Mantelzorgfrustraties
In het ergernistopic ontstond een discussie die misschien daar niet voortgezet moet worden, daarom open ik er een apart topic over. Het is niet per se dat ik hier nog veel over te schrijven heb, maar ik snap wel wat er gebeurt. En ik snap ook dat dat voor de zieke heel naar of confronterend kan zijn om te lezen.
De zorg voor een zieke partner of ouder of kind kan je over de schoenen lopen. Of anders wel het huishouden dat even allemaal op jou terechtkomt. Of anders wel dat je een keer gillend gek wordt van wat de zieke doet, ook al wéét je dat het niet diens schuld is.
En ja, de correcte vorm van schrijven zou dan zijn: nee, ik ben niet boos op X, ik ben boos op de situááátie. Maar dat is gewoon soms even niet hoe het voelt.
Toen mijn moeder nog leefde en rare dingen ging doen ben ik ook wel eens boos geworden op haar. Daar ben ik niet trots op, ik heb er spijt van. Ja, achteraf bezien, met de bril van nu, was ik boos op de situatie. Maar op dat moment was ik boos op háár. Dat ze het niet meer zelf kon en toch weigerde de regie af te geven, ze wilde het per se allemaal zelf blijven doen. Dat haar hoofd niet meer deed wat het moest doen was niet haar schuld, en ze leed daar zelf ook erg onder.
Maar daarom snap ik wel dat mensen soms even onredelijk zijn. Ja, nuchter bezien en in feite ben je boos op de ziekte. Maar toch kun je in het moment soms ook even boos zijn op de persoon, uit onmacht en frustratie, of dan wil je even stoom afblazen.
Dat is heel naar om te lezen als je zelf de zieke bent. Ik heb ook een chronische aandoening (twee inmiddels) die impact hebben op mijn leven en dat van mijn man. Hij wordt ook beperkt door mijn ziekte. Vandaar dat ik me kan voorstellen dat er behoefte is aan een uitlaatklep waar de partner of mantelzorger ook eens even zijn/haar ergernis kwijt kan. Met het uitgangspunt: ja ik ben eigenlijk boos op de situatie en ik zorg heus goed voor mijn geliefde, maar hier mag ik even onredelijk zijn.
Ik weet niet of hier behoefte aan is, als dat niet zo is zal het topic wel weer zakken en verdwijnen. Maar ik weet dat toen het met mijn moeder speelde, ik af en toe even moest gillen tegen iemand.
Ginevra schreef op 23-02-2026 om 14:43:
[..]
Nee, maar dat weten de mensen die dit schrijven ook wel. Dit was een topic waarin je even onredelijk je frustratie mag spuien, omdat je soms even érgens je onmachtige onredelijkheid kwijt moet. Om nou mensen in zo'n topic op de vingers te gaan tikken omdat ze zich even niet helemaal geunanceerd uitdrukken.......
Mijn moeder was hbo-opgeleid en heeft haar leven lang tot ver na haar pensioenleeftijd gewerkt. En dat was haar lust en haar leven, en ze kon ook over alles meepraten mbt de actualiteit en politiek en maatschappij. En ze vond het ook interessant als ik over mijn werk vertelde.
En toch kon ook zij de laatste jaren van haar leven vooral over de dochter van de nicht van de buurvrouw praten. Ze had weinig begrip meer van wat ik deed, en als ze iets wilde bijdragen sloeg ze de plank mis. Terwijl ze tegelijkertijd ook nog steeds wel maatschappelijk geinteresseerd was, maar het leek wel alsof ze het niet allemaal goed meer kon plaatsen of de verbanden kon zien. Ze ging ook sociale inschattingsfouten maken maar dat zag je alleen als je haar heel goed kende.
Al met al vond ik dat moeilijk om te zien, vooral omdat het verschil met hoe ze vroeger was voor mij zo zichtbaar was. Ik denk dat ze stiekem zelf ook doorhad dat ze haar plek en status in de maatschappij kwijtraakte.
Zelf vind ik het ook wel een beetje beangstigend, dat zo'n bekrompen wereldje dus bij iedereen kan ontstaan, ook bij mensen die altijd juist maatschappelijk zo geinteresseerd waren.
Mijn schoonouders leven al sinds ik ze ken in een bekrompen wereldje. Zij waren toen om en nabij de vijftig. Inmiddels horen ze slecht en begrijpen ze steeds minder en is er nauwelijks nog een gesprek te voeren. En alles ligt aan anderen, nooit is het hun eigen gebrek dat ze belemmerd. Het journaal gaat te snel en de nieuwslezer spreekt onduidelijk. Het journaal in makkelijke taal, is niet voor hen maar voor die buitenlanders. Ze konden drie dagen hun huis niet uit omdat het trappenhuis/liftruimte werd geschilderd. Dat kon natuurlijk gewoon wel, maar wel even rekening houden met de schilders en daar hadden ze een brief over gehad.
Ik heb gebeld, moeder heeft nogal drukke week, zeg maar gewoon alle dagen iets. Was helemaal vergeten dat ik nu vakantie had. Of ik 3 maart kan? Uh nee.
En nu het schuldgevoel. Moeder wilde het een paar weken geleden al vastleggen op een dag, maar ik wilde liever even kijken hoe de rest van de week zou worden ingevuld. Man wilde nog een dag vrij nemen. Ik wilde nog iets afspreken met vriendinnen etc.
Stom schuldgevoel.
Fuchsia67 schreef op 23-02-2026 om 14:27:
[..]
Oooh! Zo herkenbaar!
Omstandigheden zijn hier wel ietsje anders, maar inderdaad dat plannen om iets redelijk simpels gedaan te krijgen zonder dat het een drama in 3 delen wordt... Hier was het nieuwe schoenen kopen. Iets wat ik voorheen al met hangen en wurgen met haar deed in fysieke winkels. Maar door haar beperkingen is het bereiken van - al is het maar één winkel - tegenwoordig een uitputtingsslag in zichzelf (zowel voor haar als voor mij). En natuurlijk zijn lang niet alle modellen die je zou willen passen op voorraad in een fysieke winkel.
Dus meermaals schoenen besteld, meegenomen, passen, weer retour. Ein-de-lijk een goed paar gevonden, meldt ze na een week dat ze toch niet goed zitten... Gelukkig wist ik meteen welk model dan wél goed moest zijn en dat was ook zo.
Maar de tijd en energie die er in gaan zitten...
En ondertussen vechten tegen haar onbegrip; waarom geen fysieke winkel, uitleggen dat je online veel meer keuzes hebt (toegespitst op haar specifieke wensen en situatie). Je werkt je inhoudelijk 3 slagen in de rondte, maar moet tegelijkertijd ook nog het 'gevecht' met je ouder aan...
Pfff!En Herfstappeltaart; als je dit topic inclusief de titel goed volgt, dan had je zelf ook kunnen bedenken dat 'het' hier niet om alle ouderen gaat. Het gaat hier om frustraties. Doe mij maar zo'n lief oud vrouwtje die nog mee kan komen en gezellig is. Zoiets als wijlen mijn oma die op haar 96ste nog de krant las en zelf constateerde dat internet iets was dat ze moest laten passeren, maar het had wel haar interesse.
Maar ouders die in hun jeugd trauma's hebben opgelopen, hier in hun volwassen leven geen hulp voor hebben gehad, die worden vaak niet zo leuk oud. En dan heb je als kind enerzijds de schade te repareren van je eigen opvoeding, en anderzijds word je ook geconfronteerd met mantelzorg voor een niet zo makkelijke ouder.
Soms kan het ook anders lopen en best positief veranderen.
Toen ik mijn schoonouders leerde kennen was ik halverwege de twintig en zij naderden de 60. Samen waren ze niet gezellig, ze zaten elkaar letterlijk en figuurlijk in de weg en zaten altijd en overal tegen elkaar te vitten over alles.
Schoonmoeder was toen al niet zo mobiel meer en dat belemmerde schoonvader nogal. Dat werd in de jaren die volgden steeds erger. Hij moest veel thuis zijn om haar te helpen met allerlei zaken en als hij er dan eens uitbrak om bij ons met iets te helpen zag ik een hele andere man. Dan was hij echt gezellig en belangstellend naar de kleinkinderen ook als hij (door zijn beperkte eigen scholing) niet helemaal begreep waar het over ging.
Nu bijna 1½ jaar geleden is mijn schoonmoeder overleden en is mijn schoonvader helemaal opgebloeid. Hij heeft in huis en hoofd weer ruimte voor een hobby en een huisdier. Met een vriend die ook alleen is gaat hij op vakantie.
Wat nog wel een groot gemis is is dat hij toen schoonmoeder zo immobiel was geen ruimte had in hoofd en hart om zich goed te verdiepen in alle digitale ontwikkelingen. Appen, mailen het lukt niet en dat is jammer. De verbinding met de kleinkinderen raakt hij daardoor wel kwijt. De kinderen sturen opa een appje om te bedanken voor iets maar dat leest hij pas als we fysiek daar zijn.
Bakblik schreef op 23-02-2026 om 20:42:
[..]
Soms kan het ook anders lopen en best positief veranderen.
Toen ik mijn schoonouders leerde kennen was ik halverwege de twintig en zij naderden de 60. Samen waren ze niet gezellig, ze zaten elkaar letterlijk en figuurlijk in de weg en zaten altijd en overal tegen elkaar te vitten over alles.
Schoonmoeder was toen al niet zo mobiel meer en dat belemmerde schoonvader nogal. Dat werd in de jaren die volgden steeds erger. Hij moest veel thuis zijn om haar te helpen met allerlei zaken en als hij er dan eens uitbrak om bij ons met iets te helpen zag ik een hele andere man. Dan was hij echt gezellig en belangstellend naar de kleinkinderen ook als hij (door zijn beperkte eigen scholing) niet helemaal begreep waar het over ging.
Nu bijna 1½ jaar geleden is mijn schoonmoeder overleden en is mijn schoonvader helemaal opgebloeid. Hij heeft in huis en hoofd weer ruimte voor een hobby en een huisdier. Met een vriend die ook alleen is gaat hij op vakantie.
Wat nog wel een groot gemis is is dat hij toen schoonmoeder zo immobiel was geen ruimte had in hoofd en hart om zich goed te verdiepen in alle digitale ontwikkelingen. Appen, mailen het lukt niet en dat is jammer. De verbinding met de kleinkinderen raakt hij daardoor wel kwijt. De kinderen sturen opa een appje om te bedanken voor iets maar dat leest hij pas als we fysiek daar zijn.
Ik had het in mijn bericht over ouders, of zo je wil schoonouders, met een jeugdtrauma dat onbehandeld is gebleven. Ik proef niet uit jouw bericht dat het bij jou om een vergelijkbare situatie gaat.
Tuurlijk kunnen mensen opbloeien als een situatie verandert, maar daar ging mijn bericht niet over.
En extra zuur in mijn geval: mijn vader hertrouwde en veranderde toen helemaal in een afwezige vader en de bezoekjes waren meteen minder gezellig, gewoon door de andere dynamiek die er in ene was.
Fuchsia67 schreef op 23-02-2026 om 22:25:
[..]
Ik had het in mijn bericht over ouders, of zo je wil schoonouders, met een jeugdtrauma dat onbehandeld is gebleven. Ik proef niet uit jouw bericht dat het bij jou om een vergelijkbare situatie gaat.
Tuurlijk kunnen mensen opbloeien als een situatie verandert, maar daar ging mijn bericht niet over.
En extra zuur in mijn geval: mijn vader hertrouwde en veranderde toen helemaal in een afwezige vader en de bezoekjes waren meteen minder gezellig, gewoon door de andere dynamiek die er in ene was.
Of het een trauma was weet ik niet maar ze hebben wel de 2e wereldoorlog bewust meegemaakt. De honger, de bombardementen, de dreiging dat broers moesten gaan dienen in Duitsland. Het ging er vaak over in hun manier van opvoeden, bord leegeten, want vroeger hadden we honger, dat soort dingen. Ze hebben niet een normale jeugd gehad die toen gebruikelijk was.
Bakblik schreef op 24-02-2026 om 07:16:
[..]
Of het een trauma was weet ik niet maar ze hebben wel de 2e wereldoorlog bewust meegemaakt. De honger, de bombardementen, de dreiging dat broers moesten gaan dienen in Duitsland. Het ging er vaak over in hun manier van opvoeden, bord leegeten, want vroeger hadden we honger, dat soort dingen. Ze hebben niet een normale jeugd gehad die toen gebruikelijk was.
Je weet het niet. Wil je dan s.v.p. stoppen met jouw situatie te vergelijken met die van kinderen met ouders die onbehandelde trauma's hebben. Het is gewoon niet fijn als de problemen die kinderen - als gevolg daarvan - hebben, worden gebagatelliseerd. Met uitspraken als 'het kan ook positief uitpakken'. Nee, dat is dus niet zo, gewoon niet. Die ouder heeft psychische problematiek die op oudere leeftijd niet beter wordt.
Fuchsia67 schreef op 24-02-2026 om 12:41:
[..]
Je weet het niet. Wil je dan s.v.p. stoppen met jouw situatie te vergelijken met die van kinderen met ouders die onbehandelde trauma's hebben. Het is gewoon niet fijn als de problemen die kinderen - als gevolg daarvan - hebben, worden gebagatelliseerd. Met uitspraken als 'het kan ook positief uitpakken'. Nee, dat is dus niet zo, gewoon niet. Die ouder heeft psychische problematiek die op oudere leeftijd niet beter wordt.
Nou nou,
Ook ouders zonder trauma kunnen vervelend worden bij het oud worden. Of ouders met trauma die niet vervelend worden, kan allemaal. Dit topic is vooral om te praten over de moeilijkheden en mogelijkheden van mantelzorgen. Het kan dus gebeuren dat een moeilijke ouder ineens wat minder moeilijk wordt om voor te zorgen, door het wegvallen van de lastige partner. Hoort wat mij betreft gewoon in dit topic.
Voor velen van ons is het gewoon nooit duidelijk of moeilijk gedrag voorkomt uit trauma of niet.
Fuchsia67 schreef op 24-02-2026 om 12:41:
[..]
Je weet het niet. Wil je dan s.v.p. stoppen met jouw situatie te vergelijken met die van kinderen met ouders die onbehandelde trauma's hebben. Het is gewoon niet fijn als de problemen die kinderen - als gevolg daarvan - hebben, worden gebagatelliseerd. Met uitspraken als 'het kan ook positief uitpakken'. Nee, dat is dus niet zo, gewoon niet. Die ouder heeft psychische problematiek die op oudere leeftijd niet beter wordt.
Ik ontken jouw leed toch niet? Ik geloof zeker dat een ouder met een onbehandeld psychisch trauma en stempel op je leven drukt en dat dat zwaar is om mee te leven. Als ik je gekwetst heb een oprecht sorry daarvoor.
Nog even iets meer uitleg om uit te leggen waarom ik schreef wat ik schreef.
Ik weet niet of de oorlog voor mijn schoonouders echt traumatisch is geweest of alleen maar heel vervelend. Feit is wel dat ze de schaduw van de oorlog hun hele leven hebben meegedragen en dat de ontberingen van toen meegenomen werden in hun manier van opvoeden. Mijn man en zijn zus hebben op volwassen leeftijd een paar keer een poging gedaan om ze met een therapeut te laten praten om dingen te verwerken. Dat wilden/deden ze niet want dat was voor mensen die echt gek waren. Een soort schaamte om te moeten toegeven dat je naar therapie ging om te leren omgaan met je moeilijke verleden.
Ze waren altijd boos, op elkaar maar ook op de kinderen en hun partners en later de kleinkinderen, waardoor wij als gezin wel therapie hebben gehad om ze (vooral oma) toe te laten in ons gezin. Voor mijn man bleven het wel zijn ouders.
Nu schoonmoeder er niet meer is wordt het makkelijker om met schoonvader om te gaan, hij heeft op hoge leeftijd nog kans gezien iets van de zware zwarte deken van zich af te schudden. Een frustratie van ons dat het zo lang heeft moeten duren. Daar gaat dit topic tenslotte over. Frustraties in het mantelzorgen.
Het was voor mij echt fijn om te zien dat mijn man afgelopen weekend opgewekt thuis kwam van wat mantelzorgtaken en niet in de tobberige toestand die ik meestal van hem zag als hij bij zijn vader was geweest.
Rekenenisleuktaalook schreef op 24-02-2026 om 13:14:
[..]
Ook ouders zonder trauma kunnen vervelend worden bij het oud worden.
Natuurlijk is dat zo.
Maar reageren op 'ouder met onbehandeld trauma', 'het kan ook positief uitpakken', dat schiet bij mij in het verkeerde keelgat. Dat is gewoon niet leuk om te lezen. Maar daar ben ik al duidelijk genoeg over geweest nu.
Dat staat los van het leed dat mantelzorgen kan heten. De frustratie die dit met zich mee kan brengen is absoluut niet voorbehouden aan kinderen van ouders met psychische problemen.