Dalend geboortecijfer en meningen over kinderlozen
Het zal menigeen niet ontgaan zijn. Ons geboortecijfer blijft maar dalen. We zitten nu geloof ik op 1.2 geboortes per vrouw. En dat is demografisch gezien niet heel handig willen we in de toekomst onze voorzieningen, welvaart en bevolking op peil houden.
Nu ben ik één van de schuldigen. Bijna 40 ben ik. Nooit echt een hele sterke kinderwens gehad. En met het ouder worden helemaal geen kinderwens meer. Ik vind mijn leven prima zoals het is, zie mezelf niet als moeder, vind het een te grote opoffering. Maar meer nog: ik maak me zeer veel zorgen over de staat van de wereld. En dan met name klimaatverandering en de harde maatschapij. Ik ben blij dat ik geen kinderen op de wereld heb gezet en dat ook niet ga doen. Omdat ik de toekomst niet rooskleurig in zie. En ja, ik vind het ook heerlijk om al mijn geld en tijd vooral aan mezelf te besteden. Klinkt wellicht egoistisch maar is gewoon zo.
Nu lees ik met verbazing de column van Angela de Jong. En ook haar mening die ze in de media uit. "Je wordt een beter en leuker mens van het ouderschap" "je leert dat je zelf niet meer de belangrijkste persoon bent en de wereld niet om jou draait", en meer van die uitspraken. Nu is dat natuurlijk wel een mening die zij mag hebben. Maar schrik er wel van. WTF. Ik zou een leuker mens zijn met kinderen ?
Erger nog is dat een van mijn beste vriendinnen (met 3 kinderen) aangaf die mening te delen. "Kinderlozen zijn minder gewend om rekening met anderen te houden". Ben daar best wel van in shock eerlijk gezegd. Heb er nog maar even niet op gereageerd. Maar voel me beledigd.
Ik werk 32 in de zorg en zorg daar veelal voor andermans kinderen en naasten. In mijn vrije tijd doe ik activiteiten in de buurt zoals zwerfafval opruimen en boodschappen voor bejaarde buren. Ik eet zoveel mogelijk plantaardig tbv dier en milieu.
En nu hoor ik dit soort dingen. WTF.
Hoe denken jullie hier over? Is het leven met kinderen echt zoveel beter? Word je er echt een leuker mens van ? Moet ik me als kinderloze schamen? Is het mijn schuld dat we straks te weinig beroepsbevolking hebben? Kortom had ik me toch maar moeten voortplanten ?
Mick87 schreef op 05-06-2026 om 10:52:
Wat ik me dus afvraag. Wereldwijd daalt het geboortecijfer. Blijkbaar hebben toch steeds meer mensen 'minder zin' in een kind. Zou dat betekenen dat voorheen, toen er nog meer geboortes waren, veel mensen kinderen kregen maar dat meer deden omdat het hoort en verwacht werd. Hebben we echt ineens minder behoefte aan kinderen ? Zijn het de omstandigheden ? Of was het geboortecijfer zoals het ooit was eigenlijk niet per se natuurlijk in de zin van: ik neem maar een kind omdat iedereen het doet en het van me verwacht wordt. Als ik kijk in mijn omgeving is het niet hebben van kinderen tegenwoordig vrij normaal en geaccepteerd. Krijgen we daarom minder kinderen ?
Vroeger was de anticonceptie niet of weinig aanwezig dus was de keuze niet groot. In arme landen hebben mensen vaak veel kinderen als oudedagsvoorziening. Tegenwoordig hebben jonge mensen vaak nog wat wensen voor ze aan kinderen beginnen (huis, reizen, carrière) en helaas gaat het op latere leeftijd niet altijd meer even makkelijk om zwanger te raken. De moderne tijd biedt meer keuzes en dat is goed. Kinderen moeten vooral heel erg gewenst zijn, en geen vanzelfsprekendheid.
MiniJCW schreef op 05-06-2026 om 09:54:
[..]
Juist niet. Voor mij zijn kinderen net als volwassenen: je hebt er leuke en minder leuke exemplaren tussen zitten. Sommigen vind ik ronduit vervelend en sommigen vind ik juist erg leuk. Maar het is erg not done om over kinderen te zeggen dat je ze niet leuk vindt, dus lijkt het anti-kind, maar het is gewoon anti "niet leuke mensen".
Ik zeg dat wel gewoon zo: dat ik niks met kinderen heb. Ik heb geen hekel aan kinderen maar ik loop er ook niet warm voor. Mijn moeder heeft niks met honden of katten, dat mag toch ook gewoon?
Ik heb gewoon niets met kleine kinderen. Net zoals ik niks met de meeste volwassenen om me heen heb. Ik vind maar heel weinig mensen leuk. Dus ook weinig kinderen. Zo simpel kan het zijn. Ik kan wel slecht tegen slecht opgevoede kinderen, maar dat geldt ook voor asociale volwassenen.
(Heb niet alles gelezen)
"Je wordt een beter en leuker mens van het ouderschap"
Hm nee niet perse. Nou geloof ik niet dat 'een leuk mens zijn' het voornaamste doel van het leven is. Want wát is 'een leuk mens'?? Da's een discussie apart.
Ik geloof wel dat je door het 24/7 samenzijn met kinderen, vanaf het prille begin (-en later gedeeld met anderen zoals oppas, school, clubs), je veel laat ontdekken wat je niet zult vinden in een baan of hobby. Wat dat 'veel' is, zal verschillen. Sowieso is het een breed gebied en niet alleen maar 'leuk'. Ook vermoeiend, pijnlijk, ingewikkeld. Een uitdaging 
Wat carriere maken betreft - niet iedereen heeft die mogelijkheden. Dat je alles kunt worden, als je maar wilt, is een sprookje.
Dat mensen van nu dankzij anticonceptie en de vele mogelijkheden die een Westers mens heeft (mits gezond en met een goed gevulde beurs) het lastiger hebben met de keuze voor een gezin of niet - dat lijkt me logisch.
De zorgen om de staat van de aarde heeft ook invloed (al zou je ook kunnen streven naar verbetering!). Het kiezen voor jezelf en een leuk leven hebben, wordt heel belangrijk gevonden. Als er eenmaal kinderen zijn, ervaar je ook een kwetsbaarheid die je anders niet op die manier had ervaren. Je eigen kinderen voelen anders aan dan een beutraal soort interesse (of niet) in kinderen. (Uitzonderingen daargelaten! Sommige mensen voelen zeer verbonden met kinderen van anderen inclusief de lastige kanten.)
En TO, voel je niet beledigd, zie het als een moment om van te leren. Een verhaaltje in de media is een verhaaltje in de media. Het leven is zoveel gelaagder dan dat!
Ik ben redelijk anti-kind terwijl ik zelf kinderen heb. Die van mij vind ik geslaagde exemplaren maar op die van een ander zit ik helemaal niet perse te wachten. Helemaal die in een leeftijd zijn dat ze gaan optreden voor je, ben je op visite moet ineens alles stilgelegd omdat je moet kijken naar een dansje dat nergens op slaat.
Mijn kinderen hebben mij geen leuker mens gemaakt. Gewoon mezelf, maar dan met kinderen.
Mensen mogen van mij zelf kiezen of ze kinderen willen of niet, daar zal ik iemand niet snel over onderhouden. Wat ik niet prettig vind is als mij de maat genomen wordt dat ik wel kinderen heb.
Ik ben wel veranderd van een nerd (technische opleiding) naar een moeder en dat vond ik vrij ingrijpend. Nu mijn kinderen volwassen zijn, ben ik weer wat meer een nerd, maar ik blijf moeder, dat gevoel voor mijn kinderen gaat nooit meer weg!
Ik denk dat het mij ook empathischer heeft gemaakt in mijn werk.
Maar ik zou er geen wet aan willen hangen dat iedereen beter wordt van kinderen krijgen en tijdens het opvoeden ben ik ook mijn lelijke kanten tegengekomen.
Mick87 schreef op 05-06-2026 om 10:52:
Wat ik me dus afvraag. Wereldwijd daalt het geboortecijfer. Blijkbaar hebben toch steeds meer mensen 'minder zin' in een kind. Zou dat betekenen dat voorheen, toen er nog meer geboortes waren, veel mensen kinderen kregen maar dat meer deden omdat het hoort en verwacht werd. Hebben we echt ineens minder behoefte aan kinderen ? Zijn het de omstandigheden ? Of was het geboortecijfer zoals het ooit was eigenlijk niet per se natuurlijk in de zin van: ik neem maar een kind omdat iedereen het doet en het van me verwacht wordt. Als ik kijk in mijn omgeving is het niet hebben van kinderen tegenwoordig vrij normaal en geaccepteerd. Krijgen we daarom minder kinderen ?
Mensen stellen de keuze uit tot minder vruchtbare leeftijd, plus dat een ongezonde leefstijl en milieuvervuiling ook niet meehelpt. Behalve dat de wens minder is, krijgen mensen die wel kinderen willen, minder of geen kinderen.
https://scientias.nl/onvruchtbaarheid-wereld-vervuiling-man-vrouw-fijnstof-geluidsoverlast/
Auwereel schreef op 05-06-2026 om 13:39:
Mensen mogen van mij zelf kiezen of ze kinderen willen of niet, daar zal ik iemand niet snel over onderhouden. Wat ik niet prettig vind is als mij de maat genomen wordt dat ik wel kinderen heb.
Ik ben wel veranderd van een nerd (technische opleiding) naar een moeder en dat vond ik vrij ingrijpend. Nu mijn kinderen volwassen zijn, ben ik weer wat meer een nerd, maar ik blijf moeder, dat gevoel voor mijn kinderen gaat nooit meer weg!
Ik denk dat het mij ook empathischer heeft gemaakt in mijn werk.
Maar ik zou er geen wet aan willen hangen dat iedereen beter wordt van kinderen krijgen en tijdens het opvoeden ben ik ook mijn lelijke kanten tegengekomen.
wordt mensen serieus de maat genomen omdat ze kinderen hebben? wat bizar! kinderen krijgen is de norm en ik had het idee dat alleen mensen als ik die ze niet willen de maat genomen wordt.
Wieder schreef op 05-06-2026 om 13:38:
Ik ben redelijk anti-kind terwijl ik zelf kinderen heb. Die van mij vind ik geslaagde exemplaren maar op die van een ander zit ik helemaal niet perse te wachten. Helemaal die in een leeftijd zijn dat ze gaan optreden voor je, ben je op visite moet ineens alles stilgelegd omdat je moet kijken naar een dansje dat nergens op slaat.
Mijn kinderen hebben mij geen leuker mens gemaakt. Gewoon mezelf, maar dan met kinderen.
Broadway schreef op 05-06-2026 om 13:46:
[..]
wordt mensen serieus de maat genomen omdat ze kinderen hebben? wat bizar! kinderen krijgen is de norm en ik had het idee dat alleen mensen als ik die ze niet willen de maat genomen wordt.
Soms moet ik me verantwoorden omdat we hebben al aardig wat mensen op de planeet hebben gezet en meer mensen is de schuld van ouders, dat klopt natuurlijk. Maar we hebben als stel niet meer dan ons vervangingsaantal gekregen.
Broadway schreef op 05-06-2026 om 13:46:
[..]
wordt mensen serieus de maat genomen omdat ze kinderen hebben? wat bizar! kinderen krijgen is de norm en ik had het idee dat alleen mensen als ik die ze niet willen de maat genomen wordt.
Echt dacht je echt zo zwart/wit? Bedoel ik niet lullig hoor, maar ben gewoon verrast dat je denkt dat dat alleen gebeurd bij mensen zonder kinderen. Alleen hier in het topic lees je ook oordelen naar mensen met kinderen. Het gebeurd beide kanten op. Als ouder/mens wordt je heel vaak veroordeeld vanwege het gedrag van je kind.
Ik heb een kind met gedragsproblematiek, wat sommige hier zonder kinderen waarschijnlijk zien als een kind die niet opgevoed is en daar dus wat van vinden (een paar keer hier gelezen). Maar dat is ook gewoon een oordeel. Heb namelijk nog een kind waar ik geen omkijken naar heb en de netheid zelf is. Dus tja ook dat is niet zwart/wit.
Maar zoals sommigen hier al zeggen oordelen over een ander heeft niks te maken met wel of niet kinderen hebben, sommige mensen zijn gewoon bot en anderen zijn weer meer empathisch.
Auwereel schreef op 05-06-2026 om 14:22:
[..]
Soms moet ik me verantwoorden omdat we hebben al aardig wat mensen op de planeet hebben gezet en meer mensen is de schuld van ouders, dat klopt natuurlijk. Maar we hebben als stel niet meer dan ons vervangingsaantal gekregen.
Mwoah, dat ligt er maar aan. Als je een kind krijgt of twee, zet je niet meer mensen op de planeet. De mensen die mij er op aanspraken hadden onveranderlijk een factor 5 meer vliegreizen dan ik, aten hun leven lang vlees, reden in een auto terwij wij (1 kind) een neutrale, bijna negatieve voetafdruk hadden. Maar goed, ieder verdedigt natuurlijk haar eigen keuzes. En wel of geen kinderen hebben zijn compleet andere dimensies waarbij je elkaars belevingswereld niet altijd kan voorstellen. Mensen met een relatie vinden ook zo vaak dat alleenstaanden verkering moeten hebben want 'ik zou het je zo gunnen'. Dat zie ik ook bij ouders vwb het krijgen van kinderen. Nou kan je met relaties experimenteren, met kinderen vind ik dat geen goed plan. Dus ja, ieder moet gewoon lekker haar hart volgen hierin hoor.
MMcGonagall schreef op 05-06-2026 om 09:34:
Ik vind het prima dat mensen kiezen voor een leven zonder kinderen, dat heeft absoluut zijn voordelen. Aan de andere kant vind ik mensen met kinderen wel vaak hmm niet per se leuker maar wel genuanceerder en in staat om het belang van anderen voorop te zetten. Veel mensen zonder kinderen zijn ook best wel een beetje anti-kind, net alsof kinderen een aparte soort zijn in plaats van gewoon mensen.
Ik ken mensen zonder kinderen die wel of niet genuanceerd zijn en mensen met kinderen die wel of niet genuanceerd zijn. Ik durf te stellen dat mijn collega's (en ook zeker mijn leidinggevende) vinden dat ik té veel het belang van anderen voorop zet, waar enkele collega's met kinderen met niemand anders dan zichzelf rekening houden. Dus het belang van anderen voorop stellen is bij sommige ouders ook maar bijzonder selectief en beperkt zich dan ook maar tot het belang van de eigen kinderen. Dus het klinkt wel leuk dat ze 'in staat zijn het belang van anderen voorop zetten', maar ook onder de groep ouders is dat 'belang van anderen' wel heel verschillend in reikwijdte hoor.
En ondertussen moet ik me dan ook weer gewoon aanpassen aan de keuzes die ouders maken om het belang van hun kinderen voorop te stellen he (vakanties verschuiven, vergaderingen overnemen, overwerken). Ook in mijn sociale leven pas ik me altijd (met liefde overigens) aan aan wat voor mijn vriendinnen met kinderen uitkomt. Maar neuh, ik denk alleen maar aan mezelf en houd met niemand rekening want ik heb geen kinderen.
Wat wel zo is dat ik in mijn leven voldoende momenten heb waar ik simpelweg met niemand rekening hóef te houden. En laat dat nou net datgene zijn waar ik een leuker mens van word.
Ik ben overigens zeker niet anti kind. Ik vind ze zelfs wel leuk (niet iedereen, maar dat heb ik ook bij volwassenen). Die van mijn vriendinnen zijn voor mij belangrijk. Ik kom ze aanmoedigen bij hun sportwedstrijden, ben op hun verjaardagen, ben nieuwsgierig naar hun levens en ga weleens mee op uitjes.
Mick87 schreef op 05-06-2026 om 10:52:
Wat ik me dus afvraag. Wereldwijd daalt het geboortecijfer. Blijkbaar hebben toch steeds meer mensen 'minder zin' in een kind. Zou dat betekenen dat voorheen, toen er nog meer geboortes waren, veel mensen kinderen kregen maar dat meer deden omdat het hoort en verwacht werd. Hebben we echt ineens minder behoefte aan kinderen ? Zijn het de omstandigheden ? Of was het geboortecijfer zoals het ooit was eigenlijk niet per se natuurlijk in de zin van: ik neem maar een kind omdat iedereen het doet en het van me verwacht wordt. Als ik kijk in mijn omgeving is het niet hebben van kinderen tegenwoordig vrij normaal en geaccepteerd. Krijgen we daarom minder kinderen ?
Anticonceptie is meer algemeen bekend en geaccepteerd. Seksuele voorlichting helpt verder ook een hoop.
Daarnaast kreeg men vroeger van de dominee nog al eens te horen dat kinderen krijgen de plicht was van een getrouwd stel. Ongeacht of het medisch verantwoord was voor de moeder helaas.
Broadway schreef op 05-06-2026 om 13:46:
[..]
wordt mensen serieus de maat genomen omdat ze kinderen hebben? wat bizar! kinderen krijgen is de norm en ik had het idee dat alleen mensen als ik die ze niet willen de maat genomen wordt.
Nee het gaat echt wel twee kanten op.
Broadway schreef op 05-06-2026 om 13:46:
[..]
wordt mensen serieus de maat genomen omdat ze kinderen hebben? wat bizar! kinderen krijgen is de norm en ik had het idee dat alleen mensen als ik die ze niet willen de maat genomen wordt.
Mijn oudste kind is nu een dertiger (ik heb er twee) toen ik hem kreeg werd er echt nog niet gepraat over de klimaatinpact van een kind. Zelfs ik met al ruim volwassen kinderen heb daar al een paar keer een opmerking over gekregen.
Nu wordt de klimaatinpact van een kind regelmatig vergeleken met vliegen, vleeseten of autorijden en dat vind ik echt krenkend voor ouders. Ik doe bepaalde dingen niet of met mate juist om de wereld leefbaar te houden voor de volgende generatie.
Als een kindvrij persoon vaak wil vliegen en iedere dag vlees wil mag dat gewoon maar voeg daar niet aan toe dat geen kinderen krijgen jouw bijdrage aan het klimaatprobleem is.