Dalend geboortecijfer en meningen over kinderlozen
Het zal menigeen niet ontgaan zijn. Ons geboortecijfer blijft maar dalen. We zitten nu geloof ik op 1.2 geboortes per vrouw. En dat is demografisch gezien niet heel handig willen we in de toekomst onze voorzieningen, welvaart en bevolking op peil houden.
Nu ben ik één van de schuldigen. Bijna 40 ben ik. Nooit echt een hele sterke kinderwens gehad. En met het ouder worden helemaal geen kinderwens meer. Ik vind mijn leven prima zoals het is, zie mezelf niet als moeder, vind het een te grote opoffering. Maar meer nog: ik maak me zeer veel zorgen over de staat van de wereld. En dan met name klimaatverandering en de harde maatschapij. Ik ben blij dat ik geen kinderen op de wereld heb gezet en dat ook niet ga doen. Omdat ik de toekomst niet rooskleurig in zie. En ja, ik vind het ook heerlijk om al mijn geld en tijd vooral aan mezelf te besteden. Klinkt wellicht egoistisch maar is gewoon zo.
Nu lees ik met verbazing de column van Angela de Jong. En ook haar mening die ze in de media uit. "Je wordt een beter en leuker mens van het ouderschap" "je leert dat je zelf niet meer de belangrijkste persoon bent en de wereld niet om jou draait", en meer van die uitspraken. Nu is dat natuurlijk wel een mening die zij mag hebben. Maar schrik er wel van. WTF. Ik zou een leuker mens zijn met kinderen ?
Erger nog is dat een van mijn beste vriendinnen (met 3 kinderen) aangaf die mening te delen. "Kinderlozen zijn minder gewend om rekening met anderen te houden". Ben daar best wel van in shock eerlijk gezegd. Heb er nog maar even niet op gereageerd. Maar voel me beledigd.
Ik werk 32 in de zorg en zorg daar veelal voor andermans kinderen en naasten. In mijn vrije tijd doe ik activiteiten in de buurt zoals zwerfafval opruimen en boodschappen voor bejaarde buren. Ik eet zoveel mogelijk plantaardig tbv dier en milieu.
En nu hoor ik dit soort dingen. WTF.
Hoe denken jullie hier over? Is het leven met kinderen echt zoveel beter? Word je er echt een leuker mens van ? Moet ik me als kinderloze schamen? Is het mijn schuld dat we straks te weinig beroepsbevolking hebben? Kortom had ik me toch maar moeten voortplanten ?
Kinderen hebben het recht om ontzettend gewenst te zijn door hun ouders.
Dus als die wens er niet is, niet aan beginnen.
Ik heb ook geen kinderen. Dat kinderloze mensen minder rekening houden met anderen vind ik niet. Ik vind juist dat mensen met kinderen eisen dat jij, als kinderloze, rekening houdt met hen en hun kinderen.
En dat er minder kinderen worden geboren lijkt mij geen ramp. We zijn al met veel te veel mensen op de wereld. En groei kan niet oneindig doorgaan.
Ook denk ik dat de toekomst voor kinderen niet goed zal zijn. Er komt heel wat klimaat ellende met de nodige gevolgen op “ons” af.
ik denk dat mensen met kinderen een nieuw level unlocken dat ik als bewust kindvrij persoon nooit zal bereiken. inderdaad dat onvoorwaardelijke voor iets dat letterlijk een deel van jezelf is.
is het een gemis? ben je dan een beter mens? geen idee. ik vind mezelf best goed gelukt eigenlijk en ben een geweldig leuke tante hoor ik uit eerste hand dus daar doe ik het dan maar mee.
Mensen met kinderen zijn gewoon jaloers op onze vrijheid daarom zeggen ze dat 
Dolfje schreef op 04-06-2026 om 11:51:
Mensen met kinderen zijn gewoon jaloers op onze vrijheid daarom zeggen ze dat
Lol, ik denk soms wel dat het leven zonder kinderen veel relaxter zou zijn 
Ik ben moeder van twee zonen (16 en 18). Ik kan niet zeggen of ik nu een leuker mens ben dan voordat ik moeder werd. En ik vind dat je zoiets ook niet kunt stellen. Voor de een zal het misschien kunnen kloppen, voor de ander niet. Ik ben wel laat moeder geworden, en voordat ik kinderen kreeg had ik wel te maken met opmerkingen over ‘waar kun jij dan moe van zijn/waar heb jij het druk mee dan/ach dat snap jij toch niet’. En dat voelde echt oneerlijk. En dat is het m.i. ook.
Als je duidelijk voor jezelf hebt dat je geen kinderen wilt, om welke reden dan ook, dan zou de maatschappij dat moeten respecteren en je niet overhalen om toch aan kinderen te beginnen. Want gaan diezelfde mensen jouw allemaal steunen als het moederschap voor jou toch niet zo lekker uitpakt als voor henzelf? Bij geen zin in kinderen zou ik altijd zeggen: begin er niet aan. Kinderen geven zorgen, en kunnen bij tijden energie slurpen. Ook als ze ouder zijn. En als je dan al eigenlijk geen kinderen wilde, is dat extra zwaar om op te brengen. En wat heeft dat dan voor effect op jouw kind, jullie beider geluk en de maatschappij?
Ellende in de wereld is van alle tijden, maar het gaat qua milieu/klimaat nu wel heel erg slecht en ik denk wel eens: waar zadelen we ons nageslacht mee op? Ik zou het wat dat betreft geruststellend vinden als we geen opa en oma worden…misschien heel erg om dat te denken, maar het komt eigenlijk op hetzelfde neer als geen kinderwens hebben.
Bevolkingskrimp geeft tijdelijk een grotere druk op enkele generaties, maar zou denk ik op langere termijn gezonder zijn voor moeder aarde.
Ach ik was tot mijn 42e kinderloos
Broadway schreef op 04-06-2026 om 11:46:
ik denk dat mensen met kinderen een nieuw level unlocken dat ik als bewust kindvrij persoon nooit zal bereiken. inderdaad dat onvoorwaardelijke voor iets dat letterlijk een deel van jezelf is.
is het een gemis? ben je dan een beter mens? geen idee. ik vind mezelf best goed gelukt eigenlijk en ben een geweldig leuke tante hoor ik uit eerste hand dus daar doe ik het dan maar mee.
Ik was tot mijn 42e kinderloos en had er vrede mee dat ik dat zou blijven. Toen ik toch zwanger werd ben ik daar ook helemaal voor gegaan. En inderdaad unlockte dat een level dat mij anders onthouden zou zijn geweest. Maar dat zegt niets. Was ik kinderloos gebleven dan waren er weer andere levels voor me open gegaan. Ouders zijn geen betere mensen, dat vind ik echt onzin. En iedereen mag voor mij helemaal doen wat ze fijn vinden met hun leven (zolang ze anderen niet bewust schaden).
Ik heb zelf een groot gezin met 3 eigen en 2 pleegkinderen. Maar : ik moest niet werken toen de kinderen klein waren. Had geen zorgen of ik de hypotheek kon betalen. Moest niet mantelzorgen. En de juffen en meesters konden ook nog zonder alle ouders op schoolreisje.....
Ik denk dat het leven met kinderen in Nederland moeilijk is... Want de maatschappij verwacht te veel.
En heel eerlijk: beide dochters studeren; maar wil je carrière maken denk ik dat je in deze tijd of een huisman moet zoeken , of gewoon geen kinderen willen krijgen.
Daarbij word er ook niets gedaan om het aantrekkelijk te maken: huizen niet te vinden etc.
En ja, ik ben heel blij dat ik kinderen heb gekregen begin 2000, en niet nu. En kleinkinderen zijn welkom als het hele plaatje past!
"Je wordt een beter en leuker mens van het ouderschap"
Ik weet niet hoe Angela was voordat ze kinderen had, maar zo leuk is ze nu niet.
Dat de wereld niet om mij draait was me al bekend en rekening houden met andere mensen? Ik doe niet anders.
Mijn buren met kinderen, laat die eens rekening houden met andere mensen, al is het maar met hun eigen kinderen. Of zich realiseren dat de wereld niet om hen draait.
Ik kan wel zeggen dat het moederschap mij heeft veranderd. Dat schijnt ook biologisch zo te zijn, je kunt schijnbaar aan hersenen zien of een vrouw moeder is geweest of niet, door een bepaalde structuur. Maar of ik een betere versie ben dan hiervoor? Wel veel gelukkiger, omdat de wens zo diepgeworteld zat en het eindelijk (na jaren en medische trajecten en een hoop ellende) is gelukt. Onze grote wens is vervuld. Maar ik ben niet jaloers op kinderlozen, of dat ik met minachting naar ze kijk ofzo. Want ik zie ook dat het een rottige wereld is momenteel en ik houd ook mijn hart vast voor hoe het later zal zijn als onze kinderen groot zijn. Maar onze wens overwon dat, die was sterker dan die angst. Misschien begon daar het egoïsme al. Ik denk dat we ook een nieuw soort egoïsme hebben ontwikkeld: wij passen ons aan aan de kinderen (slaapjes, type vakanties, type restaurants) en als mensen daarin niet mee willen qua op een voor de kinderen passend tijdstip afspreken ofzo, dan komen wij niet. Het egoïsme slaat nu alleen niet op mij alleen, maar op de keuzes die mij (of mijn man) geschikt lijken voor onze kinderen. Dus een andere vorm van egoïsme misschien.
Vind ik kinderlozen egoïstisch? Nee, absoluut niet. Want zoals jij, TO, ook al schrijft, zijn er ook andere mensen met wie je rekening houdt.
Waarin je mij wel egoïstisch kan noemen: voorheen was ik een pleaser. Inmiddels heb ik daat de energie niet meer voor, ik kan niet iedereen tegelijk tevreden houden. Nu is er een heel duidelijke prioriteit en dat is mijn eigen gezin. Er zijn wel mensen (bij wie ik voorheen heel veel pleaste) die mij zo veranderd vinden omdat zij nu niet meer op 1 staan. Dat terwijl ik juist ben gaan inzien dat het ongezond was dat ik anderen op 1 zette, want niemand deed dat bij mij.
En een leuker mens? Daar ben ik het dus niet mee eens: ik vind sommige prinsjes en prinsessen erg verwend: en hun ouders dus helemaal niet leuk.....
Het staat mij tegen dat een maatschappelijke ontwikkeling wordt afgewenteld op het geweten van individuele vrouwen. De nadelen wegen simpelweg niet op tegen de voordelen. Mensen genoeg op de wereld. En, sinds ik meer heb gekeken over “The selfish gene”, blijkt kinderen krijgen de ultieme egoïstische daad te zijn. Laat je niks aanpraten.
Ik zie eigenlijk alleen maar negatieve reacties op die column, dus ik zou me niet teveel zorgen maken. Het is allemaal ook wel erg kort door de bocht en niemand (maar dan ook echt niemand) hoort zich te bemoeien met jouw keuze om wel of niet voor kinderen te gaan.
Wat wel waar is is dat de liefde die je voor je kind(eren) voelt uniek is, en het krijgen van kinderen heeft een impact op je leven en op je persoon (lichaam en geest) die eigenlijk niet te overschatten is.
Ik geloof zeker dat veel mensen - die vrijwillig en met volle verstand ouders worden - hier leuker van kunnen worden. Maar dat betekent niet dat ze leuker zijn dan mensen zonder kinderen, want je kunt van heel veel dingen leuker worden. Een interessante hobby. Vrijwilligerswerk. Maatschappelijk betrokken zijn. Je creativiteit uiten. Het ouderschap is dus wel uniek (en vaak ook leuk!), maar zeker niet het enige dat betekenis kan geven aan je leven. Daarnaast is het ouderschap wel uniek, maar alle mensen zijn ook uniek. Uiteindelijk zegt het willen of niet willen van kinderen heel weinig over jou als persoon. Bij mij krijg je in ieder geval een plus noch een min als ik je leer kennen, ongeacht of je wel of geen kinderen hebt.
Het aansporen van mensen om kinderen te krijgen werkt niet, maar een laag geboortecijfer heeft wel een enorme impact op onze samenleving. Je kunt twisten over het in stand houden van de samenleving uiteindelijk goed of niet goed is, maar over het algemeen willen we er allemaal niet bij zijn als het instort.
Wat dan wel zou kunnen helpen zijn de voorwaarden om een gezin te stichten verbeteren (goed geregeld verlof, flexibele werkuren, fijne scholen, beschikbare opvang etc). Want het dubbele is dat inderdaad het krijgen van kinderen een hele persoonlijke keuze is en dat ook moet blijven. Maar we hebben wel een gedeelde verantwoordelijkheid - zowel ouders als niet-ouders - voor deze weerloze mensen in ontwikkeling in onze maatschappij.
(Kanttekening voor de volledigheid: helaas gaat het ook soms de andere kant op en worden mensen minder leuk van kinderen krijgen. Omdat hun wereld te klein wordt. Of omdat ze het eigenlijk mentaal of lichamelijk niet zo goed aankunnen. Enfin, dat hoef ik niet uit te leggen)
Anna76 schreef op 04-06-2026 om 11:59:
"Je wordt een beter en leuker mens van het ouderschap"
Ik weet niet hoe Angela was voordat ze kinderen had, maar zo leuk is ze nu niet.
Dat de wereld niet om mij draait was me al bekend en rekening houden met andere mensen? Ik doe niet anders.
Mijn buren met kinderen, laat die eens rekening houden met andere mensen, al is het maar met hun eigen kinderen. Of zich realiseren dat de wereld niet om hen draait.
Nou dit dus. Een echt zeikwijf die Angela de Jong. Commentaar op alles en iedereen en dan nog met droge ogen beweren dat ze een leuker mens is???