(Over)leven met NAH kletstopic
Zoals een aantal van jullie weten , heb ik al sinds mijn 21ste NAH. Nu ik op mijn 56e er nog 2 hersenbloedingen overheen heb gekregen , is dat er behoorlijk erger op geworden. Hierover open ik dit topic.
Alles verandert na NAH. Je werk, relatie, sociale contacten en ga zo maar even door. Er is verlies van je gezonde ik , rouw om wat was en hoop op herstel.
Schrijf hier mee over alles waar je tegen aanloopt of kwijt wilt. Wia of werken, UWV perikelen, tips en trics, je veranderde relatie en je verwarde gevoelens en soms boosheid.
Geen idee of er hier genoeg mensen zijn met NAH die mee willen schrijven, ik merk het snel genoeg. En anders bloedt het topic vanzelf wel dood en verdwijnt het naar de achtergrond.
lientje69 schreef op 17-09-2026 om 13:24:
Dorestad, ik heb uiteraard vanuit het verleden slechte ervaringen met betrekking tot goed of afkeuren. Ik ben ook lid van een lotgenotengroep, lees op hersenletsel sites en kom daar helaas ( te ) vaak berichten tegen over keuringsartsen die géén idee hebben van wat NAH allemaal behelst. En dus ook veel goedkeuringen terwijl mensen niet kunnen werken. Dat maakt me angstig en wat gestresst. Ik ben een wat als denker. En maak plan B , C of D voor het geval plan A mislukt. Maar A is in dit geval afkeuring. En ik héb géén plan B of C. Want dat zou werken zijn. En dat gaat me niet lukken.
Dan komt het doemdenken. Eigen huis. Spaargeld. Interen. Huis verkopen?
Ik probeer het met hulp van de psycholoog van me af te zetten. Maar het is moeilijk. Normaal maakte het plan B of C dat ik iets los kon laten. Maar die heb ik nu niet.
Het is natuurlijk wel zo dat men vaak alleen maar de negatieve ervaringen deelt, en die zullen er ook vast wel zijn maar nog veel meer positieve, kijk alleen al naar de mensen die Dorestad beschrijft.
Voorlopig heb je eerst nog circa een jaar ziektewet te gaan alvorens je de WIA aan kan gaan vragen. De gemiddelde wachttijden zijn momenteel minimaal een half jaar.
in de tijd die je wacht op de keuring krijg je een voorschot wat je niet terug hoeft te betalen. Doemdenken kan je voorlopig nog wel even op de lange baan schuiven.
succes met het gesprek met de neuroloog.
ik ben het met Dorestad eens. UWV-artsen zijn niet per definitie boemannen. Mijn UWV-arts luisterde echt naar mij en mijn man.
Zo, na mijn fietstocht waarbij ik onderuit ben gegaan nog een berichtje van mij. Ergens eind juli of begin augustus is voor mijn man de vervroegde WIA aanvraag gedaan. Argumenten van de bedrijfsarts: We gunnen je rust. En we verwachten niet een dusdanig herstel dat volledig werken weer een optie is.
De bedrijfsarts vertelde dat het UWV tot nu toe altijd haar adviezen opvolgde.
Ook wij kennen een ander verleden. Jaren geleden adviseerde de bedrijfsarts dat eega voor eigen rekening maar minder moest gaan werken. Nu zegt bedrijfsarts dat dat een medische afzakker is geweest. De tijden zijn veranderd. Maar Lientje69, die beslissing van destijds heeft sporen achtergelaten bij man. Waar ik heel rustig erover ben, Natuurlijk wordt hij afgekeurd, is man daar zeker niet gerust op. Ook al is bedrijfsarts ervan overtuigd en heeft HRM aangegeven dat ook hun ervaringen zijn dat UWV bedrijfsarts volgt. Rationeel weet mijn man echt wel dat we een punt hebben. Maar toch....
Dat idd dorestad. Het blijft spannend en je bent afhankelijk van wat een ander beslist. Ik ga duimen voor je man.
Heb je je erg pijn gedaan bij je val? Sterkte 
. Hoe kon dat nou zomaar gebeuren?
Succes Lientje.
Mijn vriend is afgekeurd op oa NAH, ik weet alleen niet precies hoe dat gelopen is, ik kende hem toen nog niet.
Hij wil zelf op termijn wel weer werken maar in deze fase is het wel fijn dat het geen moeten is.
Misschien kun je aangeven waar je dagelijks leven nu uit bestaat en hoe vol dat eigenlijk al is. Ik las elders dat je ook mantelzorg levert aan een ouder, dat hoort er ook allemaal bij. Dat je met de energie die je hebt al heel veel moet doen en dat werken er nu niet bij kan. Dat je alles doet om te werken aan je herstel maar dat er ook veel tijd en energie in die afspraken gaat zitten. Zoiets?
Neuroloog gesproken. Krijg verwijzing voor Hersenz traject
Ophoging pijnstillers amitriptyline. Verder kan hij niks voorschrijven helaas voor zo nodig. Te " gevaarlijk " met mijn andere medicijnen en klachten.
Toekomst: kan hij niks over zeggen. Kan nog iets verbeteren , zeker wellicht met het extra traject. Maar kan ook zijn dat dit is wat het is. De toekomst zal het uitwijzen
Damoontje, ik deed veel mantelzorg voor moeder en schoonmoeder vóór ik ziek werd. Dat is abrupt gestopt, ik kon mezelf niet eens goed verzorgen. Schoonmoeder is inmiddels overleden. Moeder hebben zus en ik inmiddels kleinkinderen en een broer bij betrokken, zodst het voor ons nog enigzins behapbasr is. Die ene ochtend in de 4 weken die ik nu doe , sloopt me al.. 
Mijn dagelijkse leven is in principe niet heel druk. Ik lig véél op de bank. Dan voel ik me het minst ellendig. Ik heb fysio, ergo en psycholoog. Ik probeer een paar keer in de week te wandelen/ fietsen of zwemmen. Maar langer dan 20/ 30 minuten lukt dat niet. Ik doe een deel van het huishouden. Klein deel waaronder eten koken en het enigzins bijhouden. Maar heb hulp voor de zwaardere klussen. Eenmaal per week doe ik boodschappen met man. Daar moet ik een groot deel van de dag van bijkomen. Heb véél hoofdpijn en pijn in been en arm. Nul energie. Ben regelmatig duizelig, heb tinitus en ben snel overprikkeld. Dan is rust het enige dat helpt. Verder lees ik af en toe wat, kijk tv of doe dingen als handwerken/ legpuzzel of kleuren en muziek luisteren ( binaural beats) om te ontprikkelen.
Sociaal gezien kan ik weinig. Als ik iets doe ( ergens een uurtje koffiedrinken ofzo) ben ik daarna kapot en moet ik slapen/ rusten daarna. Druk ? Voelt soms zo . Maar dat is omdat ik gewoon maximaal één ding per dag kan doen. Dus als ik fysio heb, kan ik in de middag niks meer. Vanmorgen heb ik gedoucht. Dat lukt zittend 1 à 2 keer per week. Want en bijvoorbeeld naar de psycholoog én douchen is te veel. Vandaag had ik alleen een telefonische afspraak met de neuroloog. Dus ik heb gedoucht. Getelefoneerd. En 20 minuten was gestreken. Nu ben ik dus " klaar " voor vandaag. Iets anders nog doen lukt niet meer. Extra pijnstillers ingenomen en lig op de bank de rest van de dag.
Soms heb ik een " goede " dag en kan ik wat meer. Dat is een héél gevaarlijke valkuil... 
Ik zou bij UWV of bedrijfsarts niet uitdrukken dat het 'in principe niet heel druk is'.
Liever dat je elke dag een activiteit plant zoals fysio, psycholoog, neuroloog, boodschappen etc. En dat één activiteit icm dagelijkse routines (douchen, aankleden, eten maken) maakt dat je energie op is.
Bij 'niet heel druk' kan een onwetend UWV-medewerker denken dat je wel 2 dagen kunt werken en dat dat je misschien goed doet.
Damoontje schreef op 18-09-2026 om 16:45:
Ik zou bij UWV of bedrijfsarts niet uitdrukken dat het 'in principe niet heel druk is'.
Liever dat je elke dag een activiteit plant zoals fysio, psycholoog, neuroloog, boodschappen etc. En dat één activiteit icm dagelijkse routines (douchen, aankleden, eten maken) maakt dat je energie op is.
Bij 'niet heel druk' kan een onwetend UWV-medewerker denken dat je wel 2 dagen kunt werken en dat dat je misschien goed doet.
Niet heel druk zeg ik zeker niet hoor. Maar zoals je omschrijft is het ook. Zó weinig energie... en als ik dan toch wat ga doen hoofdpijn, duizelig, pijn rechterbeen en arm enz. Ik ben heel laag belastbaar. En daar baal ik ontzettend van.
lientje69 schreef op 18-09-2026 om 16:48:
[..]
Niet heel druk zeg ik zeker niet hoor. Maar zoals je omschrijft is het ook. Zó weinig energie... en als ik dan toch wat ga doen hoofdpijn, duizelig, pijn rechterbeen en arm enz. Ik ben heel laag belastbaar. En daar baal ik ontzettend van.
Het is even wat het is Lientje. Ik bedoel alleen: Maak het niet kleiner dan het is in die gesprekken. Want dan kan het zijn dat ze denken: je hebt best tijd om een paar uurtjes te werken.
Je hebt ook een gezin toch? Dat kost ook energie, meer dan wanneer je al je tijd voor jezelf en voor je herstel zou hebben. Ik denk dat het in jouw geval goed is als je uitlegt dat je wel graag wilt herstellen maar NU alleen 1 activiteit op een dag kunt en dat dat ook regelmatig fysio, psycholoog of neuroloog is.
Tijd heb ik in overvloed. Maar ik kán het gewoon idd niet. Hoe graag ik ook zou willen. Als ik energie had , en niet zo snel overprikkeld raakte zou ik allang weer aan het werk geweest zijn. Want eerlijk, de muren komen op me af. En of meer tijd me ook meer herstel gaat opleveren , ik betwijfel het nog. Maar wie weet. Maar echt, als ik maar één uurtje per dag had kunnen werken, had ik dat al gedaan. Ik heb zó hard geknokt om te bereiken wat ik wilde , en haalde zó veel voldoening uit mijn baan. Dat doet echt mega zeer dat ik het ( nu ?) niet meer kan. En waarschijnlijk zelfs nooit meer.
Als ik 1 iemand als een harde werker en doorzetter zie ben jij het wel .
Het is zwaar kut wat jou is overkomen
En dat jij graag wil spat van het scherm af .
NAH is zeer invaliderend en dat is echt wel bekend .
Het komt denk ik oprecht wel goed met je uitkering
Roos57 schreef op 18-09-2026 om 18:05:
Als ik 1 iemand als een harde werker en doorzetter zie ben jij het wel .
Het is zwaar kut wat jou is overkomen
En dat jij graag wil spat van het scherm af .
NAH is zeer invaliderend en dat is echt wel bekend .
Het komt denk ik oprecht wel goed met je uitkering
Lief Roos, dank je. Ik hoop het maar. En anders zal er toch een alternatief plan bedacht moeten worden. Man wil héél graag alles verkopen en naar het buitenland. Ik liever niet. Maar als het fout loopt gaat de boel toch in de verkoop. En dan zien we wel waar het schip strandt. Het is echter wel het allerlaatste wat ik zou willen. Maar de toekomst is nog onduidelijk. Misschien word ik toch nog op een of andere manier beter dat ik weer kan werken. Of word idd afgekeurd. Dan hebben we wel flink minder dan toen ik nog werkte maar dat lukt wel. En anders , ach. Ik moet me niet te druk proberen te maken over wat als...
Kan morgen wel dood zijn. Heb tenslotte nu 3 slechte plekken al in mijn hoofd. Dus is toch een risico.
Oh damoontje , ik heb wel een gezin maar die wonen op zichzelf
Zijn volwassen gelukkig. Dus alleen man en ik thuis. Dat scheelt héél véél werk. Geen zorgen helaas want mijn kinderen zijn zorgenkinderen met behoorlijk wat problemen inclusief pleegkind. Maar ik hoef verder niet meer voor ze te zorgen in de zin van eten/ was enz. Alleen morele steun.