Steun bieden in rouwperiode
De moeder van er vriendin is recent overleden. Ik wil haar graag steun bieden, maar heb zelf geen ervaring met een te vroeg overlijden zo dichtbij.
ik heb laten weten dat ik voor haar huisdier kan zorgen als dat helpt, of boodschappen halen. Maar ze lijkt de dagdagelijkse praktische zaken zelf op te kunnen pakken.
dus een vraag aan de mensen die dit wel hebben meegemaakt: waar had je behoefte aan? Wat heeft geholpen? En zijn er ook dingen die je beter niet kunt doen?
Heeft ze een hond, dus misschien voorstellen samen ergens een mooie wandeling te gaan maken?
Regelmatig bellen en vragen hoe het gaat.
Mooi kaartje sturen.
Joszy, gecondoleerd 
Beterlaat2021! schreef op 22-02-2026 om 09:55:
Heeft ze een hond, dus misschien voorstellen samen ergens een mooie wandeling te gaan maken?
Regelmatig bellen en vragen hoe het gaat.
Mooi kaartje sturen.
Je hoeft toch geen hond te hebben om een wandeling te kunnen maken?
Het is heel persoonlijk wat iemand fijn vindt als hij/zij rouwt. Rouw komt vaak ook pas later ‘op gang’ omdat er meestal eerst veel praktische zaken te regelen zijn. Het verlies kan juist ook pas diep voelbaar worden als de omgeving er niet meer mee bezig is. Hou het vooral bij wat jij kunt en wilt doen, en stel dat eerst even voor om te checken of je vriendin het ook een goed idee vindt.
Beterlaat2021! schreef op 22-02-2026 om 09:55:
Heeft ze een hond, dus misschien voorstellen samen ergens een mooie wandeling te gaan maken?
Regelmatig bellen en vragen hoe het gaat.
Mooi kaartje sturen.
Voor mij geldt: kaartje krijgen vind ik fijn. Maar ik zit niet te wachten op mensen die regelmatig bellen. Zeker niet als er 5 mensen zijn die bedenken dat dat een goed idee is. Een kaart of appje kan ik op reageren wanneer ik wil, maar een telefoontje neem je wel of niet aan.
Dus ik zou zeggen: vraag haar of ze het fijn vindt om een keer te wandelen (ja? Ok wanneer/hoe gaan we dat afspreken? Want alleen zeggen: bel me maar als je wat nodig hebt, is ook een hele drempel).
Of dat ze het prettig vind als je haar belt of liever een appje krijgt. Het is écht persoonlijk!
Joszy, gecondoleerd
De eerste periode na het overlijden van mijn vader wou ik niets behalve mijn zus. Alleen maar herinneringen ophalen. Met andere mensen ging dat lastig ivm de relatie die zij met mijn vader hadden en ik had het gevoel dat mijn rouw er niet mocht zijn.
Ik wilde 100x het verhaal van het overlijden vertellen. Nu, zeven maanden later doet het me enorm goed als zijn naam genoemd wordt. Met mijn verjaardag de erkenning dat het niet niks is -een eerste verjaardag zonder vader. Belangrijker dan welk cadeau dan ook.
Het is voor iedereen anders maar ik denk dat het meest belangrijk is dat je luistert, je niet opdringt en geen denkruimte vraagt
Fenyw schreef op 22-02-2026 om 11:31:
De eerste periode na het overlijden van mijn vader wou ik niets behalve mijn zus. Alleen maar herinneringen ophalen. Met andere mensen ging dat lastig ivm de relatie die zij met mijn vader hadden en ik had het gevoel dat mijn rouw er niet mocht zijn.
Ik wilde 100x het verhaal van het overlijden vertellen. Nu, zeven maanden later doet het me enorm goed als zijn naam genoemd wordt. Met mijn verjaardag de erkenning dat het niet niks is -een eerste verjaardag zonder vader. Belangrijker dan welk cadeau dan ook.
Het is voor iedereen anders maar ik denk dat het meest belangrijk is dat je luistert, je niet opdringt en geen denkruimte vraagt
Ik had precies hetzelfde toen mijn moeder overleed. De zomer daarna heb ik ook half ingewoond bij mijn zus 
Inmiddels zijn we bijna twee jaar verder en nog steeds aan het rouwen. Dat kan kennelijk bestaan naast de rest van je leven. Maar alleen mijn zus en ik ervaren dat zo in onze omgeving. Mijn moeder wordt nog wel regelmatig genoemd gelukkig, bij iedere verjaardag of ander familietreffen.
Toon begrip en luister. Als je niet weet wat je moet doen of zeggen: benoem dat gewoon.
Als je haar moeder kende: schrijf een kaartje met mooie woorden over haar moeder, herinneringen.
Ik kreeg een kaartje van een jeugdvriendin, we zijn uit elkaar gegroeid. Maar sturen elkaar wel geboortekaartjes van onze kinderen. Ik stuurde haar een kaartje toen mijn moeder overleden was en kreeg een heel lief kaartje terug met haar herinneringen aan mijn moeder. Ik heb de tranen uit mn kop gejankt, wat lief van haar. Ipv alleen 'gecondoleerd en sterkte de komende tijd'.
Wat ik vervelend vond: mijn moeder was net 3 dagen daarvoor overleden. Ik zat ook nog eens in mijn kraamtijd, onze jongste was net 3 maanden oud. Schoonmoeder kwam even langs. En ging het hebben over toen zij haar ouder verloor (+20 jaar geleden). Ik had echt geen behoefte om naar haar oude verdriet te luisteren terwijl mijn verdriet nog zo vers was.
Wat het belangrijkste is, is in contact blijven. Toen ik weduwe was geworden voelde je soms dat mensen contact uit de weg gingen, omdat ze het zo erg vonden en niet wisten wat ze moesten zeggen. Maar al zeg je maar 'joh ik weet niet wat ik moet zeggen', dat had ik al genoeg gevonden. Als je dicht bij iemand staat, kun je zeggen 'waar zou je nu behoefte aan hebben'. Dat hoeft niet per se troost met woorden te zijn. Soms wil iemand samen naar de bios of even koffie drinken. En wat ook belangrijk is, is over een tijd er op terug komen. Want na een jaar is iedereen het vergeet en vindt men dat het tijd is om verder te gaan. Maar juist dan kan de pijn het hevigst zijn. Blijf checken, en vraag daarbij of iemand het vervelend vindt dat je check.
Ennuh, sowieso heel lief dat je deze vraag hier stelt.
Ik heb mijn beide ouders verloren toen ik 28 was. Mijn eerste kind was net geboren en ik ben in dat jaar twee keer verhuisd. Het was een rollercoaster!
Wat mij vooral is bijgebleven is die vriendin die aan de deur stond, niet binnen wilde komen maar een tas boodschappen in mijn handen duwde met de boodschap: "Nou ja misschien heb je er iets aan, nu er misschien allemaal mensen langskomen of je geen zin hebt om te koken ofzo...". Inhoud: een blik soep, afbakbroodjes, wat pakken koekjes, doosje thee, pak sap, chocolaatjes. Allemaal lang houdbaar. Veel jonge mensen in mijn omgeving wisten niet wat ze moesten zeggen. Zij ook niet. Maar dit vond ik zo lief.
Wat mij ook hielp was:
- Berichtjes zonder vraagteken, zodat ik gewoon kon vergeten om te reageren.
- Bezoek dat zelf zijn kopje in de keuken zette en dan meteen de vaatwasser even inruimde, die zeiden: "geef even een bak was, dan vouw ik dat even terwijl we hier zitten te kletsen" of die even een doekje door de wc haalde.
- Dat mensen ook eigen belangrijke (ook fijne) momenten bleven delen en mij gewoon uitnodigde voor feestjes, voorstellingen en uitstapjes.
- Concreet aangeboden hulp, dus: "zal ik woensdag een pan spaghetti brengen" of "kan ik zaterdag boodschappen voor je meenemen? Dan stuur me uiterlijk vrijdag een lijstje".
Wat ik vervelend vond:
- Mensen die telkens weer met hun eigen verdriet en 'oooh ik vind het zoooo erg voor jullie' bleven komen. Heel eerlijk? Die fase was ik al snel voorbij.
- Mensen die ineens een connectie voelde omdat ze 'hetzelfde meemaakte' (omdat hun moeder van 85+ ook was overleden).
- Mensen die mij wilde ontlasten maar daarbij juist voorstelde om de fijne dingen over te nemen (iets leuks doen met dochter bijvoorbeeld).
- Aangeboden hulp die nergens toe leid: berichtjes met 'laat maar weten als ik iets voor je kan doen...' of als ik dan concreet iets vroeg dat ik dan alleen maar 'nee sorry, dat doe ik liever niet/komt niet uit/is onhandig' als antwoord kreeg.
Lief dat je haar wil helpen en er voor haar wil zijn TO. Dat is al veel waard!
iedereen bedankt voor de reacties, ik heb er veel aan. Geeft wat handvatten hoe steun eruit kan zien.
We zijn nog niet zo lang bevriend en ik kende haar moeder niet. Maar we wonen erg dichtbij elkaar, dus het is een kleine moeite om haar “in de gaten te houden” (op een niet creepy manier).