Mantelzorgfrustraties
In het ergernistopic ontstond een discussie die misschien daar niet voortgezet moet worden, daarom open ik er een apart topic over. Het is niet per se dat ik hier nog veel over te schrijven heb, maar ik snap wel wat er gebeurt. En ik snap ook dat dat voor de zieke heel naar of confronterend kan zijn om te lezen.
De zorg voor een zieke partner of ouder of kind kan je over de schoenen lopen. Of anders wel het huishouden dat even allemaal op jou terechtkomt. Of anders wel dat je een keer gillend gek wordt van wat de zieke doet, ook al wéét je dat het niet diens schuld is.
En ja, de correcte vorm van schrijven zou dan zijn: nee, ik ben niet boos op X, ik ben boos op de situááátie. Maar dat is gewoon soms even niet hoe het voelt.
Toen mijn moeder nog leefde en rare dingen ging doen ben ik ook wel eens boos geworden op haar. Daar ben ik niet trots op, ik heb er spijt van. Ja, achteraf bezien, met de bril van nu, was ik boos op de situatie. Maar op dat moment was ik boos op háár. Dat ze het niet meer zelf kon en toch weigerde de regie af te geven, ze wilde het per se allemaal zelf blijven doen. Dat haar hoofd niet meer deed wat het moest doen was niet haar schuld, en ze leed daar zelf ook erg onder.
Maar daarom snap ik wel dat mensen soms even onredelijk zijn. Ja, nuchter bezien en in feite ben je boos op de ziekte. Maar toch kun je in het moment soms ook even boos zijn op de persoon, uit onmacht en frustratie, of dan wil je even stoom afblazen.
Dat is heel naar om te lezen als je zelf de zieke bent. Ik heb ook een chronische aandoening (twee inmiddels) die impact hebben op mijn leven en dat van mijn man. Hij wordt ook beperkt door mijn ziekte. Vandaar dat ik me kan voorstellen dat er behoefte is aan een uitlaatklep waar de partner of mantelzorger ook eens even zijn/haar ergernis kwijt kan. Met het uitgangspunt: ja ik ben eigenlijk boos op de situatie en ik zorg heus goed voor mijn geliefde, maar hier mag ik even onredelijk zijn.
Ik weet niet of hier behoefte aan is, als dat niet zo is zal het topic wel weer zakken en verdwijnen. Maar ik weet dat toen het met mijn moeder speelde, ik af en toe even moest gillen tegen iemand.
Ysenda schreef op 25-03-2026 om 20:51:
[..]
Bedoel je de data van de behandeling of wat de behandeling is want dat laatste wordt toch ook met de huisarts gedeeld?
Althans de laatste 2 specialisten bij mijn vader gaven beiden aan dat er ook een bericht naar de huisarts gaat.
En kunnen jullie niet allemaal in het dossier, ik kan in het ziekenhuis dossier van mijn ouders.
Er gaat bericht naar de huisarts maar die neemt dat niet nog een keer door met ouders. Tijdens zo'n consult gaat het allemaal vrij/te snel en is het ook te veel informatie om in zo'n korte tijd te verwerken.
Ik kan nog niet in het dossier maar overweeg wel om dat te vragen.
Bij ouder zijn meerdere specialisten betrokken bij de behandeling en als specialist I dan een controle wil nadat ouder bij specialist N is geweest en weer staan aan die balie dan weten ze niet wanneer ze bij N moeten komen. Daar probeer ik grip op te krijgen. Als het in één ziekenhuis zou zijn dan kunnen ze dat zien bij de balie maar specialist N houdt zitting in een specialistisch centrum en is dus niet zichtbaar.
Oké mam, je was gisteren hier om Pasen te vieren, was gezellig. Waarom bel je dan vandaag naar mij dat er niemand komt? Dat er nooit eens iemand komt?
Ik was inderdaad niet van plan te komen, want jij en pap waren gisteren hier. Morgen weer werken, dus vandaag even de boel van gisteren aan kant maken, paar boodschappen doen, dit weekend is zo weer om. En als je iemand had willen zien had je ook mensen kunnen uitnodigen natuurlijk. Ik kan en wil dit niet voor je oplossen.
Jij voelt je ongemakkelijk omdat jouw moeder zegt dat er vandaag niemand komt en nooit niemand komt.
Waarom voel jij je aangesproken en kan je het niet als een gegeven aan horen?
Ze is gisteren bij jou geweest dus waarom denk je dat ze specifiek wil dat jij komt?
Misschien handig om vrijwilligerswerk of een clubje aan je moeder voor te stellen?
Sommige mensen voel zich altijd alleen/eenzaam. Daar kan en hoef je niks mee. Laat het los!
Weet ze nog dat ze gisteren bij jou was?
Fleurette schreef op 06-04-2026 om 18:14:
Jij voelt je ongemakkelijk omdat jouw moeder zegt dat er vandaag niemand komt en nooit niemand komt.
Waarom voel jij je aangesproken en kan je het niet als een gegeven aan horen?
Ze is gisteren bij jou geweest dus waarom denk je dat ze specifiek wil dat jij komt?
Misschien handig om vrijwilligerswerk of een clubje aan je moeder voor te stellen?
Sommige mensen voel zich altijd alleen/eenzaam. Daar kan en hoef je niks mee. Laat het los!
Dit inderdaad. Ik heb het ook een beetje afgekapt, ik wil me niet schuldig voelen, maar ben wel opgevoed en opgegroeid met schuldgevoel. En ze wil niet dat ik langskom maar wel even laten weten dat er niemand was een indirect dus laten weten dat siblings en ik dat misschien samen hadden moeten regelen dat zij niet alleen zouden zitten. En ook zo jammer dat we dan elkaar allemaal niet zagen etc etc.
En dan komt er een verhaal over hoe mijn opa en oma nooit alleen zaten. (10 kinderen) En zij wel, die en die kerst ergens in de vorige eeuw of zo. Toen kon ze wel huilen etc etc.
En als ik dan aangeef dat ze dat zou kunnen laten rusten omdat je het verleden niet kan veranderen, dan mag ze dat toch wel zeggen. Tja, zo'n gesprek is nooit klaar.....
En een clubje dat gaat niet meer want ze is niet meer zo mobiel en of ik wel snap hoe moeilijk dat allemaal is. En dat snap ik echt wel, maar ik kan het niet oplossen door nog vaker langs te gaan.
Ik heb ook nog een baan, 3 kinderen waarvan 2,5 uitwonend. En een eigen leven...
jouw verhaal herken ik als geen ander. Dat eeuwige schuldgevoel, het gemanipuleer en het niet weten hoe te handelen.
Ga niet mee in hoe het vroeger was, ga uberhaupt niet met haar in die discussie.
mijn moeder was ook niet mobiel maar dat heb je niet nodig om te kaarten, handwerken etc. Heeft zij geen recht op dagdelen activiteitenbegeleiding?
Wat ik geleerd heb: alles wat je doet is nooit goed al wring je je in alle bochten.
Je hebt je gezin, werk en sociaal leven. Je kan niet alles, er zijn al genoeg ballen in de lucht te houden.
Fleurette schreef op 06-04-2026 om 20:10:
jouw verhaal herken ik als geen ander. Dat eeuwige schuldgevoel, het gemanipuleer en het niet weten hoe te handelen.
Ga niet mee in hoe het vroeger was, ga uberhaupt niet met haar in die discussie.
mijn moeder was ook niet mobiel maar dat heb je niet nodig om te kaarten, handwerken etc. Heeft zij geen recht op dagdelen activiteitenbegeleiding?
Wat ik geleerd heb: alles wat je doet is nooit goed al wring je je in alle bochten.
Je hebt je gezin, werk en sociaal leven. Je kan niet alles, er zijn al genoeg ballen in de lucht te houden.
Misschien zou zoiets wel kunnen, durf het alleen echt niet te opperen. Is voor oude mensen, toch nog niet voor haar? En hoe komt ze er dan? Ze gaat echt niet meer en oude-mensen-taxi hoor.
Rekenenisleuktaalook schreef op 06-04-2026 om 20:29:
[..]
Misschien zou zoiets wel kunnen, durf het alleen echt niet te opperen. Is voor oude mensen, toch nog niet voor haar? En hoe komt ze er dan? Ze gaat echt niet meer en oude-mensen-taxi hoor.
Tja, als ze niet wil dan wil ze niet maar dan moet ze ophouden met zeuren en dat zou ik haar gewoon zeggen.