan. Maar ‘wat is voor jou de zin van je bestaan’.
Ik denk dat ons bestaan op aarde volkomen zinloos is. Als er niemand was geweest werden we niet gemist.
Maar nu ik er toch ben, probeer ik zo zinvol mogelijk bezig te zijn. Helaas horen daar dan ook weer andere onzinnige dingen bij.
Er is een liedje van Maarten van Roozendaal met de titel; het leven heeft geen zin. De clou is een beetje: het leven heeft geen zin, maar ik toevallig wel. Het luisteren waard wat mij betreft!
Ik geloof dat het leven geen vooraf vastgestelde zin of betekenis heeft.
Wij moeten dus zelf de zin en het doel van ons bestaan creëren door middel van keuzes en daden.
Maar we zullen dus ook de consequenties van die eigen keuzes moeten dragen.
Ik moest trouwens ineens denken aan een heel oud liedje van Donny Osmond.( wie kent hem niet 
)
'Life is just what you make it. Life is just what you want it to be.'
wild-flower schreef op 05-06-2026 om 19:02:
Ik geloof dat het leven geen vooraf vastgestelde zin of betekenis heeft.
Wij moeten dus zelf de zin en het doel van ons bestaan creëren door middel van keuzes en daden.
Maar we zullen dus ook de consequenties van die eigen keuzes moeten dragen.
Ik moest trouwens ineens denken aan een heel oud liedje van Donny Osmond.( wie kent hem niet
'Life is just what you make it. Life is just what you want it to be.'
Wat schrijf jij dit treffend zeg.
Vroeger dacht ik dat het leven uitgestippeld was. Uit huis gaan, studeren, een gezin starten, zorgen voor je ouders.
Hoe anders kan het leven lopen? Toen mijn ouders gingen scheiden viel dat uitgestippelde leven eigenlijk al uit elkaar. Zo had ik het me niet voorgesteld en ik had daar veel moeite mee. De basis viel weg, en dat kon ik vooral bij mijn moeder merken. Mijn vader had al redelijk snel een nieuwe relatie, mijn moeder bleef alleen. Ik voelde me verplicht om voor haar te zorgen, anders had ze niemand. Inmiddels kijk ik er wel anders naar.
Soms heb ik het er nog steeds wel moeilijk mee. Voel ik me eenzaam. En ja, sommige keuzes uit het verleden heb ik zelf gemaakt. Inmiddels heb ik wel mijn eigen netwerk om me heen verzameld. Fijne vrienden, goed contact met zus en vader. Mijn moeder zie ik niet meer. De forummers die me kennen weten de reden.
Ik vind het leven niet zinloos maar ik had het me wel anders voorgesteld en soms komt dat besef hard binnen.
Met al die social media, influencers, zelfhulpboeken, geluksgoeroes en dergelijke lijkt het alsof je een gelukkig en zinvol leven zelf in de hand hebt, alsof het leven maakbaar is en het aan jezelf ligt als je niet gelukkig bent of als je geen zingeving ervaart. En die overtuiging is erg fijn en bevestigend zolang die niet wordt uitgedaagd door ziekte, ongeval, pech, verlies, noodlot. Maar vroeg of laat ontdekt iedereen een keer (of vaker) dat het leven niet altijd maakbaar is. Een positieve mindset kan wel helpen om uitdagingen aan te gaan, maar zelfs een positieve mindset kun je niet afdwingen.
-“Accepteer de dingen die je niet kunt veranderen en verander de dingen die je niet kunt accepteren”-
Ik weet even niet van wie die quote is, maar ik vind hem wel toepasselijk op veel levensvragen.
Ik vind zinloos zo negatief klinken en zo zit ik niet in elkaar. Ik heb veel verdrietige dingen mee gemaakt in mijn leven. Ik ben pas 61 geworden en mijn ouders en schoonouders zijn al lange tijd geleden overleden. Mijn man is op 57 jarige leeftijd in 2016 overleden. Dat doet en blijft pijn en dat laat een leegte achter je. Maar ik ben een positief persoon en dacht van ik probeer er verder maar het beste van te maken. Dat is mij eigenlijk naar omstandigheden wel goed gelukt door positief te denken en kijken naar de dingen die je wel nog hebt. Ik ben toch weer gelukkig en zit goed in mijn vel omdat ik vooral veel dingen doe met mensen die ik lief heb die mij gelukkig maken. Denk dan vooral aan uit(eten) gaan, vakanties.
Wat zinvol betreft. Ik vind het vooral belangrijk om er te zijn voor de mensen die ik lief heb. Voor de rest vind ik een zinvol leven niet belangrijk. Een gelukkig leven wel.
Ik geloof wel in God.
Ik zie het leven als een spirituele leerweg.
Maar ik herken ook het gevoel van leegte. Nog meer sinds mijn ouders zijn overleden.
Maar goed, als je als vrouw richting de 40 gaat, dan verandert er ook nogal veel in de aanmaak van vrouwelijke hormonen.Dat heeft ook zijn invloed op hoe je je voelt.