25 jaar na 9/11. Waar was jij?
*even een kanttekening: ik heb ASS en beleef dingen intenser dan de gemiddelde mens.*
Vandaag 25 jaar geleden kwam ik thuis van de middelbare school en zag ik dat Amerika in brand stond. Ik weet nog hoe verbijsterd ik was, hoe geschokt ik voor de TV zat en niet in staat was om weg te kijken. Het heeft op mij als 13-jarige enorm veel indruk gemaakt en ik denk bij elke brandweerman die ik zie nog terug aan de brandweermannen die de torens in gingen om mensen te redden. Ik zie de mensen nog hangen aan de buitenkant van de torens en uiteindelijk springen om maar niet levend te verbranden.
Ik krijg nog altijd een brok in mijn keel bij de beelden en ik verslind alle documentaires rond deze tijd. Het was so surrealistisch, die dag. Het hele gevoel van veiligheid dat ik had stortte in. Vliegtuigen werden gevaarlijk en ik ben daarna best wel bang geworden om in een vliegtuig te stappen. In mijn ogen was Amerika onaantastbaar en zoiets afgrijselijks had ik nooit zien aankomen. Uren heb ik voor de TV gezeten, de hele dag en die avond kon ik niet slapen. En nu, 25 jaar later, denk ik nog vaak terug aan 9/11. Denken jullie nog terug aan die dag of zijn jullie er totaal niet meer mee bezig? Weet je nog waar je was en heb je ook lang voor de TV gezeten?
Ik vraag me af of dit onder de jeugd nog een beetje speelt. Ik las op Nu.nl dat veel jongeren geloven in complottheorieën en Amerika is de "goede" status die het rond 9/11 nog had allang kwijt. Ik ken weinig pubers, dus ik vraag me af hoe die erin staan.
Ik vond de documentaire Turning Point, 9/11 and the War on Terror erg mooi gemaakt. Die staat op Netflix. Erg genuanceerd en alle kanten werden besproken.
Ik ben benieuwd hoe jullie naar 9/11 kijken en wat jullie herinneringen zijn. In mijn ogen is het belangrijk om deze dag altijd te herdenken.
Jujubee schreef op 11-09-2026 om 11:02:
[..]
Een van mijn collega's zei van de week dat de Mossad erachter zat. Daarom waren er geen Joden omgekomen in de torens die dag. Ik stond echt even met mijn ogen te knipperen. Het was allemaal de schuld van de Joden. Weet hij wel hoeveel Joden er in NY wonen? Bin Laden was gewoon de patsy, net als Lee Harvey Oswald. Ik liet het maar gaan, maar ik stond echt een beetje versteld.
Dat dus, bizar gewoon. Alsof je dit, als het al een complot is, onder de pet kan houden voor 25 jaar? Niemand die zich ooit verspreekt? Niemand die ermee naar buiten komt op zijn/haar sterfbed? Noem maar op. Want zo’n complot bedenk je niet in je eentje. Als er bommen in die torens zaten, dan moet iemand die (en niet in zijn eentje) geplaatst hebben. En die vonden dat allemaal een prima idee en hebben daarna 25 jaar lang gezwegen? Ik kan er gewoon niet bij dat je zo kan denken, maar toch gaan steeds meer mensen dat wel doen…dat maakt me niet gerust voor de toekomst.
Ik was aan het werk in de UK, in een heel internationale omgeving. Een collega kreeg een telefoontje, net na het eerste vliegtuig. We hebben toen meteen de tv in de kantine aangezet en zagen daar het tweede vliegtuig de toren in vliegen. Veel ongeloof en paniek.
ik was beneden in de werkplaats op mijn werk toen ik het hoorde.
Dacht toen dat de 3de wereldoorlog was uitgebroken. Het voelde zo dichtbij terwijl Amerika op afstand verder weg ligt dan de oorlogsgebieden nu
Volgens mij is het op de dag zelf helemaal langs mij heen gegaan. Of ik zag de ernst er niet zo van in. Ik hoorde het pas echt de volgende ochtend tijdens mijn eerste uur economie op de middelbare school.
Vrienden van ons zaten op dat moment in New York, dat was nog wel even spannend. Vooral omdat ze dus naar huis wilden, maar het land niet meer uit konden. Die hebben toen nog een auto gehuurd en geprobeerd naar Canada te rijden, maar ook daar kwam je de grens niet meer over.
Ik was aan het werk, we hebben ademloos naar de tv in de kantine staan staren. Daarna moest ik nog naar een ouder-informatieavond van onze vierjarige die net gestart was op school.
Familielid vloog die dag van een stad in de VS naar New York en dan naar Amsterdam. Was het eerste waar ik aan dacht, toen de eerste berichten op het nieuws waren. Zo blij met bericht dat die vlucht gewoon geland was een familielid gewoon onderweg naar Amsterdam was.
Ik was 20 en heb s middags vol ongeloof naar de tv gekeken. Mijn vader zag het op tv en riep ons erbij. Daarna ben ik een avonddiensten gaan werken, daar was iedereen paniekerig en in de overtuiging dat er een derde wereld oorlog zou komen.
Er gebeuren meer rampen, met nog veel meer slachtoffers, maar ik denk dat deze ramp wel een belangrijk punt in de geschiedenis is.
Ik zat klaar voor As The World Turns, zoals elke dag na school. Maar dat ging dus niet door.
Ik was 17, kwam thuis en mijn vader zat voor tv geplakt.
Dat was niet van zijn gewoonte overdag want zijn winkel beneden was gewoon open.
Dan maar mee de hele avond voor tv geplakt.
Ik gok overigens dat we niet de enigen in het dorp waren die voor tv hingen, want het was die middag "nogal kalm" in de winkel.
Herfstappeltaart schreef op 11-09-2026 om 10:06:
Ik heb overigens bij het zien van een ramp in Amerika geen ander gevoel dan bij een ramp in een ander land. Het was vreselijk natuurlijk, maar dat vind ik ook van heel veel andere rampen, vaak in landen waar mensen toch al niks hebben. En daar hoor je vaak na een paar jaar al niks meer over. Het geeft me allemaal een beetje dubbel gevoel.
Dat had ik toen dus ook. De hele wereld een minuut stilte. Dat gebeurde ook niet met de genocides in Rwanda en Armenië of de gasaanval in de metro van Tokyo (waar ook behoorlijk wat doden vielen) om maar een paar behoorlijke rampen te noemen waar veel doden bij gevallen zijn. En waar nooit meer op teruggekomen wordt.
Ze zeggen toch ook dat Bush het had gedaan om zo zijn oorlog in Irak te rechtvaardigen.
Ik was 9 en net thuis van basisschool aan het spelen met mijn sibling. Mijn vader kwam thuis van zijn werk en zei tegen onze moeder; Zet nu de tv aan.
De beelden van de springende mensen, de schok die ik bij mijn ouders zag, overal gepraat over 'oorlog' en de tekeningen die we de dag erna moesten maken in de klas, waren voor mij op die leeftijd heel heftig. Dat is mij lang bijgebleven en ik had gewild dat we als kinderen daar wat beter bij begeleid waren (door ouders en leraren).
Tekeningen maken en een kringgesprek op school de dagen na 9/11 dekte niet echt de lading voor mij.
Nu als volwassene begrijp ik ook veel meer het grotere plaatje, de (wereldwijde) impact, waarom de volwassenen zo geschokt waren, het gevoel wat die mensen in die torens en hun dierbaren moeten hebben gehad. Nog steeds voel ik er veel bij.
Skellar schreef op 11-09-2026 om 12:21:
De beelden van de springende mensen, de schok die ik bij mijn ouders zag, overal gepraat over 'oorlog' en de tekeningen die we de dag erna moesten maken in de klas, waren voor mij op die leeftijd heel heftig. Dat is mij lang bijgebleven en ik had gewild dat we als kinderen daar wat beter bij begeleid waren (door ouders en leraren).
Tekeningen maken en een kringgesprek op school de dagen na 9/11 dekte niet echt de lading voor mij.
Maarten van Rossum was daar ook fel op tegen dat wij ons zo als Nederland door Amerika lieten beïnvloeden. Wij hadden er gewoon veel kalmer op moeten reageren en al helemaal niet meer meedoen met die achterlijke oorlogen in het Midden-Oosten.
De aanslagen in de VS hadden de zwaarste gevolgen in het Midden-Oosten
Dat een zo'n aanslag zoveel gevolgen had.
ik was 14 jaar, op mijn kamer en ik deed de radio aan om aan mijn huiswerk te beginnen en ik hoorde eerst de telefoon beneden, daarna op de radio de woorden : Amerika, vliegtuigen kaping.
vervolgens hoorde ik mijn moeder gillen en ben naar beneden gerend en zag de tweede vliegtuig in de toren vliegen op tv
weet alleen dat ik er niks van begreep, en hoorde toen voor het eerst over terrorisme.
de volgende dag op school echter waren er kinderen die vonden dat het Amerika's verdiende loon was.. 