Millie, het monster en de strijd voor het leven!
Hi allen,
Hier schrijf ik verder over mijn perikelen rondom zeldzame wekedelenkanker, immunotherapie en mijn gezin. Het is de spin-off van '29 jaar, baby van 6 maanden, en kanker' op Viva. Sowieso hoog tijd voor een nieuw topic, want mijn monstertje is allang geen 6 maanden meer 
.
Ervaringsdeskundigen, lotgenoten, meeschrijvers en -lezers, wees welkom om hier met elkaar verder te praten!
🍀🍀🍀
Millie, wat een moed en een kracht lees ik uit je berichten, want het is moedig om zo open en eerlijk over je gedachten en angsten te schrijven. Sterkte en succes vandaag...
🍀
We denken aan jou, Millie! Blijf hier ventileren, zowel jouw lichte als zware berichten worden met veel meeleven gelezen! Sterkte vandaag 🍀
sterkte vandaag 🍀
Je schreef al eerder dat je het spannend vond om aan dit middel te beginnen omdat het nu echt alles of niets is. Het lijkt me zo moeilijk dat je daar zelf helemaal geen invloed op hebt.
Wat zijn je overwegingen om dingen wel of niet met anderen te delen? (Uitslagen wel/nachtelijke zorgen niet) Ik heb zelf ook de neiging zorgen bij mezelf te houden, maar merk uiteindelijk dat als ik ze met mijn man deel, dat toch prettig is. Niet dat hij er dan altijd veel mee kan, maar het helpt wel als hij weet wat er speelt, en misschien nog wel meer: dat hij weet dat ik het laat weten als ik me ergens zorgen over maak, en hij dus niet hoeft te proberen gedachten te lezen. Bij jullie kan het natuurlijk heel anders werken, maar ik wilde het toch even noemen.
Succes met de uitslagen vandaag en sterkte met de pijn in je lies.
veel geluk vandaag
ik duim 🍀
mijn duimen draaien kapot, intens hoop ik op wat positief nieuws vandaag..
Ik denk aan je Millie! Heel veel sterkte vandaag. Ik duim ook heel erg voor een goede uitslag.
De spanning stijgt nog even. Tijdens mijn kuur had de oncoloog een overleg, waardoor ons consult werd omgezet in een belafspraak. Op mijn verzoek is die naar morgen verschoven, omdat mijn man zo gewoon naar zijn werk moet en ik geen zin heb om alsnog alleen te zijn als ik word gebeld. Het verslag staat ook nog niet online.
Overigens had ik vandaag in de autorit een stuk minder pijn in mijn lies, en ik loop al een week zonder kruk omdat mijn been nauwelijks nog hinkt. Geen idee waar deze schommelingen vandaan komen, maar toch fijn dat het soms even in mijn voordeel werkt!
Agen, ik begrijp inderdaad hoe jij je voelt over het wél delen van je zorgen. Mijn afweging is denk ik dat ik uitslagen/consulten en dergelijke niet alleen wil doen, omdat ik bij dat eerste telefoontje ook alleen was en dat als heel traumatisch heb ervaren. Daardoor ben ik nu constant op mijn hoede voor onverwacht vreselijk nieuws. Als mijn telefoon gaat zonder dat ik een belafspraak heb, maakt niet uit wie belt, voelt het alsof mijn keel wordt dichtgeknepen. Bij Anoniem nummer raak ik echt in paniek. Bovendien moet ik uitslagen toch op enig moment delen, en is het fijn als er iemand bij is om ook mee te luisteren en vragen te stellen die ik misschien door de emotie vergeet. De nachtelijke tranen zijn niet zo zeer van angst, maar meer heel intens verdrietig. En niemand hoeft dat te weten. Ik denk ook niet dat het mijn verdriet lichter zou maken, integendeel. Grote bron van de tranen is juist dát het zo zwaar is voor mijn naasten. Daar wil ik ze niet dubbel mee belasten. Daarom is het ook zo fijn dat ik het hier kwijt kan. Luisterende oren maar toch met een zekere afstand. Hoewel ik zelfs naar jullie merk dat ik het lastig vind om jullie op te zadelen met mijn pijn. Maar het scheelt dat jullie kunnen kiezen om mijn topic niet te openen 
Hoi Millie, een meelezer hier, nog niet eerder gereageerd, hebben jij en je familie ook psychische begeleiding in dit hele proces aangeboden gekregen, want deze worsteling met je emoties alleen dragen is heel erg zwaar.
Van familieleden in een vergelijkbare situatie weet ik dat het wel mogelijk is. En vooral dat het hun geholpen heeft om het iets dragelijker te maken. Juist ook vanwege die afstand die er dan toch is.
Verder vind ik je een enorm sterke vrouw met een bewonderenswaardig vermogen tot het zien van positieve dingen en moed om door te gaan.
Precies, wij kiezen ervoor om jouw berichten te lezen
Voel je echt niet bezwaard.
Ik snap heel goed dat je de (bel) afspraken niet alleen wil doen
Wel lastig dat je nu nog een dag moet wachten.
Maar je bent dan nu wel in het ziekenhuis, Millie om toch een belangrijke mededeling te krijgen. Slaat aan of slaat niet aan. Ik ben even de draad kwijt, is het zo? En waartoe dient die belafspraak van morgen dan?
Sorry dat ik even niet meer mee ben.
Zulke telefoontjes zouden nooit onverwacht rauw op je dak mogen vallen zonder dat er iemand in de buurt is, nee! Het is al erg genoeg wat je overkomt, om alleen zo'n schrik te moeten doorstaan, dat mag gewoon echt niet. Hoe het kan voorkomen worden dat oncologie je opbelt terwijl je er niet op verdacht bent en alleen bent, weet ik niet, maar dat het in kan slaan als een bom weet ik.
Schrijf hier maar van je af, al kan ik regelmatig geen worden vinden om een hart bij je onder je riem te kunnen steken...
De vraag was niet bedoeld om je ter verantwoording te roepen hoor!
Wat je schrijft over telefoontjes kan ik me een klein beetje voorstellen. Misschien dat ik het hier al eens geschreven heb, maar ik heb zelf mijn ringtone veranderd omdat ik er zulke rottige ziekenhuiservaringen mee had.
Vervelend dat je nu nog tot morgen moet wachten op de uitslag; weer een dag meer.