(Over)leven met NAH kletstopic
Zoals een aantal van jullie weten , heb ik al sinds mijn 21ste NAH. Nu ik op mijn 56e er nog 2 hersenbloedingen overheen heb gekregen , is dat er behoorlijk erger op geworden. Hierover open ik dit topic.
Alles verandert na NAH. Je werk, relatie, sociale contacten en ga zo maar even door. Er is verlies van je gezonde ik , rouw om wat was en hoop op herstel.
Schrijf hier mee over alles waar je tegen aanloopt of kwijt wilt. Wia of werken, UWV perikelen, tips en trics, je veranderde relatie en je verwarde gevoelens en soms boosheid.
Geen idee of er hier genoeg mensen zijn met NAH die mee willen schrijven, ik merk het snel genoeg. En anders bloedt het topic vanzelf wel dood en verdwijnt het naar de achtergrond.
RavlvlaR , ik probeer dat wel. Maar grenzen aangeven vond ik altijd al lastig. Het grote bijkomende probleem nu is dat mijn grens véél lager ligt maar ik die dus niet , en dan dus véél te laat voel. En daar pluk ik dan weer de wrange vruchten van.
Ik ben sowieso altijd al een pleaser geweest en óók dat werkt nu tegen me. Samen met mijn copingsmechanisme van gewoon doorgaan.
Het meeste verdriet heb ik vooral van het niet meer kunnen werken. Ik was zó blij met mijn werk in de zorg. Revalidatie doel is nog steeds dat hervatten maar zowel ik als de zorgprofessionals om me heen gaan dat steeds somberder inzien.