Bewust kindvrij (sinds 2010)
Op Viva zaten we al aan deel 27 van dit topic. Hopelijk krijgt het hier een goed vervolg.
Heb het voorlopig maar even in 'overig' gezet, want bij 'kinderen' is nog geen onderdeel 'kindvrij'.
RickDalton schreef op 01-08-2021 om 06:51:
het zou je leven maar zijn zo druk altijd
Tijdje terug kwam ze wel eens bij ons eten op vrijdagavond (elke 2 week, als ze samen met mijn vrouw naar de dwarsfluittraining ging) dan plofte ze ook neer aan tafel met een gezicht van totale vermoeidheid en ging ze even vertellen wat 'ze allemaal wel niet moest doen' deze week en komende week.
en als je dan kritiek gaf dan kreeg je steevast terug 'ja maar' ook zon dooddoener, alles goedpraten met 'ja maar'
Oef.. klinkt als mijn moeder. Die had ook altijd de hele week precies uitgestippeld en wij kinderen maar rennen. Opschieten, waarom duurt dat nu weer zolang, heb nog meer te doen, ik heb geen vakantie zoals jij, ik heb nooit eens rust, we moeten zo-en-zo laat daar-en-daar zijn, bla bla. Ik werd er bloednerveus van.
Wij checken gewoon zo af en toe eens bij elkaar hoe we tegen de dingen aankijken. Dat klinkt heel relatietherapie-achtig maar dat gaat gewoon in een gesprek tijdens de afwas if een wandeling ofzo. Bv over mijn geloof. Ik was atheïst toen we elkaar leerden kennen (hij ook) maar ben de laatste jaren gelovig geworden. Hij niet. Daar heb je het dan over.
En ook weleens of het niet aan kids beginnen de juiste keuze was.
RickDalton schreef op 26-07-2021 om 20:37:
[..]
Dat komt omdat veel mannen dit zien als 'aantasting van hun mannelijkheid' (god knows why?) blijkbaar is het niet meer kunnen verwekken van een kind een probleem.
gemakzuchtigheid heeft echter wel een hoge prijs. moet toegeven dat ik dat zelf ook ben maar ik ben 'the god of playing Russian roulette'
Klopt!
Ik heb mezelf ook laten fixen ipv dat mijn vriend dat wilde. Wat ik nog wel had begrepen als ik bijv. zou overlijden dan kan hij met een evt nieuwe partner nog kinderen krijgen. Maar die behoefte heeft hij totaal niet. Hij vond t inderdaad een aantasting van z'n mannelijkheid dus heb ik t voor mezelf maar geregeld. Ook omdat ik dan bij n nieuwe relatie wéér aan de pil zou moeten etc. Ik voel mij echt niet minder vrouwelijk zonder eileiders 😆
Vavoom schreef op 01-08-2021 om 10:48:
[..]
Ik heb dat inderdaad gehad, was net gescheiden en mijn vriendinnen begonnen juist net met huisje boompje beestje. Mijn toenmalige vriend wilde graag kinderen en ik wilde zo graag in het “normale plaatje” passen dat ik instemde om het te proberen ook zwanger te worden. Godzijdank is dat niet gebeurd en ik vind het nog steeds interessant en angstaanjagend dat ik het heel even dacht te willen aangezien ik vrij vroeg zei nooit kinderen te willen. Echt een moment van verstandsverbijstering.
Herkenbaar, moet tot mijn schaamte bekennen dat wij dat ook ooit eens hebben gehad. goddank is er niks uitgekomen.
Julali schreef op 28-07-2021 om 19:32:
Wat ik me dan afvraag, heb je die bevestiging als kindvrij persoon keer op keer nodig? Want als je zeker bent van je keuze, dan hoef je dat toch niet steeds opnieuw bevestigt te zien?
Absoluut niet, ik ben echt compleet zeker van m'n kindvrije keuze. Al is het voor mijn in principe geen keuze want wel een kind is geen moment een optie voor me geweest dus er viel niks te kiezen.
Maar ik kijk ook graag Teen Mom en 16 and pregnant op MTV en 4 handen op 1 buik met die tienermoeders #ramptoerisme
Vavoom schreef op 31-07-2021 om 10:20:
Ik vind het juist wel fijn om te lezen dat er mensen zijn die hetzelfde denken als ik. Het lijkt er soms echt op dat de hele wereld om kinderen draait en alles maar geaccepteerd moet worden daarom en als je daarin afwijkt dat er iets gruwelijk mis met je moet zijn. Er zijn een paar kinderen die ik leuk vind en de rest vind ik vooral bloedirritant. Dat heeft niks te maken met gebrek aan empathie of gefrustreerd zijn. Ik heb er niks mee, net zoals sommige mensen niks hebben met katten of honden of paarden of whatever dier je hier kan invullen. Ik vind het eerlijk gezegd nogal bizar dat zelfs op een kindvrij topic mensen niet gewoon kunnen zeggen hoe ze zich voelen mbt kinderen, moet iedereen die zo’n mening heeft die dan maar gewoon voor zich houden, waarom dan?
Wat is er bv mis met geen kinderen in je huis willen? Het is iemands eigen huis, daar mag je toch zeker zelf wel bepalen wie welkom is?
Helemaal mee eens. Ik haat ze zeker niet en accepteer ze ook (tot een bepaalde hoeveelheid tijd per dag 😂) en ben ook altijd moe na een verjaardag of samenzijn met een lading (drukke) kinderen. Moet altijd ff afschakelen en stilte om me heen hebben daarna om weer op te laden.
En ja, heb ze "liever niet" thuis maar kan de deur toch echt niet dichthouden voor neefjes en nichtjes van mijn partner?? Maar durf zeker wel te zeggen dat ze hier niet op de bank hoeven te springen en ranja aan tafel drinken ipv hangend op de bank met het risico dat er weer wat omgegooid wordt.
Gelukkig is de jongste nu 5 dus de knoei- en kwijl tijd is er ook een beetje af. En omdat het enorme stadse kids zijn en wij in een dorp wonen, willen ze altijd buitenspelen omdat het kan. Dus ik zwaai ze met plezier uit naar de speeltuinen en veldjes om de hoek 🤗
Forumster schreef op 31-07-2021 om 11:23:
Invoelen hoe het gemis moet zijn voor een kinderloze is niet een van mijn talenten.
Heb ik ook ja. Een van m'n vriendinnen is single (echt nog nooit een relatie gehad) en heeft een kindje van een spernadonor en kreeg vervolgens een postnatale depressie incl opname op de PAAS waarbij de baby 4 maanden bij grootouders heeft gelogeerd.
Nu is ze aan de slag met inseminatie voor kind 2. Ik hou echt m'n hart vast voor de mogelijkheid dat ze weer in een depressie kan raken. Juist omdat er al een kind van 3 rondloopt waar ook voor gezorgd moet worden.
Mij lijkt het hebben van 2 kinderen mét een partner al best druk en veel werk, laat staan dat je dit bewust alleenstaand wil doen. De rest van de omgeving vindt dit juist allemaal superstoer, lef hebben, geweldig dat ze haar droom waarmaakt, dat ze haar wens zo serieus neemt.... ik kan je dus ook echt niet goed in haar keuze inleven inderdaad.
Koekie1980 schreef op 01-08-2021 om 12:32:
[..]
Absoluut niet, ik ben echt compleet zeker van m'n kindvrije keuze. Al is het voor mijn in principe geen keuze want wel een kind is geen moment een optie voor me geweest dus er viel niks te kiezen.
Maar ik kijk ook graag Teen Mom en 16 and pregnant op MTV en 4 handen op 1 buik met die tienermoeders #ramptoerisme
hahahaha ja die programma's kijken wij ook.
sinds deze week op aanraden van iemand (naam kwijt) hier in het topic met 'au pairs' begonnen, man das is ge-nie-ten!
die gezinnen met kids zijn de hell maar die au pairs zeg.. brr het zouden je eigen kids maar zijn ik zou me kapot schamen voor dat materiaal.
Jee Koekie, daar kan ik met mijn verstand gewoon echt niet bij! Zo in de kreukels liggen na de eerste en dan toch een tweede willen! Daar wordt het kind dat er al is toch ook de dupe van...
DanGun, op zich helemaal oké natuurlijk om de stand van zaken in je relatie door te nemen. Ik zie echter niet in waarom ik onze kindvrije status ter evaluatie zou inbrengen. Dat lijkt me typisch een thema om op tafel te leggen, door degene die daarin de draai maakt. Ik denk ook dat geloof eenvoudiger is om los van je partner te belijden
Koekie1980 schreef op 01-08-2021 om 13:14:
[..]
Heb ik ook ja. Een van m'n vriendinnen is single (echt nog nooit een relatie gehad) en heeft een kindje van een spernadonor en kreeg vervolgens een postnatale depressie incl opname op de PAAS waarbij de baby 4 maanden bij grootouders heeft gelogeerd.
Nu is ze aan de slag met inseminatie voor kind 2. Ik hou echt m'n hart vast voor de mogelijkheid dat ze weer in een depressie kan raken. Juist omdat er al een kind van 3 rondloopt waar ook voor gezorgd moet worden.
Onbegrijpelijk, en haar baas zal er ook niet blij mee zijn.
Koekie1980 schreef op 01-08-2021 om 13:14:
[..]
Heb ik ook ja. Een van m'n vriendinnen is single (echt nog nooit een relatie gehad) en heeft een kindje van een spernadonor en kreeg vervolgens een postnatale depressie incl opname op de PAAS waarbij de baby 4 maanden bij grootouders heeft gelogeerd.
Nu is ze aan de slag met inseminatie voor kind 2. Ik hou echt m'n hart vast voor de mogelijkheid dat ze weer in een depressie kan raken. Juist omdat er al een kind van 3 rondloopt waar ook voor gezorgd moet worden.
Mij lijkt het hebben van 2 kinderen mét een partner al best druk en veel werk, laat staan dat je dit bewust alleenstaand wil doen. De rest van de omgeving vindt dit juist allemaal superstoer, lef hebben, geweldig dat ze haar droom waarmaakt, dat ze haar wens zo serieus neemt.... ik kan je dus ook echt niet goed in haar keuze inleven inderdaad.
Ik snap niet dat ze dan überhaupt toestemming kreeg voor dat 2e ivf traject na zo'n psychische instorting.
redbulletje schreef op 01-08-2021 om 15:32:
[..]
Ik snap niet dat ze dan überhaupt toestemming kreeg voor dat 2e ivf traject na zo'n psychische instorting.
ja want het krijgen van een kind is heilig in het leven en daar moet alles voor wijken, ook logica en rationaliteit.
je doet het gewoon, OOK als je jezelf en je kids daarna mogelijk dupeert. ook al ga je fysiek stuk, mentaal kapot of financieel failliet dan kan je bij de hemelpoort wel zeggen "ja maar ik heb wel een kind gehad"
Ja hoor, kan allemaal. Haar financiële situatie is ruim, ze werkt bij een grote overheidsinstelling met inpandige kinderopvang, netwerk van opa's en oma's bij de hand. Op papier ziet het er allemaal toppie uit dus ja, koste wat kost een kind krijgen moet mogelijk zijn. Daarom vind ik dat anticonceptie ook altijd gratis moet zijn 😉
Uiteraard wordt ze nu wel extra in de gaten gehouden mbt haar mentale toestand. Ze zei dat ze uit voorzorg ook een soort antidepressiva zou mogen nemen maar dat wil ze zelf niet. Blijkbaar is de kans om dit weer te krijgen net zo hoog als de kans dat alles perfect gaat. Maar toch... Bewust in je uppie 2 kinderen onder de 5 grootbrengen? Kan ik nog steeds niet helemaal begrijpen. Maargoed, gelukkig verwacht ze ook niet dat ik kom oppassen en kunnen we heel goed samenzijn zonder dat t gesprek over kinderen gaat 😆
Doornroosje75 schreef op 01-08-2021 om 15:26:
Jee Koekie, daar kan ik met mijn verstand gewoon echt niet bij! Zo in de kreukels liggen na de eerste en dan toch een tweede willen! Daar wordt het kind dat er al is toch ook de dupe van...
DanGun, op zich helemaal oké natuurlijk om de stand van zaken in je relatie door te nemen. Ik zie echter niet in waarom ik onze kindvrije status ter evaluatie zou inbrengen. Dat lijkt me typisch een thema om op tafel te leggen, door degene die daarin de draai maakt. Ik denk ook dat geloof eenvoudiger is om los van je partner te belijden
Het is toch gewoon af en toe iets dat opkomt in een gesprek met elkaar? We gaan echt niet zitten om de relatie te evalueren 😂 Maar je praat toch met elkaar?
RickDalton schreef op 01-08-2021 om 15:52:
[..]
ja want het krijgen van een kind is heilig in het leven en daar moet alles voor wijken, ook logica en rationaliteit.
je doet het gewoon, OOK als je jezelf en je kids daarna mogelijk dupeert. ook al ga je fysiek stuk, mentaal kapot of financieel failliet dan kan je bij de hemelpoort wel zeggen "ja maar ik heb wel een kind gehad"
Ja, bizar is dat. Ik zal nooit helemaal kunnen invoelen dat iemand koste wat kost nog een baby wil terwijl alle tekenen dat het verstandig is tegen zijn. Of perse nog een derde willen terwijl de partner niet wil, en dan beweren daar echt diep ongelukkig van te zijn. Dat onbedwingbare begrijp ik niet, en de kinderwens boven partner wens ook niet.
Vavoom schreef op 01-08-2021 om 10:48:
[..]
Ik heb dat inderdaad gehad, was net gescheiden en mijn vriendinnen begonnen juist net met huisje boompje beestje. Mijn toenmalige vriend wilde graag kinderen en ik wilde zo graag in het “normale plaatje” passen dat ik instemde om het te proberen ook zwanger te worden. Godzijdank is dat niet gebeurd en ik vind het nog steeds interessant en angstaanjagend dat ik het heel even dacht te willen aangezien ik vrij vroeg zei nooit kinderen te willen. Echt een moment van verstandsverbijstering.
Wel herkenbaar dit. Ik heb het zelf nooit gewild maar vanwege de enorme druk die op de relatie stond raakte ik erg vatbaar voor het maatschappelijk beeld. Niet perse wat anderen van mij vinden maar wel heel erg of ik niet een vreemd bizar mens was die zich misschien teveel was gaan afzetten tegen de kinderwens. Ben zelfs gestopt met de AC maar vermeed direct het bed (ging later in de hoop dat partner sliep) en durfde zelfs niet tijdens of direct na de menstruatie te vrijen wanneer je toch nauwelijks vruchtbaar zou zijn. Ik lag dan vooral te hoofdrekenen hoe lang sperma bewaard kan blijven, dat mijn cyclus ineens anders zou kunnen worden... En bij elke moeder die ik zag balanceren met kinderen op de fiets zei een stem 'oh God daar ga ík'. Gelukkig nam rationeel denkvermogen het weer over en was het eindelijk duidelijk dat ik het me echt niet liet opdwingen.
Het tempo zit erin hier 