Een vraag over de jeugd
Is de jeugd van nu anders dan de jeugd van vroeger?
Ik schrik een beetje van het Pokemon-topic.
Ik zat op de middelbare school toen de Flippo-rage begon. Maar no way dat mijn ouders zich daar zo druk om maakten en volgens mij was de rage ook vrij snel weer over.
We zullen wel eens een discussie gehad hebben over een zak chips meer of minder maar verder was het vooral leuk.
Damoontje schreef op 10-07-2026 om 21:14:
Ik schrik een beetje van het Pokemon-topic.
Ik zat op de middelbare school toen de Flippo-rage begon. Maar no way dat mijn ouders zich daar zo druk om maakten en volgens mij was de rage ook vrij snel weer over.
We zullen wel eens een discussie gehad hebben over een zak chips meer of minder maar verder was het vooral leuk.
Pokemon is er al zo'n 20 jaar.
Thora schreef op 10-07-2026 om 18:09:
Weer even terug naar het verschil tussen de jeugd nu en toen. Toen is natuurlijk een heel breed begrip omdat onze leeftijden hier nogal uiteenlopen. Maar dat maakt het juist interessant.
Wat mij opvalt en enigszins stoort ligt niet bij de jeugd maar bij de omgeving. Zoveel kinderen hebben een etiket gekregen door een "aandoening" met een afkorting. Ik vind dat zorgwekkend. Soms lijkt het wel of ouders niet kunnen wachten om hun kind Ritalin te geven en de "aandoening" als excuus kunnen gebruiken voor hun eigen falende opvoeding. Ja, ik weet dat er kinderen zijn die echt iets hebben en ik weet ook dat er steeds meer kinderen zijn waar "iets mee is". Maar er wordt wel heel makkelijk mee gestrooid. De rugzakjes zijn niet aan te slepen bij wijze van spreken.
Hmm tja, ik denk dat mijn ex een ander leven zou hebben gehad als hij zijn diagnose als kind had gekregen en niet pas als veertiger. Vroeger was hij gewoon een moeilijk jongetje, dat heel wat klappen heeft gehad. Ons kind is zich in ieder geval bewust van haar beperkingen en waar die vandaan komen. En heeft handvatten gekregen om ermee om te gaan, in plaats van eelt te kweken op haar tere zieltje en door te buffelen. Mijn kinderen hebben geluk dat ze bij mij terecht zijn gekomen en niet bij een ouder die vindt dat kinderen dingen gewoon moeten leren als iedereen dat kan.
MMcGonagall schreef op 10-07-2026 om 22:38:
[..]
Hmm tja, ik denk dat mijn ex een ander leven zou hebben gehad als hij zijn diagnose als kind had gekregen en niet pas als veertiger. Vroeger was hij gewoon een moeilijk jongetje, dat heel wat klappen heeft gehad. Ons kind is zich in ieder geval bewust van haar beperkingen en waar die vandaan komen. En heeft handvatten gekregen om ermee om te gaan, in plaats van eelt te kweken op haar tere zieltje en door te buffelen. Mijn kinderen hebben geluk dat ze bij mij terecht zijn gekomen en niet bij een ouder die vindt dat kinderen dingen gewoon moeten leren als iedereen dat kan.
Helemaal eens.
Euphoria schreef op 10-07-2026 om 20:18:
[..]
Heel vervelend om je dit te zien schrijven.
Ik heb een kind met etiket vanwege een aandoening met een afkorting. Ze neemt medicatie, volgens jou vanwege mijn falende opvoeding. What the fuck!!!!
De weg die mijn kind heeft afgelegd, ze komt van ver, ze heeft geknokt, ze heeft gevochten en dat mede dankzij mijn opvoeding en haar medicatie. MEDICATIE DIE ZIJ KEIHARD NODIG HEEFT OM TE KUNNEN FUNCTIONEREN OP EEN MANIER DIE VOOR HAARZELF EN HAAR OMGEVING ZO PRETTIG MOGELIJK IS.
Ik zeg ook in mijn stukje dat ik weet dat er kinderen zijn die echt kampen met een gedragsstoornis. Ik heb zelf een kleinzoon met ODD. Ja, ook een afkorting en een met hele nare effecten. En verder ook in de familie mensen met daadwerkelijk ADHD en autisme Misschien dat het mij daarom zo frustreert dat de etiketten zo makkelijk worden geplakt. Ten koste van het kind wel te verstaan.
Sorry, als ik jou gekwetst heb. Dat is zeker niet de bedoeling. In mijn omgeving ken ik dus mensen die zoals ik al schreef niet kunnen wachten om hun kind medicijnen te geven zodat ze rustiger worden. Maar alleen al de manier waaro je voor je dochter opkomt zegt dat jij zeker geen falende ouder bent.
felija schreef op 10-07-2026 om 20:57:
[..]
Ik vind het juist helemaal niet gek dat er tegenwoordig zo snel een etiket wordt geplakt. Het leven is het echt veel ingewikkelder en prikkelrijker dan vroeger. De technologische vooruitgang gaat zo snel en van ons mensen wordt maar verwacht dat we dat allemaal makkelijk kunnen bijbenen. Nou niet dus.
Vergeet nooit dat een leerkracht van zoons toenmalige school naar Malawi was om daar een basisschool te bezoeken. Overspannen, burnout, drukke kinderen? Kennen ze daar niet. En ja daar is nauwelijks iets van technologische vooruitgang en het land is straatarm, maar dat gestreste snelle leven van westerse landen heeft ook zo zijn nadelen.
Ik ben het deels met je eens. En bij Euphoria heb ik daar ook al over gereageerd. Natuurlijk is het goed dat er meer aandacht besteed wordt aan het geestelijk wezijn van de kinderen en het is ook een hele andere tijd. Uit jouw verhaal over Malawi blijkt dat maar weer.
Maar het lijkt soms of kinderen geen kind mogen zijn. Een kind kan soms druk zijn maar dan hoeft het niet iets te mankeren. Ik heb in mijn leven ouders gezien die als een kind ook maar even de stem verheft (wat kinderen nu eenmaal doen) gelijk geïrriteerd zijn en naar de medicijnen grijpen. En daar heb ik moeite mee.