(Over)leven met NAH kletstopic
Zoals een aantal van jullie weten , heb ik al sinds mijn 21ste NAH. Nu ik op mijn 56e er nog 2 hersenbloedingen overheen heb gekregen , is dat er behoorlijk erger op geworden. Hierover open ik dit topic.
Alles verandert na NAH. Je werk, relatie, sociale contacten en ga zo maar even door. Er is verlies van je gezonde ik , rouw om wat was en hoop op herstel.
Schrijf hier mee over alles waar je tegen aanloopt of kwijt wilt. Wia of werken, UWV perikelen, tips en trics, je veranderde relatie en je verwarde gevoelens en soms boosheid.
Geen idee of er hier genoeg mensen zijn met NAH die mee willen schrijven, ik merk het snel genoeg. En anders bloedt het topic vanzelf wel dood en verdwijnt het naar de achtergrond.
RavlvlaR , ik probeer dat wel. Maar grenzen aangeven vond ik altijd al lastig. Het grote bijkomende probleem nu is dat mijn grens véél lager ligt maar ik die dus niet , en dan dus véél te laat voel. En daar pluk ik dan weer de wrange vruchten van.
Ik ben sowieso altijd al een pleaser geweest en óók dat werkt nu tegen me. Samen met mijn copingsmechanisme van gewoon doorgaan.
Het meeste verdriet heb ik vooral van het niet meer kunnen werken. Ik was zó blij met mijn werk in de zorg. Revalidatie doel is nog steeds dat hervatten maar zowel ik als de zorgprofessionals om me heen gaan dat steeds somberder inzien.
Hebben jullie eigenlijk ook last van schuldgevoelens? Dat je dingen niet meer kunt? Tegenover je partner ,( ex ) collega's , kinderen enz.
Ik heb daar best moeite mee. Lig ik op de bank terwijl iedereen hard aan het werk is bijvoorbeeld. Of je partner zou graag een paar dagen weg willen maar jij trekt dat fysiek en mentaal niet. Zo maar even wat voorbeelden. Het steeds nee moeten zeggen op een uitnodiging. Of niet kunnen helpen met iets ( bijvoorbeeld verzorging dier tijdens vakantie) terwijl je dat vroeger altijd deed.
hai meiden, sinds vandaag weer thuis.
Wat was het zwaar om weer terug te gaan.
Ik typ dit met groot verdriet.
Ik was er met mijn dochter, mijn hoofd wat geen pijn had, ik kon slapen, gewoon leeg. En op de terug weg was het al weer raak.
En thuis ook al, weer het asosiale controle, en man die maar door blijft praten. Van niks van aantrekken negeren. Ja hoe dan
ik zeg je snapt me verdomme niet, hoe mijn hoofd werkt.
Heb ook met dingen lopen smijten wat niet kapot kon.
Sorry voor mn klaagzang.
Ik ga maar naar boven, zal wel herrie zijn, morgen 5 uur lang een afspraak.
Kon ik maar een kraantje open zetten en mn hoofd leeg laten stromen.
Ik had al tegen mezelf gezegt hou je vakantie gevoel vast, ja zeggen is 1, helaas doen kunnen is 2.
Jojo wat moeilijk zeg. Denk je erover om weg te gaan bij je man ? Omdat je zonder hem je veel beter leek te voelen? Of denk je dat het puur weg uit de situatie was waardoor je je beter voelde. Het is ook niet makkelijk hoor. Voor jezelf maar ook vor de partner. Eigenlijk heb je beide NAH. En het werkt helaas erg door in je relatie heb ik gemerkt. Zo kan mijn man zich vreselijk ergeren aan het feit dat ik zo weinig onthou. Maar ook dat we nu bijna niets meer samen kunnen doen. Dan wil ik graag eens een paar dagen weg maar weigert hij. Want : je kunt thuis al niets , hoe moet dat dan als je ergens anders bent? Dan hebben we toch niets aan vakantie?
Het valt niet mee . Knuffel voor jou. 
en sterkte voor de drukke dag vandaag.
Ik heb na mijn fysio vorige week weer ervaren dat ik mijn grenzen niet voel. Voel me daar zo dom onder. Maar heb op een lotgenoten forum op Facebook gelezen dat ik daar bepaald niet de enige in ben. Gelukkig maar. Lost het probleem niet op uiteraard maar het voelt wel iets minder dom..
Wat vervelend dat je man het niet ziet zitten om samen weg te gaan.
ik lees dat je thuis veel huishoudelijke taken doet. Als man er daar meer van overneemt kan jij energie overhouden voor iets leukers samen.
M.a.w. taken verdelen naar energie ipv beschikbare tijd.
RavIvaR schreef op 04-08-2026 om 13:41:
Wat vervelend dat je man het niet ziet zitten om samen weg te gaan.
ik lees dat je thuis veel huishoudelijke taken doet. Als man er daar meer van overneemt kan jij energie overhouden voor iets leukers samen.
M.a.w. taken verdelen naar energie ipv beschikbare tijd.
Ik doe niet zo heel veel hoor. De was en het eten koken. Man stofzuigen en doet samen met mij de weekboodschappen. En verder heb ik mijn zus die komt schoonmaken ( stoffen / dweilen / badkamer enz)
Ellendige is gewoon inderdaad dat ik weinig kan. Ook niet qua hoofd maar zeker niet qua energie. En wij zijn doeners op vakantie of althans dat was zo. Stadje / kasteel/ museum bezoeken. Lekker uit eten. Wandelen. Enzovoort. Dat is gewoon momenteel nog niet haalbaar. Heb nu een klein tripje bedacht van één nachtje . Dat gaan we hopelijk binnen nu en een paar maanden doen. Maar het blijft lastig. Rolstoel zou dan ook handig zijn maar daar wil hij ook nog niet helemaal aan. Zoals ik al schreef, hersenletsel doet ook wat met / voor je relatie. En meestal niet het meest positieve. 
Over een paar maanden kan ik me aanmelden voor een traject bij Hersenz. Daarin zit ook een partnermodule. Dat lijkt me erg fijn.
hai hai,
Nee ik wil niet bij partner weg, ja tuurlijk is dat in je hoofd veel makkelijker he, van Ach als ik me zelf maar begrijp he, zo n gevoel.
Hij probeert ook wel overal voor klaar te staan, en dat vind ik ook moeilijk, want waarom kon ik eerder wel telefonische gesprekken volgen, nu moet alles via mail, of door partner gebeld worden.
Net zoals dat hij me vooraf voor dingen zoals bijv zn familie, daar kom ik nu naar jaren zelf pas achter, met nu ook daar van verdriet omdat het veel trager binnen komt en verwerkt.
nu ook over stukje negeren, mensen die liegen bedriegen, omdat ze zo van alles goed weten, zie ik hun manipulerende gedrag niet in, ( gelukkig wel van veel straatgenoten ). En dan is het kom op hoofd werk is, en dan weer verdrietig.
En wat vandaag zo n goede dag is was gister en eergister zo k u t.
En een goede nacht.
En de dag kon ik gister beetje inkorten, waar ik zelf wat mee wilde.
Hopelijk herkenbaar.
Ik hoop het voor je Lientje, dat het een enkel dagje gaat lukken, ff er op uit. Hoeft niet lang niet verweg.
en ook heel veel suc6 bij Hersenz.
En over grenzen aanvoelen, we zijn niet dom.ik herken dat ook.
Voor iedereen dikke knuffels
Helaas moet ik nog iets verder in mijn traject zijn voor Hersenz. Heb jij het ook gevolgd Jojo? Of anderen hier?
En de ene dag wel iets lukken en de andere dag niet, ook heel herkenbaar. Hangt van zoveel factoren af. Wat heb je allemaal verder nog voor drukte/ stress/ hoe heb je geslapen/ wat doet het weer enzenz. Het is frustrerend. Want : gisteren lukte het wél! Waarom dan vandaag niet? Tsja, wou dat ik het wist.
Nee dat heb ik niet gedaan Hersenz.
Tot zover vandaag rustig.
Lig op de bank had net ijsje op.
Nu maar even lezen.
Oja de vakantie was moet ook nog.
Als jullie op een dag wat kunnen, doe je dat dan in de ochtend.
Ik doe zoiso geen belastingdienst zaken, of wat alacadabra is niet op de maandag of vrijdag, dat is omdat het dan door spookt in het weekend.
Nogmaals Lieve Lientje dankje wel voor dit topic.♥️☀️
Goh de vragen komen nu in me op, of de leuke nieuwsgierigheid.
Ivm prikkels, wat zijn jullie kleuren in de woonkamer, of eigenlijk door het hele huis.
Ben nog bezig met ideen over wat ik op kan hangen.
Mijn woonkamer heb ik wat neutraler gedaan:
Beige, bruin, groen.wat meer planten zo wel nep als echt.
1 muur kaal maar wat daar op ivm hol.
De gang moet ik nog verder aankleden, misschien ideen.
Overloop boven, staan 2 wasmanden en een droogrek, maar ook daar is t nog wat hol.
Ik probeer mijn medische afspraken zoveel mogelijk in de ochtend te plannen. Ook mijn beweging zoals stukje fietsen of wandelen in de ochtend of begin van de middag. . Alleen het medisch zwemmen is ' s middags.
Activiteiten zoals iets in huis verdeel ik over de dag in blokjes van een kwartier met daarna weer rust. Douchen in de ochtend ( 1 x in de 5 dagen nu met douchekruk) , in de avond heb ik daar geen puf meer voor. Sowieso doe ik weinig eind van de middag en avond. Eten koken en afwasmachine vullen.
Kleuren in huis, veel wit. Een kleine muur groen. Zwarte bank. En kasten met gesloten deuren zodat de rommel niet zo triggert.
Ik heb op één muur waar ik op uitkijk een schilderij van een bospad met bomen waar ik heel rustig van word. Geschilderd door een forummer voor me naar aanleiding van een toegestuurde foto. Verder een schilderijtje dat ik zelf gemaakt heb van ons paard. En een paardenschilderij dat mijn oma geborduurd heeft aan de muur achter me. Het is duidelijk wat mijn hobby was voor ik ziek werd.
Ik probeer het in huis zo rustig mogelijk te houden maar heb een man die overal van alles neergooit en bijvoorbeeld de lage kast slibt dan weer dicht. Dan ruim ik alles op en is het een maandje netjes waarna het weer van voren af aan begint. Ik probeer er maar zo min mogelijk naar te kijken. 
Mijn gordijnen zijn zwart , verduisterend. Egaal zwart , gelukkig geen patronen want dat kan ik ivm prikkels niet meer handelen. Hal is tot halverwege vanaf de grond in een soort zalmoranje. Kozijnen en kapstok ook. En een dichte schoenenkast waarop een ouderwets petroleumstel staat met een appelketel in het ouderwets groen. Plaatjes plakken is me op dit forum helaas nog steeds niet gelukt , anders kon ik dat hier plaatsen.
Ik weet niet wie van jullie nog op
Facebook zit (ikzelf dus wel, ql gebruik ik het bijna niet meer), maar daar is een mooie pagina, vind ik: Lotgenoten Hersenletsel door Lieky Martens. En de site https://www.hersenletsel-uitleg.nl/ heeft ook fijne informatie, vond ik eerder. Misschien kennen jullie deze pagina's ook wel.
Reageren/forummen lukt even wat lastiger omdat ik uit het ziekenhuis ben 
. Ik "woon" nu tijdelijk bij mijn zus en gezin. Iedereen is hartstikke lief voor me, maar de dagen zijn pittig. Gelukkig lukt het mij ook om lief te zijn voor hen 
. Nu ben ik al een dik uur wakker en heb net in overleg met zus extra pijnstilling ingenomen. Hopelijk slaap ik straks weer verder.