Mantelzorgfrustraties
In het ergernistopic ontstond een discussie die misschien daar niet voortgezet moet worden, daarom open ik er een apart topic over. Het is niet per se dat ik hier nog veel over te schrijven heb, maar ik snap wel wat er gebeurt. En ik snap ook dat dat voor de zieke heel naar of confronterend kan zijn om te lezen.
De zorg voor een zieke partner of ouder of kind kan je over de schoenen lopen. Of anders wel het huishouden dat even allemaal op jou terechtkomt. Of anders wel dat je een keer gillend gek wordt van wat de zieke doet, ook al wéét je dat het niet diens schuld is.
En ja, de correcte vorm van schrijven zou dan zijn: nee, ik ben niet boos op X, ik ben boos op de situááátie. Maar dat is gewoon soms even niet hoe het voelt.
Toen mijn moeder nog leefde en rare dingen ging doen ben ik ook wel eens boos geworden op haar. Daar ben ik niet trots op, ik heb er spijt van. Ja, achteraf bezien, met de bril van nu, was ik boos op de situatie. Maar op dat moment was ik boos op háár. Dat ze het niet meer zelf kon en toch weigerde de regie af te geven, ze wilde het per se allemaal zelf blijven doen. Dat haar hoofd niet meer deed wat het moest doen was niet haar schuld, en ze leed daar zelf ook erg onder.
Maar daarom snap ik wel dat mensen soms even onredelijk zijn. Ja, nuchter bezien en in feite ben je boos op de ziekte. Maar toch kun je in het moment soms ook even boos zijn op de persoon, uit onmacht en frustratie, of dan wil je even stoom afblazen.
Dat is heel naar om te lezen als je zelf de zieke bent. Ik heb ook een chronische aandoening (twee inmiddels) die impact hebben op mijn leven en dat van mijn man. Hij wordt ook beperkt door mijn ziekte. Vandaar dat ik me kan voorstellen dat er behoefte is aan een uitlaatklep waar de partner of mantelzorger ook eens even zijn/haar ergernis kwijt kan. Met het uitgangspunt: ja ik ben eigenlijk boos op de situatie en ik zorg heus goed voor mijn geliefde, maar hier mag ik even onredelijk zijn.
Ik weet niet of hier behoefte aan is, als dat niet zo is zal het topic wel weer zakken en verdwijnen. Maar ik weet dat toen het met mijn moeder speelde, ik af en toe even moest gillen tegen iemand.
Happyapple schreef op 28-04-2026 om 07:23:
[..]
Ik heb dat boek gelezen, maar ik kan zelf op de een of andere manier nooit echt wat met die handreikingen uit zo'n boek. Maar dat zal vast aan mij liggen.
Elke lezer leest een eigen boek, in zekere zin. Je koppelt wat je leest aan je eigen herinneringen en ervaringen.
Ik heb de invullijsten overgeslagen in dat boek, geen zin in. Maar verder was het voor mij het wel weer een reminder hoe onmisbaar en belangrijk emotionele nabijheid is. En hoe makkelijk je daar in alle drukke dingen van het leven soms overheen stapt/gestapt bent.
Advies gevraagd ik ben mantelzorg voor mijn vader. Momenteel uit zich dat vooral in praktische dingen. Zoals een mail lezen waarin een ticket staat en uitleggen hoe het werkt met qr code scannen of het ticket even uitprinten. En meer van dat soort praktische dingen.
Broer doet meer het fysieke deel van de mantelzorg.
Ik bel regelmatig om te vragen hoe het gaat.
En toch komt het regelmatig voor dat ik info niet krijg. Zoals ziekenhuis dingen.
Broer daarin tegen weet alles.
Heb dit ook wel eens gezegd ik vind dat vervelend dat het zo loopt.
Toch blijft het zo lopen.
Ben nu geneigd om helemaal met de mantelzorg te stoppen want blijkbaar is broer heilig en moet ik achter mijn info aan.
Is mijn gedachte eerlijk?
Er speelt geen Dementie of iets. Wel een geschiedenis waarin dit vaker is voorgekomen en en daar ook woordenwisseling over zijn geweest.
rooiekater schreef op 31-05-2026 om 14:32:
Advies gevraagd ik ben mantelzorg voor mijn vader. Momenteel uit zich dat vooral in praktische dingen. Zoals een mail lezen waarin een ticket staat en uitleggen hoe het werkt met qr code scannen of het ticket even uitprinten. En meer van dat soort praktische dingen.
Broer doet meer het fysieke deel van de mantelzorg.
Ik bel regelmatig om te vragen hoe het gaat.
En toch komt het regelmatig voor dat ik info niet krijg. Zoals ziekenhuis dingen.
Broer daarin tegen weet alles.
Heb dit ook wel eens gezegd ik vind dat vervelend dat het zo loopt.
Toch blijft het zo lopen.
Ben nu geneigd om helemaal met de mantelzorg te stoppen want blijkbaar is broer heilig en moet ik achter mijn info aan.
Is mijn gedachte eerlijk?
Er speelt geen Dementie of iets. Wel een geschiedenis waarin dit vaker is voorgekomen en en daar ook woordenwisseling over zijn geweest.
En wil je broer het niet met jou delen?
Bij mijn schoonvader gaat mijn schoonzus overal mee naar toe en dan heeft ze haar broer en zus en update. Schoonvader weet vaak zelf niet meer wat de dokter heeft gezegd. Of bij welke dokter hij geweest is. Hij vertelde dat hij twee jaar weg mocht blijven bij de cardioloog. Leek ons al sterk en dat klopte hij was bij de oogarts geweest.
Rekenenisleuktaalook schreef op 31-05-2026 om 14:41:
[..]
En wil je broer het niet met jou delen?
Bij mijn schoonvader gaat mijn schoonzus overal mee naar toe en dan heeft ze haar broer en zus en update. Schoonvader weet vaak zelf niet meer wat de dokter heeft gezegd. Of bij welke dokter hij geweest is. Hij vertelde dat hij twee jaar weg mocht blijven bij de cardioloog. Leek ons al sterk en dat klopte hij was bij de oogarts geweest.
Heb broer al vaker aangespoord en aangesproken of die pa dan gelijk wil herinneren om mij te bellen. Of mij even een berichtje te sturen. Maar broer vind dat het aan pa is om info te delen.
rooiekater schreef op 31-05-2026 om 14:44:
[..]
Heb broer al vaker aangespoord en aangesproken of die pa dan gelijk wil herinneren om mij te bellen. Of mij even een berichtje te sturen. Maar broer vind dat het aan pa is om info te delen.
In principe is het aan je vader om dat soort informatie te delen maar dat lukt niet altijd meer. Ouder kijkt er een week tegenop dat er weer een bezoek aan neurologie op stapel staat. Is de uitslag oké, is de opluchting zo groot dat het ook meteen uit de gedachten is en is alleen de sibling die mee was (voor het vervoer) op de hoogte.
Voor geplande moeilijke afspraken ben ik degene die altijd mee gaat, ook de spreekkamer in. Inmiddels ben ik degene die de siblings op de hoogte houdt van de gang van zaken, omdat ouder af en toe op de gang al niet meer weet wat er is afgesproken.
De computerdingen als bank en digitaal afspraken maken lukt nog aardig zonder hulp van de kinderen. Mijn vader snapt het nog best goed.
Gelukkig hoeven we qua praktische dingen niet veel te doen nog. Ouders hebben en huishoudelijke hulp, een tuinman en de pedicure komt aan huis.
Bakblik schreef op 31-05-2026 om 14:56:
[..]
In principe is het aan je vader om dat soort informatie te delen maar dat lukt niet altijd meer. Ouder kijkt er een week tegenop dat er weer een bezoek aan neurologie op stapel staat. Is de uitslag oké, is de opluchting zo groot dat het ook meteen uit de gedachten is en is alleen de sibling die mee was (voor het vervoer) op de hoogte.
Voor geplande moeilijke afspraken ben ik degene die altijd mee gaat, ook de spreekkamer in. Inmiddels ben ik degene die de siblings op de hoogte houdt van de gang van zaken, omdat ouder af en toe op de gang al niet meer weet wat er is afgesproken.
De computerdingen als bank en digitaal afspraken maken lukt nog aardig zonder hulp van de kinderen. Mijn vader snapt het nog best goed.
Gelukkig hoeven we qua praktische dingen niet veel te doen nog. Ouders hebben en huishoudelijke hulp, een tuinman en de pedicure komt aan huis.
Dat dikgedrukt daar ligt het probleem.
Mijn vader gaat mog redelijk vaak alleen na het ziekenhuis en soms weet ik het en bel zelf daarna even maar soms deelt die de afspraak alleen met broer.
Broer is ook vaker bij pa i.v.m zijn kinderen die graag na opa gaan. (Ze hebben geen oppas meer nodig). Vaak kookt broer dan nog effe en neemt zn kids mee na huis. Dus hij ziet hem ook meer.
Heb aan broer al vaker gevraagd geef pa de hint zo van bel je straks je andere kind ook. Omdat dat ook wel de leeftijd is hij weet niet meer wie die wat heeft verteld. Maar broer staat daar anders in.
Ik was ooit mijn broer. Mijn siblings wisten wanneer mijn ouder een doktersafspraak had dus zij belden op hoe het was. Mijn ouder vond het niet belangrijk dat siblings het wisten dus als siblings het wilde weten dan moesten ze ouder maar bellen.
Wat let je om zelf te bellen als je perse wil weten hoe het was🤔
Fleurette schreef op 31-05-2026 om 16:27:
Ik was ooit mijn broer. Mijn siblings wisten wanneer mijn ouder een doktersafspraak had dus zij belden op hoe het was. Mijn ouder vond het niet belangrijk dat siblings het wisten dus als siblings het wilde weten dan moesten ze ouder maar bellen.
Wat let je om zelf te bellen als je perse wil weten hoe het was🤔
Dat is leuk als dat nog lukt met je ouder. Van mijn ouder krijgt ik dan verslag van hoe druk het was in de parkeergarage. Dat ze lang moesten wachten etc etc. Mijn moeder kan zo een kwartier volpraten en dan weet ik nog niet wat de dokter heeft gezegd. Ze treffen nu ook doktoren die met zo oud zijn als hun kleinkinderen en dat blijven ze ook maar gek vinden dus ook veel over te vertellen. En dat is nou net niet wat ik wil weten.
rooiekater schreef op 31-05-2026 om 15:29:
[..]
Dat dikgedrukt daar ligt het probleem.
Mijn vader gaat mog redelijk vaak alleen na het ziekenhuis en soms weet ik het en bel zelf daarna even maar soms deelt die de afspraak alleen met broer.
Broer is ook vaker bij pa i.v.m zijn kinderen die graag na opa gaan. (Ze hebben geen oppas meer nodig). Vaak kookt broer dan nog effe en neemt zn kids mee na huis. Dus hij ziet hem ook meer.
Heb aan broer al vaker gevraagd geef pa de hint zo van bel je straks je andere kind ook. Omdat dat ook wel de leeftijd is hij weet niet meer wie die wat heeft verteld. Maar broer staat daar anders in.
Ik proef hier toch een beetje uit dat de band met je broer sterker is voor je vader, in ieder geval vertrouwder. Waarom ga je niet vaker bij hem langs? Dat staat los van eventuele kleinkinderen. Je opmerking dat je overweegt om dan maar te stoppen met een paar praktische mantelzorg dingetjes, triggert mij hier een beetje in.
Fleurette schreef op 31-05-2026 om 16:27:
Ik was ooit mijn broer. Mijn siblings wisten wanneer mijn ouder een doktersafspraak had dus zij belden op hoe het was. Mijn ouder vond het niet belangrijk dat siblings het wisten dus als siblings het wilde weten dan moesten ze ouder maar bellen.
Wat let je om zelf te bellen als je perse wil weten hoe het was🤔
Als ik weet dat er een afspraak is bel ik ook zelf. Maar ik weet niet van alle afspraken af.
Als ik hem bel en vraag is er nog nieuws komt die info er ook niet altijd uit.
bieb1963 schreef op 31-05-2026 om 16:36:
[..]
Ik proef hier toch een beetje uit dat de band met je broer sterker is voor je vader, in ieder geval vertrouwder. Waarom ga je niet vaker bij hem langs? Dat staat los van eventuele kleinkinderen. Je opmerking dat je overweegt om dan maar te stoppen met een paar praktische mantelzorg dingetjes, triggert mij hier een beetje in.
Mijn broer heeft kleinkinderen. Ik niet toen mijn moeder nog leefde was al duidelijk dat broer nr1 is.
Ik heb 2 chronische aandoeningen waardoor ik mijn energie moet verdelen. Mijn vader gaat er gelukkig ook nog op uit en dan lukt het soms gewoon niet.
Lieve Rooiekater, ik proef dat achter je vraag eigenlijk een andere wens schuilt gaat. En je bevestigt dat eigenlijk ook wel in je laatste post. Kan het zijn dat je je gewoon niet zo gezien voelt door je vader? En dat daar ook het gevoel vandaan komt dat je de hulp die je wel al biedt, wil staken?
Het lijkt me beter als je hiermee aan de slag gaat. En vrede gaat sluiten met de verschillen die er zijn.
Die praktische dingen, info over ziekenhuisbezoeken enzo, die zijn wel oplosbaar. Maar dat is - naar mijn idee - niet het punt.
(ik weet overigens wel een beetje hoe je je voelt, alleen worden mijn sibling en ik allebei niet gezien, maar we mantelzorgen wel...)
Fuchsia67 schreef op 31-05-2026 om 17:03:
Lieve Rooiekater, ik proef dat achter je vraag eigenlijk een andere wens schuilt gaat. En je bevestigt dat eigenlijk ook wel in je laatste post. Kan het zijn dat je je gewoon niet zo gezien voelt door je vader? En dat daar ook het gevoel vandaan komt dat je de hulp die je wel al biedt, wil staken?
Het lijkt me beter als je hiermee aan de slag gaat. En vrede gaat sluiten met de verschillen die er zijn.
Die praktische dingen, info over ziekenhuisbezoeken enzo, die zijn wel oplosbaar. Maar dat is - naar mijn idee - niet het punt.
(ik weet overigens wel een beetje hoe je je voelt, alleen worden mijn sibling en ik allebei niet gezien, maar we mantelzorgen wel...)
Dit speelt al langer ik weer waar ik sta en dat zal nooit veranderen. Heb hier met psycholoog al uitgebreid over gesproken. Maar toen de keuze gemaakt het contact aan te houden.
Maar gaat het toch opnieuw wringen bij mij.
Verwijderd te prive
Pfoe Groentetuin, wat rottig! Totaal onbegrip.
…hoe ging het verder?