Een vraag over de jeugd
Is de jeugd van nu anders dan de jeugd van vroeger?
Ja we dwalen leuk af. Mijn ouders kwamen uit hetzelfde dorp maar toch nog uit heel verschillende gezinnen. Die moesten ook nog een middenweg zoeken tussen de strengere opvoeding van mijn moeder en de lossere opvoeding van mijn vader. Ze hadden niet hele strenge regels maar ik heb altijd wel het gevoel gehad dat mijn moeder overal een mening over had. Dat het (nog) beter kon op school, dat ik niet goed rechtop stond, dat ik eigenlijk net te dik was, dat ik vergeten was oma met twee woorden aan te spreken, etc.
Miepjecody schreef op 09-07-2026 om 13:28:
[..]
Hoe oud ben jij? Ik herken ongesteld pas met 14/15 echt totaal niet
52.
Damoontje schreef op 10-07-2026 om 15:04:
Ja we dwalen leuk af. Mijn ouders kwamen uit hetzelfde dorp maar toch nog uit heel verschillende gezinnen. Die moesten ook nog een middenweg zoeken tussen de strengere opvoeding van mijn moeder en de lossere opvoeding van mijn vader. Ze hadden niet hele strenge regels maar ik heb altijd wel het gevoel gehad dat mijn moeder overal een mening over had. Dat het (nog) beter kon op school, dat ik niet goed rechtop stond, dat ik eigenlijk net te dik was, dat ik vergeten was oma met twee woorden aan te spreken, etc.
Oh, dat herken ik. Behalve dat ik te dik zou zijn. Mijn moeder vond commentaar op uiterlijk niet oké. Als ik iemand op TV lelijk vond was de reactie altijd.........die heeft zichzelf niet gemaakt. Maar dat van cijfers op school. Had ik een 8. Waarom is het geen 10? Corrigeren als ik reageerde op iemand en ik net als jij niet met twee woorden sprak. In de tijd dat ik klein was, leefde het idee ook dat je een kind niet teveel complimenten moest geven want dan kreeg het teveel kapsones en wordt het een onaangenaam mens.
Tegenwoordig is het andersom en zitten er bijna alleen nog maar prinsjes en prinsesjes in de klas. Als ik na moest blijven op school kreeg ik thuis een preek. Als kinderen nu na moeten blijven komt moeder boos naar de klas om het kind op te halen en krijgt de juf of mees een scheldkanonade.
Mijn opa van vaders kant zei altijd: De mens is zijn eigen schepper niet.
Best een wijze uitspraak want het ging zo vaak over mensen uit het dorp die er niet zo leuk uit zagen of een bochel hadden of gehandicapt waren.
Wij hadden een tante die wat verder weg woonde (oudere zus van moeder) en volgens mij waren ze samen wel erg gebrand op goede prestaties. Als ik tante I zag ging het meestal over mijn rapport. Nu was ik een goede leerling dus dat rapport daar viel niet heel veel op aan te merken.
Maar een nichtje (van weer een andere tante) had er wel last van. Zij was geen hoogvlieger op school en voelde altijd dat tante I haar geen blik waardig gunde. Dat nichtje was iets ouder dan ik en veel slanker dan ik, dus dat kreeg ik dan weer veelvuldig te horen 
Over de jeugd van tegenwoordig, ik zag laatst een docu hoeveel jeugd op een serieus niveau sport en hoe die dan al jong bezig zijn met hun gewicht. Vreselijk.
ik vraag me serieus soms af waar het al die curling ouders vandaan komen, zijn toch meestal Gen Xers en milenials
lijken soms wel de harde kern van ''ik ga het beter doen dan mijn ouders'' erger me ook dood aan al die verhalen en zogenaamde influencers/coaches met hun '' adviezen''
de oma van een vriendin, was erg oppervlakkig en had altijd wat te zeiken over vriendin en haar gewicht.. terwijl ze helemaal niet dik was.
haar eigen dochter (moeder van vriendin) heeft ze bijna een eetstoornis aangepraat, ze werd ook jong al op dieet gezet. 
snap sowiso niet waarom vooral veel moeders altijd commentaar hebben op hun dochters
Thora schreef op 10-07-2026 om 14:45:
Leuk om te lezen dit allemaal. Mijn moeder zei vaak. Opvoeden is amateurwerk want je hebt totaal geen ervaring en er is geen opleiding voor. En ik ben het daarmee eens. Zolang ouders handelen met de beste bedoelingen kun je ze niet zoveel kwalijk nemen. Ieder kind heeft uiteindelijk trauma's van de opvoeding. Hoe goed je het ook denkt te doen. We dwalen af. Maar we dwalen wel leuk af.
Ik zuchtte wel eens bij mijn kinderen: wat jammer dat er geen gebruiksaanwijzing bij zat in boekvorm bij je geboorte. Je rotzooit idd maar wat aan als ouder en hoopt maar dat het uiteindelijk goed uitpakt. 
Rogue schreef op 10-07-2026 om 15:46:
ik vraag me serieus soms af waar het al die curling ouders vandaan komen, zijn toch meestal Gen Xers en milenials
lijken soms wel de harde kern van ''ik ga het beter doen dan mijn ouders'' erger me ook dood aan al die verhalen en zogenaamde influencers/coaches met hun '' adviezen''
de oma van een vriendin, was erg oppervlakkig en had altijd wat te zeiken over vriendin en haar gewicht.. terwijl ze helemaal niet dik was.
haar eigen dochter (moeder van vriendin) heeft ze bijna een eetstoornis aangepraat, ze werd ook jong al op dieet gezet.
Hier ook, als ik foto's zie denk ik, ik ben nooit zwaar geweest. Eerder dun, als ik het terug zie.
Ik had als puber een meisje met een eetstoornis in de klas. Dat was echt eng, zij werd gewoon grijs in haar gezicht. Later nog één, zij kreeg boulimia. Ik was zo bijdehand om als puber mijn moeder een Yes onder de neus de duwen met een verhaal over anorexia en te vragen: Wil je dat ik dit krijg?
Moeder heeft nog één keer een opmerking gemaakt toen ik een mooie jurk had gekocht voor de bruiloft van mijn broer. Ik dacht, ik neem er gewoon eentje die gewoon past, ik ga niet moeilijk doen met een te kleine maat. Het eerste wat ze zei was dat het mooi zou zijn als ik eerst wat zou afvallen.
lientje69 schreef op 10-07-2026 om 15:55:
[..]
Ik zuchtte wel eens bij mijn kinderen: wat jammer dat er geen gebruiksaanwijzing bij zat in boekvorm bij je geboorte. Je rotzooit idd maar wat aan als ouder en hoopt maar dat het uiteindelijk goed uitpakt.
dat zei mijn nicht ook, je doet wat je denkt dat juist is en hoopt op het beste 
Damoontje schreef op 10-07-2026 om 16:06:
[..]
Hier ook, als ik foto's zie denk ik, ik ben nooit zwaar geweest. Eerder dun, als ik het terug zie.
Ik had als puber een meisje met een eetstoornis in de klas. Dat was echt eng, zij werd gewoon grijs in haar gezicht. Later nog één, zij kreeg boulimia. Ik was zo bijdehand om als puber mijn moeder een Yes onder de neus de duwen met een verhaal over anorexia en te vragen: Wil je dat ik dit krijg?
Moeder heeft nog één keer een opmerking gemaakt toen ik een mooie jurk had gekocht voor de bruiloft van mijn broer. Ik dacht, ik neem er gewoon eentje die gewoon past, ik ga niet moeilijk doen met een te kleine maat. Het eerste wat ze zei was dat het mooi zou zijn als ik eerst wat zou afvallen.
wat erg 
😐️ik zou precies hetzelfde doen en dan elke keer
maar dan komen ze met ''ik bedoel het goed'' ja me ass je praat je kind een complex aan.
ik kende gelukkig niemand met een stoornis heb er genoeg overgelezen en het is zooo schrijdend
lientje69 schreef op 10-07-2026 om 15:55:
[..]
Ik zuchtte wel eens bij mijn kinderen: wat jammer dat er geen gebruiksaanwijzing bij zat in boekvorm bij je geboorte. Je rotzooit idd maar wat aan als ouder en hoopt maar dat het uiteindelijk goed uitpakt.
Voor iedereen geldt dat je geen idee hebt waar je aan begint als je een kind krijgt. En dat is ook de reden dat ik mijn ouders, vooral mijn moeder niets kwalijk (meer) neem. Ik heb er ook gelukkig later nog goed over kunnen praten met ze. Dat scheelt heel erg wat trauma aangaat. Mijn eigen kind, inmiddels volwassen vindt dat hij een prima jeugd heeft gehad. En dat terwijl ik nog altijd een soort schuldgevoel met mij meedraag. En daar ben ik volgens mij niet uniek in 
Schuldgevoel. Heb ik ook . Wij hadden een kind met een ernstige psychiatrische aandoening. En dat ging ten koste van de andere 2 . 😥
Inmiddels zijn ze alle 3 volwassenen en is het bespreekbaar. Maar toch 😳.
Rogue schreef op 10-07-2026 om 16:47:
[..]
dat zei mijn nicht ook, je doet wat je denkt dat juist is en hoopt op het beste
[..]
wat erg
maar dan komen ze met ''ik bedoel het goed'' ja me ass je praat je kind een complex aan.
ik kende gelukkig niemand met een stoornis heb er genoeg overgelezen en het is zooo schrijdend
Bij ons dus 2 meisjes in een relatief kleine klas. Dan krijg je het gevoel dat er in elke klas een paar meisjes met eetstoornis zitten, ik heb eigenlijk geen idee wat de statistieken waren jaren 90.
De ene hield er op gegeven moment een spreekbeurt over toen ze aan het herstellen was. Dat zal ik nooit vergeten, huilend worstelde ze zich door de spreekbeurt heen maar ze deed het wel.
Ik was wel vaak aan het lijnen en één keer had ik spijt van een plakje cake dat ik gegeten had en ging de gedachte door mijn hoofd het uit te kotsen. Toen besefte ik wel, dan ben ik net zo als Anita... de openheid over eetstoornissen heeft ons wel bewust gemaakt in de klas.
Ontopic: Wij zijn dus met 4 en hebben allemaal de jeugd anders ervaren. Eén broer is alleen maar positief. De rest heeft wat gemengde ervaringen.
Weer even terug naar het verschil tussen de jeugd nu en toen. Toen is natuurlijk een heel breed begrip omdat onze leeftijden hier nogal uiteenlopen. Maar dat maakt het juist interessant.
Wat mij opvalt en enigszins stoort ligt niet bij de jeugd maar bij de omgeving. Zoveel kinderen hebben een etiket gekregen door een "aandoening" met een afkorting. Ik vind dat zorgwekkend. Soms lijkt het wel of ouders niet kunnen wachten om hun kind Ritalin te geven en de "aandoening" als excuus kunnen gebruiken voor hun eigen falende opvoeding. Ja, ik weet dat er kinderen zijn die echt iets hebben en ik weet ook dat er steeds meer kinderen zijn waar "iets mee is". Maar er wordt wel heel makkelijk mee gestrooid. De rugzakjes zijn niet aan te slepen bij wijze van spreken.
Thora schreef op 10-07-2026 om 17:00:
[..]
Voor iedereen geldt dat je geen idee hebt waar je aan begint als je een kind krijgt. En dat is ook de reden dat ik mijn ouders, vooral mijn moeder niets kwalijk (meer) neem. Ik heb er ook gelukkig later nog goed over kunnen praten met ze. Dat scheelt heel erg wat trauma aangaat. Mijn eigen kind, inmiddels volwassen vindt dat hij een prima jeugd heeft gehad. En dat terwijl ik nog altijd een soort schuldgevoel met mij meedraag. En daar ben ik volgens mij niet uniek in
Ik denk echt dat dat het verschil maakt: of je er later als ouders en inmiddels volwassen kinderen open over je jeugd kunt praten.
Dat schuldgevoel is heel herkenbaar, rationeel gezien weet ik dat het onzin is, maar toch heb ik altijd het idee ergens in tekort te schieten. En dat zal ook ongetwijfeld gebeurd zijn, want ik ben ook maar een mens.
Thora schreef op 10-07-2026 om 18:09:
Weer even terug naar het verschil tussen de jeugd nu en toen. Toen is natuurlijk een heel breed begrip omdat onze leeftijden hier nogal uiteenlopen. Maar dat maakt het juist interessant.
Wat mij opvalt en enigszins stoort ligt niet bij de jeugd maar bij de omgeving. Zoveel kinderen hebben een etiket gekregen door een "aandoening" met een afkorting. Ik vind dat zorgwekkend. Soms lijkt het wel of ouders niet kunnen wachten om hun kind Ritalin te geven en de "aandoening" als excuus kunnen gebruiken voor hun eigen falende opvoeding. Ja, ik weet dat er kinderen zijn die echt iets hebben en ik weet ook dat er steeds meer kinderen zijn waar "iets mee is". Maar er wordt wel heel makkelijk mee gestrooid. De rugzakjes zijn niet aan te slepen bij wijze van spreken.
Heel vervelend om je dit te zien schrijven.
Ik heb een kind met etiket vanwege een aandoening met een afkorting. Ze neemt medicatie, volgens jou vanwege mijn falende opvoeding. What the fuck!!!!
De weg die mijn kind heeft afgelegd, ze komt van ver, ze heeft geknokt, ze heeft gevochten en dat mede dankzij mijn opvoeding en haar medicatie. MEDICATIE DIE ZIJ KEIHARD NODIG HEEFT OM TE KUNNEN FUNCTIONEREN OP EEN MANIER DIE VOOR HAARZELF EN HAAR OMGEVING ZO PRETTIG MOGELIJK IS.
Euphoria schreef op 10-07-2026 om 20:18:
[..]
Heel vervelend om je dit te zien schrijven.
Ik heb een kind met etiket vanwege een aandoening met een afkorting. Ze neemt medicatie, volgens jou vanwege mijn falende opvoeding. What the fuck!!!!
De weg die mijn kind heeft afgelegd, ze komt van ver, ze heeft geknokt, ze heeft gevochten en dat mede dankzij mijn opvoeding en haar medicatie. MEDICATIE DIE ZIJ KEIHARD NODIG HEEFT OM TE KUNNEN FUNCTIONEREN OP EEN MANIER DIE VOOR HAARZELF EN HAAR OMGEVING ZO PRETTIG MOGELIJK IS.
Ik vind het juist helemaal niet gek dat er tegenwoordig zo snel een etiket wordt geplakt. Het leven is het echt veel ingewikkelder en prikkelrijker dan vroeger. De technologische vooruitgang gaat zo snel en van ons mensen wordt maar verwacht dat we dat allemaal makkelijk kunnen bijbenen. Nou niet dus.
Vergeet nooit dat een leerkracht van zoons toenmalige school naar Malawi was om daar een basisschool te bezoeken. Overspannen, burnout, drukke kinderen? Kennen ze daar niet. En ja daar is nauwelijks iets van technologische vooruitgang en het land is straatarm, maar dat gestreste snelle leven van westerse landen heeft ook zo zijn nadelen.