Millie, het monster en de strijd voor het leven!
Hi allen,
Hier schrijf ik verder over mijn perikelen rondom zeldzame wekedelenkanker, immunotherapie en mijn gezin. Het is de spin-off van '29 jaar, baby van 6 maanden, en kanker' op Viva. Sowieso hoog tijd voor een nieuw topic, want mijn monstertje is allang geen 6 maanden meer 
.
Ervaringsdeskundigen, lotgenoten, meeschrijvers en -lezers, wees welkom om hier met elkaar verder te praten!
Hoe is het Millie? Merk je iets van de medicatie? En kan je een beetje genieten van het lekkere weer? Denk aan jullie! 😘
Ik ben ook benieuwd hoe het gaat Millie, moest ook aan je denken vandaag. Hoop dat je even wat minder hoeft bezig te zijn met ziek zijn en dat je je redelijk goed voelt.
Lief, jullie berichtjes.
Het gaat fysiek onveranderd, gelukkig geen bijwerkingen tot nu toe naar het lijkt. Alleen moe net na het infuus, en wat misselijker dan normaal. De pijn in mijn lies is helaas nog steeds intens aanwezig en belemmert me zo enorm. Gisteren was mijn neefje jarig, dan verga ik eerst in de auto van de pijn en vervolgens kan ik op de verjaardag niet zitten. Zo lang staan is slopend, dus ik kwam verdrietig thuis. In de nacht heb ik lang wakker gelegen. Ik voel me soms zo intens alleen. Vooral 's nachts komen de gedachten die ik overdag wegdruk, omdat ik mijn geliefden er nooit mee zou kunnen opzadelen. Maar dan zoek ik liedjes uit voor op mijn begrafenis. Schrijf ik afscheidsbrieven. Soms lees ik overlijdensberichten, en kijk ik naar de geboortejaren, in de hoop iemand te vinden van mijn leeftijd. Om maar niet zo ontzettend alleen te zijn in het jong moeten gaan. Om me te troosten dat zij het ook hebben gekund, loslaten en het leven achter zich laten. Het klinkt heel zwart en dat is het ook, sorry daarvoor. En aan de andere kant probeer ik zo hard om hoop te houden. Maar het is nu een dubbeltje op z'n kant: als het middel werkt, kunnen we ineens verder kijken. Maar als dat niet zo is, kan het wel eens heel snel afgelopen zijn. Met die twee extremen leven, is ontzettend moeilijk.
Morgen een zware dag. Ik moet me inhouden om niet zelf al het verslag in mijn dossier te lezen, om maar niet die klap morgen te krijgen. Maar anders krijg ik hem nu. Ik dwing mezelf in elk geval om het niet alleen te lezen, want die neiging heb ik ook af en toe. Dat ik in ieder geval toelaat om het verdriet te delen. Maar die nachten zal ik nooit delen, dat kan ik niemand aandoen. Behalve hier. Ik hoop dat dat oké is.
Ik denk dat ik pas weer een rustige nacht heb, als ik eens goed nieuws krijg. Ik kijk uit naar de dag dat ik mijn gezin weer een keer kan omhelzen zonder het stemmetje dat zegt dat het wel eens de laatste keer zou kunnen zijn.
Je mag alles delen wat je kwijt wil Millie! 😘
Lieve Millie, ik vind het zo afschuwelijk wat je allemaal doormaakt.
Ik ben blij dat je hier wel je gedachten durft te delen. Blijf dat vooral doen. Ik hoop dat je je daardoor iets minder eenzaam voelt.
Houd moed 
Ik ben heel blij dat dit topic een plek kan zijn voor gevoelens die je elders niet goed kwijt kunt. We roemen je allemaal om je indrukwekkende positiviteit, maar dat betekent zeker niet dat je niet ook de andere kant mag beschrijven. Je openheid is ook mega indrukwekkend, en hoe goed je je gevoelens onder woorden weet te brengen.
Ik hoop dat niemand hetzelfde als jij door hoeft te maken, maar voor mensen die dat wel moeten, kan jouw topic misschien wel dat steuntje bij eenzaamheid zijn die jij nu zo hard zoekt. Bedankt dat je hier schrijft 
Heel begrijpelijk dat in het duister de donkere gedachten komen, zeker na een pijnlijke, vermoeiende en confronterende familiedag. Die nachten mag je hier zeker delen! Kom maar hier ‘s nachts, als je dat wilt, Millie.
Juist hier kun je alles zeggen wat je wil
Ik duim met iedereen mee dat je morgen nieuws krijgt met het dubbeltje de goede kant op en dat je weer even kan ademhalen 🍀
Heel naar voor je deze pijn, hopelijk kunnen ze daar nog iets aan helpen. Zo wordt je ook constant geconfronteerd met ziek zijn en geeft ook geen rust tussendoor voor je.
Wat moeten die nachten vreselijk voor je zijn en wat duren ze dan lang. Het liefst zou ik nu een arm om je heen slaan. Ik vind je zo dapper.
Deel alsjeblieft alles hier, we leven zo met je mee, lieve Millie.
Agg lieverd toch
Ach Millie…..juist hier delen hoor! Dat maakt het net wat lichter voor je, hoop ik. Al zijn we er dan niet fysiek, maar mentaal leven wij allemaal met je mee. Ook in je donkerste nachten.
Ik hoop op de best mogelijke dag morgen.
Lieve Millie, ik sluit me aan bij de vorige berichten. Weet ook ff niks te zeggen.
Heel veel sterkte ♥️
Wat moet het ontzettend eenzaam zijn die nachten. Het klinkt inderdaad heel zwart, maar lieve Millie, dat is het ook. Het leven is zo oneerlijk en in het donker wordt alles natuurlijk duister. Blijf alles met ons delen, ook die zware nachten zodat je toch niet helemaal alleen bent. Als ik maar iets kan doen om die nachten iets lichter te maken, dan doe ik dat (en dat geldt denk ik voor ons allen), al is dat door enkel te luisteren.
Ik duim voor morgen, voor volgende week, voor altijd blijf ik duimen voor jou, lieve Millie!
Meisje toch… die nachten zijn zo rot als je je niet goed voelt.
Sterkte morgen ❤️